هنروتجربه: بحث عدم تناسب ظرفیت تولید در سینما و سالن‌های فعال سینمایی،سالیانی است در سینمای ایران در جریان است و موافقان و مخالفان خود را دارد. در سال‌های گذشته که نمایش فیلم فقط محدود به سالن‌های سینما می‌شد، استدلال این که باید تعداد فیلم‌ها با ظرفیت نمایش کشور متناسب باشد شاید تا حدودی منطقی به نطر می‌رسید اما امروز چطور آیا امروز هم با گسترش ظرفیت‌های نمایشی باز هم می‌توان به سیاق گذشته، به دنبال کاهش تولید فیلم بود. روزنامه همشهری در شماره امروز (سه‌شنبه ۱۶ آبان) این موضوع را با علیرضا داوودنژادکارگردان و تهیه‌کننده سینما در میان گذاشته و با او درباره نیازهای امروز چرخه نمایش در کشور و مصایب اکران گفت‌وگو کرده‌است.

علیرضا داوودنژاد که این روزها درگیر پیش تولید جدیدترین فیلمش «مصائب شیرین ۲» است،در ابتدای این گفت‌وگو تاکید می‌کند:««کسانی که می‌گویند ما باید تولیدمان به اندازه ظرفیت نمایش سالن‌های‌مان باشد در ظاهر حرف غیرمعقولی نمی‌زنند ولی این حرف در واقع یک جور پذیرش بن‌بست موجود در فیلم‌سازی و بازار نمایش است. چون با این استدلال برای برابری تولید با ظرفیت سالن‌ها باید در انتظار ساخت سینما بمانیم و این انتظار معلوم نیست کی به‌سرآید.»

او  هم‌چنین با اشاره به یک نکته آماری یادآور می‌شود: «در کل کشور حدود ۲۵۰سالن سینما داریم و حدود ۴۰۴پرده نمایش اما جالب اینجاست که ۹۳درصد درآمد سالن‌ها از ۱۲ شهر کشور حاصل می‌شود و از همان ۹۳درصد مجموع درآمد هم حدود ۷۰درصد از تهران کسب می‌شود. نکته فوق‌العاده مهم دیگر این‌که از این ۷۰درصد مجموع درآمد در تهران، حدود ۴۰درصد از سه پردیس در پایتخت به‌دست می‌آید. به‌عبارت دیگر انگار ما فیلم‌سازان باید تولیدمان را با همین یه مجموعه سینمایی تنظیم کنیم. البته ضریب اشغال سینماها در ایران نسبت به دنیا خیلی پایین نیست ولی هنوز موارد پیش پا افتاده‌ای نظیر آنلاین بودن وضعیت گیشه‌ها و کنترل اشغال سینماها و به تبع آن آمار دقیق فروش سالن‌ها در کشور مسئله‌ای حل ناشدنی به‌نظر می‌رسد.»

او در ادامه درباره ظرفیت‌های جدید نمایش می‌گوید:«اینکه جز سالن سینما ظرفیت دیگری برای نمایش فیلم وجود ندارد یک تفکر دهه شصتی است. ماهواره، اینترنت و ویدئو باعث برهم ریختن این شاکله ذهنی شده و البته بیش از این موارد باید روی VOD تمرکز کنیم که اگر از گیر بخشنامه‌ها و دستورات پشت میزی رهایی یابد امکان تولید ۱۰۰۰فیلم در سال را به ما می‌دهد. اگر امکان استفاده از VOD فراهم شود می‌توان با خیال آسوده فیلم‌های پرفروش را به سالن‌های سینما سپرد و سایر تولیدات را در این بخش عرضه کرد. اگر بخواهیم ابتکار عمل در حوزه محصولات دیداری و شنیداری را به وارداتی‌ها نبازیم باید هر چه سریع‌تر زیرساخت‌های لازم برای دسترسی میلیون‌ها ایرانی به اینترنت پرسرعت و ارزان را فراهم کنیم و از فیلم‌سازان بخواهیم برای سلایق مختلف محتوا تولید کنند. در این‌صورت می‌توانیم بدون داشتن دغدغه نمایش فیلم در سینما بازار امنی برای میلیون‌ها ایرانی فراهم کنیم. این امکان هم باعث می‌شود استعدادها فعال شده و بازار کار عظیمی به خدمت گرفته شود. ضمن اینکه باید توجه داشت تولید گسترده فیلم احتیاج به یک نظام پژوهشی و آموزشی گسترده هم دارد که نباید از آن غفلت کرد چون تولید محصول استاندارد نیروی انسانی استاندارد هم طلب می‌کند و این مجموعه در واقع همان متجلی شدن سینما ملی به‌معنای واقعی است.من مساله شخصی ندارم ولی هر سال تعداد زیادی فیلم تولید می‌شوند و البته هیچ‌وقت به نمایش عمومی در نمی‌آیند. من اصرار دارم که سینمای ما باید به سمتی حرکت کند که از مصایب سالن سینما به‌عنوان تنها گزینه برای نمایش خلاص شود. الان دیگر سالن سینما انحصاری نیست و می‌توان با روش‌های جدید فیلم‌ها را به‌دست تماشاگران رساند.»

این کارگردان در پایان گفت‌وگو درباره زمان اکران آخرین ساخته‌اش«فراری»  توضیح می‌دهد:««مشکلات اکنون حل شده و می‌توان بعد از‌ ماه صفر فیلم را به نمایش درآورد اما گمان می‌کنم که اکران فیلم در نوروز تصمیم منطقی‌تری باشد.»