هنر و تجربه، رضا حسینی: «عقل متعارف»/ Conventional Wisdom می‌گوید که کار فیلم ۳۵ میلی‌متری تمام است اما آکی کوریسماکی هرگز کاری با «متعارف بودن» ندارد. این فیلم‌ساز مؤلف فنلاندی که مدت‌هاست در میان سینمادوستان یکی از محبوب‌ترین‌هاست، عهدی قابل‌انتظار (و متأسفانه ناخوشایند) با خودش بسته است؛ این‌که هرگز فیلم دیجیتالی نسازد!

او در گفت‌وگوی تازه‌اش با «سیدنی مورنینگ هرالد» چنین توضیح داده است: «من با همین رویکرد خواهم مرد و در این زندگی، فیلم دیجیتالی نخواهم ساخت. سینما از نور ساخته شده است و من یک فیلم‌سازم، نه پیکسل‌ساز.» علاوه بر این، او حالا حالاها قصد ندارد درباره آدم‌های ثروتمند فیلمی بسازد.این کارگردان در این باره چنین توضیح می‌دهد: «البته طبقه کارگر سوژه تجاری و جذابی نیست و من در این خصوص، تماشاگران پاپ‌کورنی را درک می‌کنم.»

کوریسماکی در ادامه می‌گوید: «من نمی‌توانم برای آدم‌های باکلاس و طبقه مرفه، دیالوگ بنویسم چون نمی‌دانم آن‌ها به هم چه می‌گویند. اصلاً نمی‌دانم آن‌ها با هم حرف می‌زنند یا نه. شاید فقط خرید می‌روند؛ و سهام می‌فروشند و می‌خرند. آدم‌های ثروتمند برای من خسته‌کننده‌اند.»

در ضمن اگر فیلم‌های کوریسماکی از جمله «دختر کارخانه کبریت‌سازی» (۱۹۸۹) و «ابرهای شناور» (۱۹۹۶) را دیده باشید، از این اظهار نظرش غافلگیر نخواهید شد که تلفیقی از حس شوخ‌طبعی و جهان‌بینی تلخ اوست: «من هرگز امید چندانی به بشریت نداشتم. بیست سال پیش امیدهایی داشتم اما حالا نه. حرص، ما را خواهد کشت و شاید این اتفاق بدی هم برای این کره خاکی نباشد. در این روزگار همه چیز در پول خلاصه می‌شود و به پول برمی‌گردد.»

  • ایندی‌وایر