هنروتجربه: پرویز دوایی منتقد قدیمی سینما پس از دیدن فیلم «احتمال باران اسیدی» در پراگ نامه‌ای خطاب به کارگردان آن نوشته و برای ساخت این فیلم به او تبریک گفته‌است:

آقای صناعی‌های عزیز
سلام.فیلم «احتمال باران اسیدی» شما را دیدم و دوست داشتم. به گمانم فیلم خوبی است (به گمان بنده یعنی با معیارها و فکر و سلیقه بنده) و هر قدر هم که از زمانِ دیدنش بیشتر دور می‌شوم، انگار که بیشتر و عمیق‌تر و گرم‌تر در آدم جا می‌افتد… بله فیلم گرمی است، علی رغم ظاهر آرام و ریتم کند و دنیای کوچک و آدم‌های محدودش. خیلی می‌ترسیدم که جزو فیلم‌های شدیدا هنری و نمایشی روز باشد که خط قصه را می‌شکنند و زمان حال و گذشته و تصور و واقعیت را قاطی می‌کنند و در مجموع قصد انگشت به دهان کردن بیننده را دارند، ولی فیلم ساده و صریح و صمیمی شما این خصوصیات را نداشت و در عوض پشت آدم‌های اکثرا کم حرف و قصه ظاهرا اندکش، مایه (و یا درون مایه) اساسی و مهمی بود به نظرم: بیا سوته دلان گرد هم آییم… و این پیوند آدم‌های به ظاهر نامتجانس در این دنیای محدود، انگار که به یک راه نجات برای این جور آدم‌ها (و یا هر آدمی) اشاره دارد، که معنی دست یاری باشد…
انتخاب شخصیت‌ها بسیار خوب است و بازی‌های آن‌ها (که واقعا بازی نیست) درجه اول و برخوردار از ظرافت‌هایی-مثل سراسر فیلم- بی‌تظاهر و زیباست و فیلم- با این همه- از جامعه (و اظهار نظر تلویحی نسبت به آن) جدا نیست…
به شما و همه دست اندرکاران فیلم باید درود فرستاد و برای‌تان توفیق آرزو کرد. برای آن دختر خانم (مریم مقدم) در برابر دیگران، به خاطر بازی ظریف و سناریوی سنجیده‌ای که درش دست داشته‌اند و البته در راس همه به شما و سهم‌گذارهایی که این بساط را به پا کرده و راه انداخته‌اند…فیلم را باز خواهم دید. برای‌تان توفیق آرزو دارم و امیدوارم که فیلم (علاوه بر جوایز) حتما نزد عامه هم مقبول بیفتد…»