هنروتجربه: دنیل دی‌لوییس بالاخره درباره تصمیم خود مبنی بر بازنشستگی حسرت‌بارش از سینما توضیح‌ داده و در صحبت‌هایش تاکید کرده‌است که پیش از بازی در «جامه شبح» به این نتیجه نرسیده بود.

او در گفت‌وگو با «وی مگزین» چنین توضیح داده است: «پیش از تولید این فیلم نمی‌دانستم که از بازیگری دست خواهم کشید. من و پل (تامس اندرسن) پیش از ساخت فیلم حسابی گپ زدیم و خندیدیم. اما بعدش حسی از غم و اندوه بر ما مستولی شد که غافلگیرمان کرد؛ ما متوجه نشده بودیم که چه چیزی را جان بخشیدیم؛ و زندگی کردن با آن سخت بود و البته هم‌چنان هست.»

شاید به همین خاطر است که دی‌لوییس نمی‌تواند دلیل مشخصی را برای این تصمیمش عنوان کند: «من هنوز به این موضوع پی نبرده‌ام. فقط به این احساس رسیدم. از به کار بردن واژه‌ بیش از حد استفاده‌شده‌ «هنرمند» هراس دارم، اما هنرمند مسئولیتی دارد و من باید به ارزش کاری که انجام می‌دهم، باور داشته باشم؛ و اگر تماشاگران کار و تلاشم را باور کنند برای من کافی است. اخیراً فکر می‌کنم دیگر این گونه نیست.»

دی‌لوییس برای ایفای نقش رینولدز وودکاک در «جامه شبح» تلاش بسیاری کرده است، به عنوان مثال زیر نظر واحد مرکزی طراحی لباس در کمپانی باله نیویورک سیتی آموزش دید و حتی یک لباس زنانه‌ بالنسیاگا هم دوخت.با این وجود او می‌گوید هیچ قصدی برای تماشای نسخه‌ نهایی این فیلم ندارد: «تصمیم برای ندیدن فیلم به تصمیم بازنشستگی‌ام از بازیگری مرتبط است. اما دلیلش غم و اندوهی نیست که دچارش شدم و در جریان روایت این داستان اتفاق افتاد؛ و واقعاً دلیل آن را هم نمی‌دانم.»

برخی بر این باورند که دی‌لوییس دوباره روزی به عرصه‌ بازیگری برمی‌گردد اما خودش چنین تصوری ندارد و فکر نمی‌کند این اتفاق روی بدهد: «نمی‌خواهم دوباره پایم به پروژه‌ای باز شود و برای همین خطی کشیدم و تصمیمم را اعلام کردم. در تمام زندگی‌ام درباره این‌که چه‌طور باید از بازیگری دست بکشم، پرحرفی کرده‌ام و نمی‌دانم این بار چه تفاوتی داشت، اما انگیزه‌ کناره‌گیری در من ریشه دوانده بود و حالا به یک اجبار بدل شده است. این کاری است که باید آن را انجام می‌دادم.»

دنیل دی‌لوییس تنها بازیگری است که سه جایزه اسکار بهترین بازیگر اصلی مرد را برنده شده است. او برای نقش‌های اصلی فیلم‌های «لینکلن» (استیون اسپیلبرگ، ۲۰۱۲)، «خون به‌پا می‌شود» (پل تامس اندرسن، ۲۰۰۷) و «پای چپ من» (جیم شریدن، ۱۹۸۹) موفق به دریافت تندیس طلایی شد و دو بار هم برای «دارودسته‌های نیویورک» (مارتین اسکورسیزی، ۲۰۰۲) و «به نام پدر» (شریدن، ۱۹۹۳) نامزدی اسکار را تجربه کرد.

  • ورایتی