هنروتجربه: از میان فیلم‌های به نمایش درآمده بخش نگاه نو تاکنون فیلم «جان‌دار» به کارگردانی مشترک حسین امیری دوماری و پدرام پورامیری توانسته جزو فیلم‌هایی باشد که توجه‌ها را به خود جلب کرده‌است.این دوکارگردان که این روزها فیلم کوتاه«نسبت خونی» آن‌ها در بسته کوتاه زمستانه هنروتجربه در حال اکران است، در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا  فیلم «جان‌دار» را تصویر بخشی از جامعه توصیف کرده‌اند.بخش‌هایی از این گفت‌وگو را می‌خوانید.

ایده فیلم جاندار چگونه شکل گرفت و آیا داستان واقعی بود؟
داستان فیلم برگرفته از تحولات و واقعیت‌های جامعه است اما اینکه مابه‌ازای بیرونی داشته باشد، نه این‌طور نیست و به نوعی یک درام ساخته ذهن است و شاید برخی از اتفاقاتی که در فیلم رخ می‌دهد از ضمیر ناخودآگاه ما یا خاطراتی که شنیده‌ایم، نشات گرفته اما داستان شکل واقعی و مابه‌ازای بیرونی به صورت مستقیم ندارد.

تم اصلی فیلم بحرانی است که رخ می‌دهد و بعد از یک فصل شاد در ابتدای فیلم، آرام آرام بحران در درون خانواده شکل می‌گیرد و بزرگ‌تر می‌شود.
دقیقا درست است فیلم «جان‌دار» تصویر بخشی از جامعه ماست جامعه‌ای که در آن آدم‌ها تبدیل به بمب شده‌اند. ما امروز با افرادی در جامعه برخورد می‌کنیم که به خاطر شرایط سخت زندگی مسائل اقتصادی و مشکلات دیگر آستانه تحمل‌شان پایین آ‌مده و هر لحظه ممکن است خشم‌شان را بروز بدهند و این خشم نتایج غیرقابل جبرانی را به دنبال دارد. امروز در درون همه ما نوعی خشم پنهان وجود دارد که مشخص نیست چه زمانی فوران خواهد کرد. تلاش ما هم در این فیلم این بود که نشان دهیم عواقب انفجار این بمب چیست و چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا از انفجار آن جلوگیری کنیم یا آن را به تاخیر بیاندازیم.

در فیلم انگار بعضی اتفاقات خودخواسته است و افراد کاملا عامدانه خشم خود را بروز می‌دهند. آیا این رفتار نیز محصول شرایط امروز جامعه است؟
طبعا این گونه رفتار نیز تابع شرایط جامعه است. ما امروز شاهد جامعه ناراحت و عصبانی  هستیم اما این جامعه ناراحت رفتارهای متفاوتی دارند گروهی از افراد از ناراحتی به عنوان ابزاری برای رسیدن منویات خود استفاده می‌کنند که این رفتار آن‌ها عصبانیت طرف مقابل را به دنبال دارد. گروهی دیگر نیز به دلیل ناراحتی‌هایی که دیدند و یا لطمه‌ای که از برخی افراد می‌بینند، می‌خواهند با خشم خود انتقام بگیرند. نتیجه هر دو رفتار بسیار تلخ و ناراحت‌کننده است.

فیلم قابلیت این را دارد که به یک ملودرام اشک‌انگیز تبدیل شود اما به نظر می‌رسد عمدا از این مساله جلوگیری کردید؟
اگر در این فیلم ما با هر کدام از شخصیت‌ها بیشتر حرکت و همذات‌پنداری می‌کردیم امکان داشت این اتفاق رخ بدهد یا حق را حتی به یکی از شخصیت‌ها بدهیم، توازن قصه به هم می‌خورد و آن حس برزخ‌گونه فیلم از بین می‌رود.

فیلم «جان‌دار» در بخش سودای سیمرغ حضور ندارد و فقط در بخش نگاه نو به نمایش درآمده‌است. باتوجه به اینکه فیلم این قابلیت را داشت که در رشته‌های مختلف نامزد شود، آیا به حضور نداشتن این فیلم در بخش سودای سیمرغ اعتراض نکردید؟
البته زمانی که اسامی فیلم‌ها اعلام شد و نام فیلم «جان‌دار» در بخش سودای سیمرغ نبود برای ما تعجب‌برانگیز بود اما به هر حال ما به نظر هیات انتخاب احترام می‌گذاریم و معتقدیم فیلمی که خوب باشد راه خود را پیدا می‌کند و مخاطب با آن ارتباط برقرار می‌کند. شاید این حرف کلیشه‌ای باشد اما واقعیت این است که بهترین پاداش برای یک فیلم‌ساز این است که تماشاگران؛ قصه اثرش را دوست داشته باشند و با آن ارتباط برقرار کنند و تماشاگران قاضی اصلی سینمای ما هستند.