هنر و تجربه مریم شاه‌پوری: خلیک الله نامی نیست که سینمادوستان زیادی آن را شنیده باشند، اما یکی از آن‌هایی است که دیر یا زود باید با او آشنا شوند. او مستندسازی است که در هشت سال گذشته سه فیلم ساخته است که همگی موضوع‌های بسیار جالب توجهی دارند.

خلیک الله ابتدا در سال ۲۰۱۰ با مستند «پوپا وو: داستانی پنج‌درصدی» خودی نشان داد؛ فیلمی که با «کاکاسیاه‌های مزرعه» پی گرفته شد که در جشنواره AFI (انستیتو فیلم آمریکایی) به نمایش درآمد؛ و حالا با مستند شاعرانه‌ای به نام «مادر سیاه» دوباره بازگشته است.

همان طور که در پیش‌پرده فیلم به چشم می‌خورد، شاعرانگی بصری «مادر سیاه» مثلاً حاصل ترکیب صدای زنی کارگر با نظرهای اجمالی بچه‌ای در ساحل است؛ و به این ترتیب فیلم به حال‌وهوایی تازه و مسحورکننده از جامائیکا رسیده است. «مادر سیاه» که گاهی غم‌انگیز است، تماشاگرانش را از جنگل‌های بارانی انبوه به چشم‌انداز شهری می‌برد و به جای این‌که به آدم‌های درون قاب اجازه روایت داستان‌شان را بدهد، بر چهره آن‌ها متمرکز می‌شود و می‌نگرد.

«مادر سیاه» در جشنواره AFI سال ۲۰۱۸ جایزه تماشاگران را در بخش مؤلفان جدید برنده شد. خلیک الله که هر روز بیش‌تر مورد توجه و تحسین قرار می‌گیرد، علاوه بر کارگردانی این مستند، تهیه‌کنندگی و فیلم‌برداری آن را هم انجام داده است. این فیلم از اول ماه مارس (ده اسفند) به صورت محدود در سینماها به نمایش درمی‌آید.

  • پلی‌لیست