هنروتجربه:بحث ادغام و کوچک و چابک‌سازی سازمان سینمایی چندی است که از سوی مسئولان این سازمان مطرح شده‌است.هرچند این روزها به دلیل برگزاری جشنواره فیلم فجر فعلا به آن پرداخته نمی‌شود اما از انجمن سینمای جوان به عنوان سازمانی که قرار است تغییراتی در آن اعمال و یا ادغام شود،نام برده می‌شود.مسعود امینی تیرانی کارگردان فیلم کوتاه و رئیس سابق انجمن فیلم کوتاه ایران یادداشتی را در خصوص احتمال تغییر شکل مدیریت انجمن سینمای جوانان ایران منتشر کرده‌است.

«تغییرات حق چه کسی است؟
این روزها بحث تغییرات در بدنه سازمان سینمایی مطرح و شنیده هایی مبنی بر ادغام یا تغییر شکل مدیریت انجمن سینمای جوانان نیز عنوان شده است. وقتی اطلاع دقیقی از این تغییرات نداریم، بنابراین مثل مدیریت همیشه این سال‌های کشور، باید در حیرت بعد از اتفاق قرار گیریم و تنها با حادثه رخ داده، موافق یا مخالف باشیم. حسرت بخوریم و افسوس که چرا تصمیم کارآمدتری گرفته نشد.

بعد از گذشت سال‌ها از تاسیس و فعالیت انجمن سینمای جوان، حتما نیاز به تغییرات و اصلاحاتی احساس می‌شود. این را همه می‌دانند. حتما در پس تصمیم مدیران وقت سازمان سینمایی کشور هم نیت خیری هست. آن‌ها حتما نیاز به تغییر را احساس و بر اساس اسناد بالادست تصمیم گرفته‌اند اما همواره چیزی از قلم می‌افتد و یا به فراموشی سپرده می‌شود. اینکه تغییرات را چه کسی و با چه حقی انجام می‌دهد؟ در مورد فیلم کوتاه و انجمن سینمای جوانان ایران، چه کسی صاحب حق تغییر است؟

سابقه انجمن سینمای جوان، مدیریت این انجمن را با همه معاونت‌های سازمان سینمایی متفاوت کرده است. این را بدانیم یا ندانیم تغییری در ماهیت انجمن سینمای جوان نخواهد داد. انجمن سینمای جوان با وجود هزاران هنرجوی ریز و درشت و رفته و مانده، تازه و سالخورده، تنها یک اداره یا معاونت از زیرمجموعه وزارت ارشاد نیست که تغییرات باعث تغییر در چرخه اداری فعالیت‌های آن شود. انجمن سینمای جوان، خواسته یا ناخواسته بیشتر از آنکه یک اداره دولتی باشد که البته هست اما یک نهاد فرهنگی است که با اعضای آن تعریف می‌شود. شاید چیزی شبیه یک سازمان مردم نهاد، صنف یا حتی حزب! انجمن هزاران عضو غیر رسمی دارد که در شکل‌گیری و نحوه فعالیت آن دخالت دارند. حتی فعالیت اعضای آن در کیفیت فعالیت آن هم موثر است. بنابراین به لحاظ عرفی فقط و فقط مدیران وزارت ارشاد نیستند که حق تصمیم‌گیری برای سینمای جوان را داشته باشند. البته که آن‌ها به لحاظ قانونی حق این کار را دارند ولی مطمئن نباشند که تصمیم آن‌ها به نفع سازمان سینمایی، اعضا غیر رسمی سینمای جوان و البته آینده سینمای کشور باشد، مطمئن نباشند تصمیم آن‌ها شبیه ادغام موسسه رسانه‌ها با استقبال روبرو شود.

این حق وزارت ارشاد به لحاظ قانون نوشته شده است که می‌تواند در زیرمجموعه‌اش هرگونه تغییراتی را اعمال کند ولی سینمای جوان قانون نانوشته‌ای هم دارد که با حضور فیلم‌سازان و تاریخ چندساله‌اش شکل گرفته و نمی‌توان آن را نادیده گرفت. آن حداقلی که از شکل تغییرات می‌دانیم به‌نظر دارای اشکالات اساسی است و  به جای تغییراتی که منجر به افزایش سرمایه‌گذاری شود، سعی در کاهش سرمایه‌گذاری هم به لحاظ بودجه و هم فعالیت در این حوزه را دارد. جالب  است که مدیران دولتی این سال‌ها هیچ گاه زیر بار مفهوم سرمایه‌گذاری در فیلم کوتاه نمی‌روند و تلاش کرده‌اند تا فیلم کوتاه را با نگاهی اقتصادی ببینند و بنابراین افزایش بودجه آن را  غیر قابل توجیه می‌دانند. سرمایه‌گذاری مهمترین مفهومی است که هیچ‌گاه در تصمیمات سازمان سینمایی که برای فیلم کوتاه کشور گرفته شده، لحاظ نشده چون در گفتگوها ظاهرا اعتقادی به آن ندارند.

سینمای جوان باید شکلی هرمی داشته باشد. باید کسی که وارد آن می‌شود، امکان ماندن را به‌دست بیاورد. با گذشت سال‌ها پله پله از آن بالا رود و وقتی به بالا رسید امکان ارتقای سطح هرم را فراهم کند. بنابراین تصمیماتی که سینمای جوان را تبدیل به یک اداره‌ لحظه‌ای برای انجام کار ارباب رجوع کند از اساس اشتباه است.

تغییر حتما نیاز است اما چرا این تغییرات در پشت درهای بسته گرفته می‌شود و پس از انجام به گوش دیگران می‌رسد؟ آیا بهتر نیست قبل از انجام تغییرات در مورد شکل، چگونگی، شیوه و حدود و ثغور این تغییرات با تعداد بیشتری از فیلم‌سازان و اهالی فیلم کوتاه، صنف فیلم کوتاه و یا مدیران میانی و شهرستان‌های انجمن سینمای جوان گفتگو شود تا قابل بررسی و اظهار نظر دقیق شود؟ آیا بهتر نیست به جای شفاف‌سازی هزینه و بودجه زیرمجموعه‌های سازمان سینمایی که نتیجه‌ای جز حسرت و افسوس ندارد، در مورد چالش‌ها، برنامه‌ها و نحوه تصمیم‌گیری‌های سازمان سینمایی شفاف‌سازی شود؟»