هنر و تجربه، ترجمه رضا حسینی: پدرو آلمودووار نزدیک به سی سال است که فیلم می‌سازد و در  این سال‌ها به عنوان یکی از  فیلم‌سازان مهم زنده جهان تحسین شده است. او در این میان، گاهی وقت‌ها در مقام تهیه‌کننده به دیگر فیلم‌سازان کمک کرده است که تازه‌ترین نمونه‌اش مشارکت در تولید درام تاریخی «زاما» به کارگردانی لوکرِسیا مارتل است.

«ایندی‌وایر» به‌تازگی با آلمودووار درباره «زاما» صحبت کرده است که در حال حاضر یکی از فیلم‌های حاضر در رقابت اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان است. به هر حال این فیلم‌ساز برجسته اسپانیایی در میان صحبت‌هایش به تغییر فرایند فیلم‌سازی از زمان آغاز به کارش هم پرداخته و از دلتنگی‌هایش در این خصوص گفته است.

آلمودووار می‌گوید: «من به اندازه زمانی که اولین فیلمم را کارگردانی کردم پرشور و باهیجان هستم. در واقع نویسندگی و کارگردانی یک فیلم، هنوز مهم‌ترین تجربه زندگی‌ام به شمار می‌رود. اما در این بین، همه چیز تغییر کرده است به‌خصوص شیوه‌ای که این روزها فیلم‌ها نمایش داده می‌شوند؛ و حالا راه‌های بسیار متفاوتی برای فیلم دیدن وجود دارد.»

البته این اولین باری نیست که آلمودووار درباره نمایش فیلم‌ها صحبت می‌کند. او در جشنواره کن اخیر که رییس هیأت داوران بود، حرف‌هایی درباره ارزش دیدن فیلم‌ها بر پرده‌ی نقره‌ای زد که باعث شد برخی فکر کنند او نسبت به فیلم‌های نتفلیکسی حاضر در بخش رقابتی بی‌توجه است. اما در ادامه منظورش را این طور روشن کرد: «من طرفدار جدی نمایش فیلم‌ها در سالن سینما هستم و معتقدم هرچه بزرگ‌تر، بهتر؛ چون شما می‌توانید از تمام جنبه‌های یک فیلم لذت ببرید. فناوری‌های جدید به ما اجازه می‌دهند تصاویری را خلق کنیم که چند سال پیش حتی نمی‌توانستیم تصورشان کنیم؛ این فوق‌العاده است و از این رو، هر گونه حمایت از نمایش‌های غیرسینمایی به معنی تقلیل ارزش‌های تولید است و نقض غرض. اصلاً فایده‌ی تمام خلاقیت‌ها و جلوه‌های بصری فیلمی مانند «بلید رانر ۲۰۴۹» در چیست اگر آن را روی صفحه‌ای کوچک تماشا کنید؟»

با این حال، آلمودووار از یک تغییر اساسی دیگر در صنعت فیلم‌سازی، حتی ناراضی‌تر از این است؛ تغییری که به استفاده‌ی فراگیر از فیلم‌برداری دیجیتال به جای فیلم سلولویید برمی‌گردد. او در آخرین فیلمش «خولیتا» از نتیجه‌ی نهایی کار رضایت نداشت و در گفت‌وگو با «نیویورکر» گفت: «ما سر صحنه رنگ‌هایی داشتیم که من هرگز نتوانستم از طریق فیلم‌برداری دیجیتال آن‌ها را ثبت و ضبط کنم.» او در این باره می‌افزاید: «شما در اسپانیا دیگر نمی‌توانید به صورت آنالوگ فیلم‌برداری کنید چون دیگر جایی باقی نمانده است که روی نگاتیو کار کند. فیلم دیجیتال، امکان‌های فوق‌العاده‌ای را در اختیار فیلم‌سازان قرار می‌دهد اما روی بعضی رنگ‌ها تأثیر می‌گذارد و از عمق تصویر می‌کاهد.»

او همچنین نگرانی‌اش پیرامون چالش‌های سرمایه‌گذاری در بازار سینمایی این روزگار را مطرح می‌کند و می‌گوید: «تردید دارم که سینمای دهه‌ی ۱۹۶۰ اروپا در چنین روزگاری می‌توانست ممکن باشد. گدار، برگمان، آنتونیونی،  هرتسوگ، کارلوس سائورا یا گلوبر روشای برزیلی احتمالاً در چنین دوره و زمانه‌ای با انبوهی از مشکلات برای یافتن تهیه‌کننده و پخش‌کننده و دسترسی به تماشاگران مواجه می‌شدند.» او در ادامه با ادای احترام به لوکرِسیا مارتل می‌افزاید: «من با حمایت از چنین فیلم‌سازی، در واقع از فیلم‌های هنری‌ای پشتیبانی می‌کنم که برای بقای سینمادوستان واقعی در این روزگار نامساعد ضروری‌اند.»

  • ایندی‌وایر