هنروتجربه- کامبیز حضرتی: فیلم کوتاه «فروزان» به کارگردانی میرعباس خسروی‌نژاد داستان زن جوانی است که شوهرش فوت شده و با دو فرزند کوچکش در روستا زندگی می‌کنند. او سعی می‌کند از خانواده‌اش در مقابل حمله شبانه دزدها محافظت کند. این فیلم توانسته جایزه‌هایی از  «جشنواره فرسکو»، «جشنواره مستقل‌های لس‌آنجلس»، «جشنواره رادیانت آنجل مسکو» جشنواره موج کیش و… در ایران را دریافت کند. در این فیلم کوتاه زبان و محلی بودن در قصه‌پردازی اهمیت بالایی دارد و فیلم روستا را به عنوان لوکیشن اصلی خود انتخاب کرده است. با میرعباس خسروی‌نژاد درباره این فیلم کوتاه در بسته زمستانه هنروتجربه و تولید فیلم خارج از تهران به گفت‌وگو پرداختیم.

ایده «فروزان» از کجا آمد؟ به نظر می‌رسد به واقعه‌ای که اتفاق افتاده نظر داشته‌اید. چه شد که به این ایده رسیدید؟
ما در روستا زندگی می‌کردیم و ایده «فروزان» بر اساس یک داستان واقعی نوشته شده است که برای مادرم اتفاق افتاده بود.

چرا داستان فیلم در فضای محلی توصیف می‌شود. این تاکید از کجا می‌آید که بافت روستایی فیلم حفظ شود؟
با توجه به شناختی که از روستا دارم و این که اساس داستان در همین فضا اتفاق افتاده و همچنین استفاده از المان‌ها و ابزارهای موجود در یک خانه روستایی برای فضاسازی، مطمئن بودم اگر در یک فضای دیگری داستان شکل می‌گرفت نمی‌شد به این فضاسازی فعلی رسید.

با توجه به شناختی که از روستا دارم و این که اساس داستان در همین فضا اتفاق افتاده و همچنین استفاده از المان‌ها و ابزارهای موجود در یک خانه روستایی برای فضاسازی، مطمئن بودم اگر در یک فضای دیگری داستان شکل می‌گرفت نمی‌شد به این فضاسازی فعلی رسید

فیلم کم دیالوگ و تصویری است. یعنی واقعه دزدی و جنگ و ستیز را بیشتر می‌بینیم تا این‌که بخواهیم بشنویم. این تصمیم از کجا آمد؟
خیلی سعی می‌کنم موقع نوشتن یک فضای محدود زمانی را انتخاب کنم و به آن عمق بیشتری بدهم. در «فروزان» هم با این شیوه بهتر می‌شد به این هدف برسم. البته که خیلی کار سختی است و خیلی بایستی مواظب ریتم باشی.

داستان فیلم درباره مقاومت و هشیاری در برابر دست‌اندازی است. به نطر شما این پیام انسانی باعث شد «فروزان» در جشنواره‌های بین‌المللی موفق باشد؟
این موضوع می‌تواند تاثیر داشته باشد و این که فیلم به نظرم زبان همه فهمی دارد و تلاش یک مادر برای محافظت از خانواده‌اش برای خیلی‌ها قابل فهم و جذاب بود و با فیلم ارتباط گرفتند. من با مخاطب‌های زیادی فیلم را دیدم و درک‌شان از فیلم برام جالب بود.

درباره موفقیت فیلم و واکنش‌ها و تصورات خودتان از جشنواره‌ها و جاهایی که فیلم در آن حضور داشتن بگویید.
«فروزان» اولین تجربه جدی من در پخش بین‌المللی بود و در این مدت خیلی یاد گرفتم. «فروزان» در حدود ۴۰ جشنواره انتخاب شده و شش جایزه بین‌المللی گرفته است. برای من جالب بود که این جوایز به عوامل فنی هم مثل طراحی صدا و فیلم‌برداری هم رسیده‌است.

