هنروتجربه:کارگردان «جوجه‌‌ها آخر پاییز جیغ می‌کشند» با بیان اینکه تمایل داشته است فضای ابزورد را در سینما تجربه کند، عنوان کرد که سلیقه‌ای برای مخاطب باقی نمانده تا به تماشای روایت‌ها و فضاهای تازه‌تر بنشینند.

خبرگزاری صبا با مجتبی اسپنانی، کارگردان و تهیه‌کننده فیلم «جوجه‌‌ها آخر پاییز جیغ می‌کشند» گفت‌وگو کرده است.

او در مورد دلایل انگیزه ساخت این فیلم گفت:«از آن‌جاکه به زبان و ادبیات نمایشی ابزورد علاقه داشتم در این اثر به سمت این فضا‌سازی رفتم. زمستان سال گذشته این ایده در ذهن من شکل گرفت و بعد اقدام به ساخت آن کردیم و در طول مدت ۱۵روز فیلم‌برداری این اثر به اتمام رسید. اما اگر بخواهم در مورد انگیزه مشخص ساخت این اثر صحبت کنم باید بگویم تمایل داشتم فضای ابزورد در سینما را تجربه‌کنم.»

اسپنانی با بیان اینکه تجربه این فضا چالش بسیار خوبی برایش بوده است، افزود:«نمی‌دانم توانستیم به سلامت از آن عبور کنیم یا نه! گرچه بازخورد‌‌های خوبی از مخاطب عام گرفتم و خوشبختانه توانستند جهان و فضای فیلم را درک کنند. اما به هرحال سلیقه مخاطب را تلویزیون نابود کرده است، از آن بدتر فیلم‌هایی هستند که بیشتر کاربرد بنگاه بسازوبفروش را دارند و سلیقه مخاطب را نادیده گرفته‌اند. همه این‌ها باعث شده است چیزی برای مخاطب باقی نماند تا به تماشای روایت‌‌ها و فضاهای تازه‌تر بنشینند. وقتی فیلم من را می‌بینند اولین نکته‌ای که به زبان می‌آورند این است که چه فیلم عجیبی است، چقدر شخصیت‌‌ها عجیب هستند، در صورتی که به نظر من عجیب نیستند بلکه سلیقه مخاطب تا ریشه نابود شده است.»

او در مورد شرایط تولید فیلم در شهرستان‌ها عنوان کرد:«ما از همان ابتدا می‌دانستیم که در چه شرایطی دست به تولید فیلم زدیم، همچنان که فیلم بعدی خود را نیز در همین جریان تولید خواهم کرد. من و سینمای من را حتی در شهر خودم نیز نمی‌شناسند. فیلم من در حال حاضر سه هفته است که در گروه هنروتجربه اکران شده و از آن‌جایی که تمام عوامل آن اهل اصفهان هستند، مهم‌ترین اتفاق سینمایی اصفهان به شمار می‌رود اما هنوز یک مدیر شهری به تماشای آن ننشسته است. البته ما نیز از ابتدا دنبال چنین چیزی نبودیم. ما می‌دانیم در چه جریانی فیلم تولید می‌کنیم به همین سبب از کسی توقعی نداریم. با این همه معتقدم فیلم من مخاطب خودش را پیدا می‌کند همان‌طور که تا امروز پیدا کرده است.»

کارگردان «جوجه‌‌ها آخر پاییز جیغ می‌کشند» افزود:«ساختن فیلم در شهرستان‌‌ها کار بسیار دشواری است. مدت‌‌ها تهیه‌کننده فیلم به‌دنبال جذب سرمایه بود اما هیچ اتفاقی رخ نداد در حالی که همان زمان سه تله‌فیلم در اصفهان با میانگین دویست‌میلیون هزینه برای ساخت هریک، ساخته شد. طبیعتا چنین نگاهی روی سینمای ما حاکم است و اگر من بخواهم به نقصان‌‌ها و عدم حمایت از این جنس سینما فکر کنم، دیگر نباید فیلم بسازم.»

او سپس در پاسخ به این سوال که اکران‌های هنروتجربه محدود هستند، گفت:«هنروتجربه فیلم من را اکران کرده است، دیگر باید چه کاری انجام دهد؟ هنروتجربه آنچه را در توانش بوده است انجام داده، من کمال تشکر را از شورای سیاست‌گذاری آن که همگی ملاک‌‌های فرهیختگی را دارا هستند، دارم. فیلم من پس از عبور از شرایط سخت برای اخذ پروانه نمایش در مدت بسیار کمی رنگ اکران را به خود دید و این نشان از حمایت گروه هنروتجربه از آثار این‌چنینی دارد، اما امیدوارم و این انتظار می‌رود که حمایت بیشتری از این‌گونه آثار شود. یک سوال نیز دارم چرا باید فیلم‌هایی که درواقع تله‌فیلم هستند و ‌مختصات سینمایی ندارند و صرفا حجاب سینمایی دارند در گروه هنروتجربه اکران شوند؟ این‌ها جای نفس کشیدن به آثاری شبیه به فیلم من را نمی‌دهند. هنر و تجربه از فیلم‌هایی مثل فیلم من حمایت خوبی داشته و مشخص است تمایل اکران این‌گونه اثار را دارد اما چرا باید هر فیلمی در این گروه اکران شود؟»