هنروتجربه: فیلم سینمایی «پاپ» به کارگردانی احسان عبدی‌پور و تهیه‌کنندگی ادریس عبدی‌پور این روزها در سینماهای هنروتجربه روی پرده رفته‌ است؛ این فیلم روایت‌گر سه داستان از اعضای یک خانواده سیاهپوست در شهر بوشهر است که در یک برش زمانی یکسان و در سه اپیزود تعریف می‌شود.خبرگزاری ایسنا به بهانه اکران عمومی این فیلم گفت‌وگویی با احسان عبدی‌پور و حدیث چهره‌پرداز داشته است.


احسان عبدی پور در بخشی از این گفت‌وگو درباره تصویری که از جنوب ارائه داده‌است،می‌گوید:«دقیقا موقعیت خنده‌دار و عجیب جنوب همین است. تحلیل‌های جالبی از مسائل ارائه می‌دهند که بسیار غیرمنتظره است. همین «فرج» شخصیت پدر فیلم «پاپ» تحصیلات یا سواد خاصی ندارد اما وقتی به خانه او می‌روی دورتادور دیوارهای خانه‌اش پر از کتاب است.بوشهر یک شهر ساده بندری است و من همیشه به دوستانم که می‌خواهند به این مکان سفر کنند می‌گویم توقع نداشته باشید وقتی به بوشهر می‌روید با عمارت‌ها، بادگیرها یا وضعیت خاصی مواجه شوید، بلکه بعد از چند روز ماندن در این مکان با لایه‌ای از آدم‌ها آشنا خواهید شد که بسیار جذاب هستند و این از خاصیت‌های جنوب است.»

او درباره ادامه روند فیلم‌سازی خود هم توضیح می‌دهد:«الان فقط می‌توانم بگویم که کار بعدی من، باز هم در جنوب است. البته سریالی را در ایام عیدنوروز در تهران ساختم. اگر ما قائل به این باشیم که می‌خواهیم فیلمی بسازیم، سینما به‌ماهُوَ حواسش به این نیست که آن اثر در کجا ساخته می‌شود. در واقع آن‌ها آدمی را می‌بینند که ماجرا، روابط و داستانی دارد و می‌خواهد چیزی را برای ما هویدا یا کشف کند. سینما کارش این است، توجهی به این ندارد که این اثر کجا ساخته می‌شود. گاهی برای برخی مسئولان مهم است که چه فیلمی کجا ساخته شود و از آن طریق می‌خواهد ارزیابی انجام دهند اما سینما اصلا این‌ها برایش مهم نیست.در واقع هر کسی از آدم‌های یک کوچه می‌تواند تا قیامت فیلم بسازد. اگر در جایی مثل بحرین، اسکاتلند یا خیلی جاهای دیگر می‌توان سالی چند فیلم ساخت چرا در بوشهر نشود؟ می‌توانم بگویم که یک نوع تن پروری در این سبک فیلم‌سازی وجود دارد که البته این تن پروری بدی هم نیست که فرد از چیزهایی که دم دستش است و بر روی آن‌ها عمیق‌ و کارشناس شده و احساساتش را می‌شناسد، فیلم خوبی بسازد.روزی به وودی آلن گفتند که تو تاکنون فیلم‌های شاد و کمدی خوبی می‌ساختی چرا یکدفعه فیلمی فلسفی ساختی؟ او در جواب گفته بود که تو هر چقدر فیلم کمدی بسازی باز هم با تو سر یک میز نمی‌نشینند و شام نمی‌خورند. حالا من هم شاید به طنز باید این را بگویم که هر چقدر فیلم شهرستان بسازی با تو سر یک میز شام نمی‌خورند. بنابر این دست یافتن به لایه‌های عمیق زندگی به یک عرض و طول جغرافیایی خاصی بستگی ندارد.»

این کارگردان در بخش دیگری از این گفت‌وگو پیرامون اکران «پاپ» در هنروتجربه عنوان می‌کند:«اکران در هنروتجربه نه انتخاب من نبود. ما در تلاش بودیم که در سینماهای عمومی اکرانش کنیم. اما نشد و بعد از آن، «پاپ» را به هنروتجربه دادیم. ممکن است این گونه‌ سینمایی، دنیا نداشته باشد اما قطعا آخرت دارد زیرا که بازخوردهای بسیار خوبی دریافت کردم. بازخوردهایی که هیچ وقت از اکران‌های عمومی نگرفته بودم، اما «پاپ» آنقدر بازخورد داشته است که من حتی نمی‌رسم گلدان‌هایم را در خانه آب دهم. چندین نمایش مردمی داشته‌ام و همین چند روز پیش در تبریز بودم. جوانی من را دیده بود و گفت که می‌خواهد این فیلم را در گالری خودش نمایش دهد. در دو روز این فیلم را به نمایش گذاشتیم و بسیار لذت‌بخش بود و بین ما هم هیچ پولی رد و بدل نشد. فیلم را در بندرعباس، کیش،‌ آبادان، اهواز و خیلی جاهای دیگر اکران مردمی کردیم. بیشتر آن‌ها شهرهایی بودند که سینمای «هنر و تجربه» نداشتند. ما به مدت یک ماه فیلم را در لوکیشن اصلی آن یعنی بوشهر که در واقع خانه برادرم است به نمایش گذاشتیم و تجربه خیلی جالبی شد.»

حدیث چهره‌پرداز یکی از بازیگران فیلم نیز درباره واکنش مخاطبان به این فیلم می‌گوید:«سینما صنعت گرانی است ولی درحال حاضر فضایی را ایجاد کرده است که افراد و مخاطبین با چیپس و پفک پای آن می‌نشیند. البته که سینما جنبه تفریحی هم دارد اما برای نسلی که با این دید به سینما می‌روند تا چیز جدیدی را درک و کشف کند باید جایگاه خاصی قائل شد.در همین مورد، مدتی پیش شخصی با من تماس گرفت که بسیار تحت تأثیر «پاپ» و جریان زندگی توماج و نامزدش که از ایران خارج شده بودند، قرار گرفته بود و تصمیم داشت که آنقدر در زندگی قوی باشد که اگر کسی او را پس زد او با قدرت بتواند این ماجرا را قبول کند و از زندگی ناامید نشود. متاسفانه ما در فیلم‌هایمان به گونه‌ای درباره‌ مهاجرت صحبت می‌کنیم که شیوه ۳۰ یا ۴۰ سال پیش است در حالی‌که اکنون کاملا تغییر کرده است.»