شما خودتان به پخش «فروزان» اقدام کردید. نظرتان درباره پخش فیلم کوتاه در جشنواره‌ها چیست؟
پخش بین‌المللی کار سخت و وقت گیری است که نیاز به تلاش زیاد و ارتباط مداوم با جشنواره‌ها دارد. این تجربه به نظرم در نوشتن فیلم‌نامه با زبانی بین‌المللی هم کمک می‌کند. بعد از اتمام «فروزان» به این فکر می‌کردم که چه طور می‌شود به مخاطب بیشتری دسترسی داشت و این‌که فیلمت را ببینند تا در ادامه مسیر بتوانند به تو کمک کنند. این تجربه پخش به من کمک می‌کند تا فیلم‌های بعدی خودم را بهتر بسازم.

فروزان 2

درباره تولید فیلم بگویید. چقدر طول کشید چه اندازه راش داشتید و سختی و چالش تولید چه بود؟
حدود دو ماه پیش تولید داشتیم و روستاهای زیادی را در اطراف خرم آباد گشتیم. با توجه به بودجه کمی که داشتیم باید جایی را پیدا می‌کردیم که خیلی منطبق با خواسته‌هایمان باشد و نیاز به تغییرات زیادی نداشته باشد. هفتشب فیلم‌برداری داشتیم و سعی کردیم با یک تیم حرفه‌ای فرآیند تولید را جلو ببریم.

 درباره فیلم‌سازی در شهرستان توضیح دهید. امروزه فیلم‌سازی در شهرستان مثلا تبریز به جایگاه خوبی رسیده است و نمونه‌های آن را در «ائو» و «حیوان» دیدیم. شما درباره مزایا و کاستی‌های کار در شهرستان بگویید.
فیلم ساختن در فضای شهرستان کار سختی شده است. هم بودجه بیشتری می‌خواهد و هم این که چالش‌های متفاوتی پیش روی شما می‌گذارد. متاسفانه نیروی فنی در شهرستان‌ها کم است و بیشتر بچه‌های فنی در تهران ساکن هستند و ما در نهایت مجبوریم که تیم اصلی فنی را از تهران انتخاب کنیم و هزینه‌های حمل و نقل و اسکان و پذیرایی به نسبت بیشتر می‌شود. البته که کار در شهرستان فوایدی هم دارد و برای من حداقل این مزیت دارد که در شهر خودم فیلم می‌سازم و مهر و محبت مردم همیشه کنارم بوده و به من خیلی کمک می‌کنند.

کار تیمی در پخش و پیدا کردن دوستان جدید و فیلم را با مخاطب گسترده در همه جای ایران دیدن تجربه لذت‌بخشی است. هنروتجربه خوشبختانه زیرساخت‌های مناسبی دارد  و توانسته بستری برای پخش فیلم‌های متفاوت‌تر ایجاد کند

فیلم شما در بسته زمستانه هنروتجربه اکران می‌شود. با توجه به تجارب قبلی چه نگاهی به اکران و هنروتجربه دارید؟
ما گروه سوم از فیلم‌های کوتاه هستیم که فیلم‌های‌مان در هنروتجربه اکران می‌شود. این شیوه پخش مبتنی بر فعالیت خود فیلم‌سازها و کار گروهی آن‌هاست. شیوه جالبی است و تجربه‌های زیادی به ما می‌دهد که قبلا مشابه آن را نداشتیم. کار تیمی در پخش و پیدا کردن دوستان جدید و فیلم را با مخاطب گسترده در همه جای ایران دیدن تجربه لذت‌بخشی است. هنروتجربه خوشبختانه زیرساخت‌های مناسبی دارد  و توانسته بستری برای پخش فیلم‌های متفاوت‌تر ایجاد کند و توانسته مخاطب خودش را هم پیداکند. من قبلا تجربه همکاری در پخش فیلم «کوپال» را در گروه هنروتجربه در کنار کاظم ملایی عزیز داشتم و این خیلی به من کمکم می‌کند که الان بهتر بتوانیم کارها را انجام بدهیم.

نکته پایانی؟
مدیران هنر وتجربه کار سختی انجام می‌دهند تا بتوانند تا به امروز چراغ این بخش را روشن نگه دارند. ممنونم از هنروتجربه که این فرصت را به ما داد تا فیلم‌هامان دیده شوند و مهم‌تر این که همه ما فیلم‌سازها بتوانیم تجربه پخش را داشته باشیم.