هنروتجربه:کارگردان «باشگاه حیوانات» عنوان کرد که مستندهایی که با نشان دادن فضاهای فرهنگی و تاریخی ایران، ما را به چالش دعوت می‌کند قطعاً محبوب نیست، چون چالش معمولا همراه با نقد است که آن را برنمی‌تابند.

هادی آفریده، کارگردان فیلم مستند «باشگاه حیوانات» به خبرگزاری ایرنا گفت:«در یک دهه گذشته نگهداری از حیواناتی مانند مار، رتیل، تمساح، ایگوانا، میمون و عقرب در خانه‌های ایرانیان شایع شده است و این فیلم تلاش می‌کند با بررسی ابعاد مختلف نگهداری حیوانات در خانه رویکردی مردم نگارانه و مردم شناسانه در بررسی مساله داشته باشد.»

آفریده با اشاره به شرایط نگهداری حیوانات در پنج دهه گذشته در ایران عنوان کرد:«در گذشته مردم با نگه داشتن پرنده‌های زینتی همچون «مرغ عشق» برای خود آرامشی ایجاد می‌کردند اما امروز خشونت اجتماعی آنقدر بالا رفته که افراد به تماشای جان دادن حیوانات زنده و خوراندن آن به جانداران زنده دیگر در آکواریوم‌ خانه خود می‌نشینند.»

او در مورد سکانس‌های خشن فیلم خود توضیح داد:«در این فیلم، دو صحنه سخت و سرشار از خشونت وجود دارد که به عنوان کارگردان به هیچ وجه آن‌ها را بازآفرینی نکرده‌ام بلکه صحنه‌ها برگرفته از همان شرایطی است که ما آن را در واقعیت مشاهده می‌کنیم و احساس کردم که نشان دادن آن صحیح است و می‌تواند ایجاد چالش و پرسش کند. من تا قبل از این فیلم نمی‌دانستم که برخی حیوانات زنده را به حیوانات خانگی خود به عنوان خوراک می‌دهند و از این که چه فرهنگی در بخشی از خانه‌ها و خانواده‌های ما وجود دارد آگاه نبودم.»

کارگردان فیلم «باشگاه حیوانات» گفت:«با وجود اینکه سال‌های زیادی از عمرم در حال ساخت مستند بودم ولی در هر پروژه‌ای که تولید می‌کنم و هر فیلمی که می‌سازم، گویی اولین فیلم من است و همواره سرشار از تجربه‌ای می‌شوم که متناسب با دستاوردهای پژوهشی است و شناخت من از موضوع این‌چنین شکل می‌گیرد.»

کارگردان مستند «چنارستان» با اشاره به نبود قوانین کارآمد در این حوزه افزود:«تلاش زیادی کردم تا چند تن از نماینده‌های مجلس را به تماشای این برنامه دعوت کنم زیرا ما در مورد مساله زیست حیوانات خانگی و غیرخانگی در ایران دچار کمبود قانون هستیم. تلاش می‌کنم که با نمایش گسترده این فیلم و صحبت کردن در مورد آن به قانونمند شدن آن کمک کنم و امیدوارم با کمک فعالان حوزه حیوانات و محیط زیست و رسانه‌ها صدای ما به نمایندگان مجلس برسد تا روی این مساله کمی کار کنند.جای این قانون بسیار خالی است و در حال حاضر قوانینی وجود دارد که علیه حیوانات است و به نوعی این قوانین علیه خودمان و علیه بشریت است و کشتار حیوانات، ضرب و جرح، ممنوع کردن حضور اجتماعی حیوانات در عرصه‌های مختلف دور از تمدن است و ما به جای این که همه چیز را محدود کنیم باید برای آن راهکارهای قانونی تعریف کنیم.»

او با «شبه مستند» خواندن فیلم‌های تحریف شده در سینمای مستند گفت:«ژانر محبوبِ مدیران، فیلم‌های شبه مستند است که همه چیز میان فیلم‌ساز و مدیر هماهنگ، گفت‌وگوها از پیش نوشته و همه چیز فریم به فریم، از قبل طراحی شده باشد تا با دکوپاژ سینمایی هیچ خطری وجود نداشته باشد و با توجه به اینکه این جشنواره‌ها توسط همان مدیران برگزار می‌شود، تولید، نمایش، جایزه، تقدیر و تبلیغ این آثار جای تعجب ندارد.این مساله هدفمند اتفاق افتاده است و بودجه‌های خوبی را نیز به آن اختصاص دادند تا چنین مستندسازانی را تربیت کنند. مدیر سابق سازمان سینمایی در دوره‌هایی که در سازمان حضور داشت رسماً در مصاحبه‌ها اعلام کرد، که فیلم‌های مستند باید به سمت داستانی و «پروداکشن» برود تا بتوانند گیشه داشته باشند. اما از سینمای مستند چنین چیزی را طلب کردن همانند خودکشی است. مستندهایی که موضوعات اجتماعی را بسط و گسترش می‌دهد و با نشان دادن فضاهای فرهنگی و تاریخی ایران، ما را به چالش دعوت می‌کند قطعاً محبوب نیست، چون چالش معمولا همراه با نقد است که آن را برنمی‌تابند.»

آفریده در پاسخ به چرایی نبود پژوهش‌های جدی در سینمای مستند تاکید کرد:«کارهای جدی، جدی گرفته نمی‌شود. وقتی مستندساز با دستگاه‌ها، ادارات و سازمان‌های دولتی وارد همکاری می‌شود اولین هزینه‌ای که از پروژه حذف می‌شود، هزینه «پژوهش» است.»

او با اشاره به نبود نگاه پژوهش محور در کشور عنوان کرد:«بخش عمده‌ای از مدیران در مورد پژوهش ذهنیت ندارند که برای مثال یکی از مدیران پژوهش معتبرترین مرکز تولید سینمای مستند و تجربی سابق، با پژوهش افراد دیگر برای خود، کتاب‌سازی کرده است که این نکته درد آور، نشان دهنده نبود نگاه علمی به مسائل است که سبب شده مساله پژوهش جدی گرفته نشود.»