هنر و تجربه- رضا حسینی: ابتدا باید تولد آهنگ‌ساز بزرگ ایتالیایی انیو موریکونه را تبریک گفت؛ مردی که در نودسالگی هنوز واهمه‌ای از بیان صریح نظرش درباره دیگر سینماگران و حتی همکارانش ندارد!

موریکونه در گفت‌وگوی تازه‌ای با یک نشریه آلمانی دوباره یادی از کوئنتین تارانتینو کرده است؛ فیلم‌سازی که در «هشت نفرت‌انگیز» با او همکاری کرد (و دست‌آخر اسکار بهترین موسیقی متن را هم برنده شد!) تا اولین موسیقی متن رسمی‌اش را برای او ساخته باشد (تارانتینو پیش از این در «جنگوی زنجیرگسسته» هم از موریکونه در ساخت یک قطعه موسیقی استفاده کرده بود).

به هر حال، موریکونه درباره همکاری‌اش با تارانتینو چنین گفته است: «او ناگهان تماس می‌گیرد و می‌خواهد ظرف چند روز برای یک فیلم تمام‌شده موسیقی متن بسازم… که این کار غیرممکن است… و من را حسابی دیوانه می‌کند! چون چنین کاری شدنی نیست؛ و من هم به چنین کاری تن نمی‌دهم. دفعه آخر به او گفتم که این بار خیلی سخت و جدی برخورد خواهم کرد.» این حرف‌ها به پروژه «حرام‌زاده‌های گمنام» برمی‌گردد که تارانتینو خیلی دیر از موریکونه درخواست همکاری کرد و او مستأصل، از این فرصت چشم‌پوشی کرد (و در عوض تارانتینو از هشت قطعه موسیقی آماده موریکونه بهره گرفت).

موریکونه در ادامه با عصبانیت می‌گوید: «انگار او به کرتینیسم مبتلاست. او فقط از دیگران می‌دزد و همه چیز را کنار هم می‌چیند. این کار اصلاً وجهی اریژینال ندارد و این طوری اصلاً نمی‌شود او را یک کارگردان به حساب آورد. پس نمی‌توان تارانتینو را با بزرگان هالیوود مثل جان هیوستن، آلفرد هیچکاک یا بیلی وایلدر مقایسه کرد. این‌ها فیلم‌سازان بزرگی هستند و تارانتینو فقط مصالح قدیمی را طبخ می‌کند.» در ادامه این گفت‌وگو، موریکونه اعتراف کرده است که فیلم‌های تارانتینو را دوست ندارد و آن‌ها را «زباله» خوانده است!

البته این اولین باری نیست که موریکونه چنین حرف‌هایی را درباره تارانتینو و فیلم‌هایش می‌زند! در واقع او سر همان یک قطعه موسیقی که برای «جنگوی زنجیرگسسته» ساخت، به‌قدری از همکاری با تارانتینو ناامید شد که قسم خورد هرگز دیگر با او کار نکند اما می‌دانیم که اوضاع این طور پیش نرفت. بنابراین شاید بتوان گفت که یک رابطه پیچیده از عشق و تنفر میان این دو برقرار شده است!

انیو موریکونه به معنی واقعی کلمه یک افسانه زنده است و برای همین به‌راحتی نمی‌شود خلاصه‌ای از فعالیت‌های او ارائه داد. او که بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان تاریخ سینماست، با موسیقی‌اش وسترن‌های اسپاگتی سرجو لئونه را تعریف کرد و بیش از پیش، شمایل ستارگانی چون کلینت ایستوود، سرجو کوربوچی و سرجو سولیما را در ذهن‌ها ماندگار کرد؛ و البته که موسیقی‌های او در زیرژانر وحشت سینمای ایتالیا که به‌اصطلاح «جالو» نامیده می‌شود، فراموش‌نشدنی هستند.

روی‌هم‌رفته باید منتظر ماند و دید که آیا این اظهار نظر جدید انیو موریکونه باعث قطع همکاری این دو سینماگر سرشناس و محبوب می‌شود یا نه؛ و تارانتینو مثل گذشته اعتنایی به غرغرهای استاد سالخورده نخواهد کرد و یک بار دیگر برای فیلم جدیدش به سراغ او می‌رود.

  • پلی‌لیست