هنروتجربه-عاطفه محرابی: مهدی گنجی مستندساز جوانی است که تاکنون با فیلم‌هایش موفقیت‌های داخلی و خارجی زیادی کسب کرده است. آثار این کارگردان، مخاطب عادی را هم به تماشای فیلم مستند علاقه‌مند می‌کند. گنجی در سال‌های اخیر در زمینه‌ به تصویر کشیدن زندگی کارآفرینان حوزه کسب‌وکار فعالیت داشته که از آن جمله می‌توان به دو مستند پرمخاطب «من می‌خوام شاه بشم» و «پازلی‌ها» اشاره کرد که هردو در گروه هنروتجربه اکران شده‌اند. با این مستندساز در خصوص مستندهایی که در حال حاضر در جشنواره جهانی فیلم فجر در حال اکران است، گفت‌وگویی داشتیم.

گنجی در ارتباط با این آثار می‌گوید: «من بخشی از این مستندها را دیده‌ام. این آثار کارهای بدی نیستند ولی مستندهایی هم نیستند که در سال ۲۰۱۶ یا ۲۰۱۷ خیلی در دنیا مطرح شده باشند. جشنواره فجر مثل خیلی از جشنواره‌های جهانی دیگر در آیین‌نامه‌اش این محدودیت را ندارد که فیلم‌ها قبل از حضور در این جشنواره در جای دیگری نمایش داده نشده باشند، برای همین فکر می‌کنم جشنواره می‌توانست از فیلم‌های موفق ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ استفاده کند و فیلم‌های بهتری را به نمایش بگذارد. البته مناسبات جهانی و روابط حاکم میان کشورها هم در حضور فیلم‌ها در جشنواره تأثیرگذار است. ولی نهایتا تا جایی که من دیدم، فیلم‌هایی که در حال حاضر در جشنواره هستند بد نبوده و بعضی از آن‌ها جذابیت‌های خودشان را دارند.»

گنجی همچنین درخصوص تاثیرگذاری تماشای این نوع فیلم‌ها بر مخاطب داخلی عنوان کرد: «البته همه فیلم‌های مستندی که در حال حاضر در جشنواره حضور دارند خارجی نیستند و ما در بخش مستند چهار اثر ایرانی نیز داریم. مخاطبی که غیر سینمایی است و به عنوان مخاطب عام به تماشای فیلم می‌نشیند، از دیدن این فیلم‌ها لذت می‌برد و آگاهی‌اش بیشتر می‌شود. اما همان‌طور که در همه جشنواره‌های دنیا کارکرد آموزشی هم مورد توجه است، ما نیز باید در جشنواره فیلم فجر این نکته را در نظر داشته باشیم. تبادل اطلاعات بین فیلم‌ساز مقیم یک کشور و فیلم‌سازانی که از سایر کشورها در آن جشنواره حضور دارند، نکته قابل توجهی است.»

او در همین خصوص ادامه داد: «در جشنواره امسال ما مستندهایی از کشورهایی چون لهستان، استرالیا، بریتانیا، سوییس و … داریم که دیدن آن‌ها می‌تواند کمک زیادی به فیلمساز ایرانی بکند. این کشورها سینمای پیشرویی دارند و آشنایی با تجربیاتی که آن فیلم‌سازها به‌دست آورده‌اند اهمیت زیادی دارد.»

مطمئنا دیدن مستندهای خارجی به مستندسازان داخلی ما کمک می‌کند بیشتر با سبک‌های جدید که در دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد آشنا شوند و امثال من که کارمان ساختن فیلم است، وقتی این فیلم‌ها را ببینیم، با روش‌ها و شیوه‌های جدید مستندسازی در دنیا آشنا خواهیم شد

این مستندساز به یکی از مهم‌ترین معایبی که در خصوص مستندسازی در ایران وجود دارد اشاره کرده و  یکی از مشکلات سینمای مستندمان را این‌گونه تشریح کرد: «یکی از مشکلات سینمای مستند ما این است که از زبان‌های جدید یا رویکردهای تازه که در سینمای مستند وجود دارد استفاده نمی‌کنیم و بسیاری از فیلم‌سازان مدام سراغ سبک‌های تکراری در سینمای مستند می‌روند. مطمئنا دیدن مستندهای خارجی به مستندسازان داخلی ما کمک می‌کند بیشتر با سبک‌های جدید که در دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد آشنا شوند و امثال من که کارمان ساختن فیلم است، وقتی این فیلم‌ها را ببینیم، با روش‌ها و شیوه‌های جدید مستندسازی در دنیا آشنا خواهیم شد. این کارکرد مهمی است. امیدوارم خود مستندسازان و اهالی سینما از دیدن این فیلم‌ها استقبال کنند و به تماشای آن بنشینند.»

او درخصوص کیفیت مستندهای ایرانی در مقابل مستندهای خارجی که در حال اکران در جشنواره جهانی هستند توضیح داد: «شاید اگر بخواهیم از این منظر فیلم‌ها را با هم مقایسه کنیم، مجبور شویم به شکل موردی فیلم‌ها را بررسی کنیم. اما در کل به نظرم نمی‌شود گفت که این فیلم‌ها با هم تفاوت فاحشی دارند. وقتی در یک جشنواره از کشورهای مختلف فیلم انتخاب می‌شود، تنوع و رنگارنگی این فیلم‌ها چه در موضوع و چه در فرم قطعا بیشتر از این است که شما بخواهید چند فیلم را از یک کشور انتخاب کنید. بنابراین دیدن این فیلم‌ها که از سراسر دنیا انتخاب شده و در یک مجموعه به نمایش گذاشته شده، اتفاق مثبتی است. حتی اگر فیلم‌‌ها خیلی خوب نباشند باز هم چیزی در آن وجود دارد که به فیلم‌ساز کمک خواهد کرد تا برای ساخت فیلم خودش تغییراتی در ذهنش بدهد یا از یک فرم تازه استفاده کند.»

گنجی در خصوص فعالیت‌های خودش در این روزها گفت: «یکی دو طرح دارم که روی آن‌ها تحقیق می‌کنم. قبل از عید یک کاری را شروع کردم ولی این‌که به نتیجه برسد یا نه مشخص نیست. سینمای مستند ما سیستماتیک نیست و حمایت‌ها هم روز به روز دارد کمتر و یا جناحی‌تر می‌شود. بنابراین خیلی قابل پیش‌بینی نیست که چه اتفاقی برای فیلمم رخ دهد.»