هنروتجربه، مریم شاه‌پوری: مدتی است که می‌دانیم فیلم جدید مارتین اسکورسیزی که آن را با حمایت نتفلیکس ساخته است و «مرد ایرلندی» نام دارد، پروژه بزرگ و دشواری است که با بودجه‌ای ۱۴۰ میلیون دلاری و همکاری دوباره رابرت دنیرو، آل پاچینو و جو پشی به سرانجام می‌رسد.

با تمام این تفاسیر، اسکورسیزی در مسترکلاس خود در جشنواره فیلم کن و بخش «دو هفته کارگردانان» جزییاتی را با علاقه‌مندان در میان گذاشت که این سؤال را برای سینمادوستان ایجاد می‌کند که این فیلم‌ساز چه‌طور توانسته است چنین پروژه‌ای را جمع‌وجور کند و به سرانجام برساند. اسکورسیزی در جلسه تقریباً یک ساعت و نیمه‌اش درباره کارنامه خود هم صحبت کرده است.در این گفت‌وگو اسکورسیزی به جنبه‌های فنی هم اشاره کرده است و این‌که چه‌طور هر فیلمش باعث می‌شود به سبک فیلم‌برداری و کار متفاوتی دست پیدا کند.

اما اسکورسیزی در اشاره به یکی از جزییات جالب توجه «مرد ایرلندی» چنین می‌گوید:‌ «فیلم، صحنه‌ها و لوکیشن‌های مختلف زیادی دارد و تقریباً سیصد سکانس دارد! سخت بود که سر صحنه و لوکیشن‌های مختلف حاضر شویم اما وقتی می‌رفتیم می‌توانستم زوایای دوربین را انتخاب و شرایط آرامی را سر صحنه حاکم کنم. برای من میزانسن همین است.» به طور طبیعی هیچ قاعده و قانونی در خصوص تعداد سکانس‌های یک فیلم وجود ندارد اما سیصد سکانس بسیار زیاد است.

به طور معمول گفته می‌شود هر فیلمی حدود شصت سکانس مجزا دارد. بر این اساس می‌توانید متوجه شوید که تعداد سکانس‌هایی پنج برابر معمول، آن هم در دستان فیلم‌ساز بزرگی چون اسکورسیزی، می‌تواند چه داستان حماسی را سروشکل داده باشد. پس علاوه بر پیرنگ و ترکیب بازیگران، حالا یک موضوع دیگر هم برای کنجکاوی سینمادوستان وجود دارد.

اما اسکورسیزی از اولین سفرش به جشنواره کن در سال ۱۹۷۴ و اولین نمایش «خیابان‌های پایین شهر» هم گفت: «کن سکوی پرتاب بین‌المللی «خیابان‌های پایین شهر» شد؛ فیلمی که اصلاً فکر نمی‌کردم پخش‌کننده‌ای پیدا کند. این سفرم در بهترین زمان ممکن روی داد و چون کسی من را نمی‌شناخت می‌توانستم از میزی به میز دیگر بروم و با بازیگران و کارگردانان و خیلی‌های دیگر دیدار کنم. هنوز دوره کشف بود اما نه‌فقط کشف فیلم‌سازان جدید بلکه قدیمی‌هایی که مورد بی‌توجهی قرار گرفته بودند.»

 

  • پلی‌لیست