هنروتجربه:مصطفی جلالی‌فجر منتقد سینما در کانال خود دو یادداشت کوتاه درباره فیلم‌های «رضا»به کارگردانی علیرضا معتمدی و «یه وا» ساخته آناهید آباد نوشته و تماشاگران را به دیدن این آثار که این روزها در سینمای هنروتجربه در حال اکران هستند، دعوت کرده‌است. 

«یه وا»:به شدت زنانه، درک شدنی و احترام‌برانگیز
«یه‌وا» فیلمی ارمنستانی به کارگردانی آناهید آباد است که زنی را در فضایی متفاوت روایت می‌کند و هر چه جلوتر می‌رود، عمق و تاثیر بیشتری می‌یابد. زن در چالش با خودش و قانون و جامعه، می‌کوشد دخترش را حفظ کند. جامعه‌ کوچک اطرافش به تدریج از یک پناه‌دهنده به یک تهدیدکننده تبدیل می‌شود. زن در مواجهه با سه مرد که اولی عشق نافرجام و پدر دخترش بوده تا همسری که متهم به قتل اوست و سپس مردی باستان‌شناس در دهکده، به سختی از زنانگی / مادرانگی‌اش محافظت می‌کند. فیلم در دام یک تعلیق بی‌دلیل نمی‌افتد اما آن را حذف هم نمی‌کند. رخدادهای فرعی از مسیر اصلی داستان جدا نمی‌شوند و هم عشق و بارداری و کوچ آنا و هم تراژدی مرگ کودک در اثر انفجار مین، با روایت اصلی پیوند می‌یابند.
«یه‌وا»می‌تواند با کم‌ترین کنش و بدون هیچ مانیفستی و با کم‌ترین میمیک‌های احساساتی در صورت زن، لحظاتی به شدت زنانه، درک شدنی و احترام‌برانگیز خلق کند. از آن دسته فیلم‌های نامتعارف و ساده که وقتی تمام می‌شوند، به دلیل شخصیت اصلی‌شان، تمام نمی‌شوند. فیلمی ست‌که یک پلانش‌می‌ارزد به تمام فیلم‌های جعلی فمینیستی که کسانی مثل تهمینه میلانی ساخته‌اند. توصیه‌می‌کنم اگر مدتی‌ است فیلم خوب ندیده‌اید و حال‌تان از سینمای ایران بد شده، «یه‌وا» را ببینید.

«رضا»:فیلم روشنفکر دلچسب
فیلم «رضا» که به تازگی در گروه هنروتجربه اکران شده، اثری کوچک و شخصی‌ست که برخلاف ظاهر سهل و ممتنعی که دارد، موفق می‌شود تنهایی عمیق رضا (علیرضا معتمدی) را پس از جدایی از همسرش خلق کند، بدون آن که نیازی به گفتن حرف‌های فلسفی قلمبه یا غم غلیظ داشته باشد.
او با خودش به جنس نامتعارفی از توافق رسیده است. اجازه نمی‌دهد که رنج به آزار برسد. توامانی شوخ و شنگی و بی‌قیدی با درونه‌ای که گاه بیرون می‌زند و نشان می‌دهد شکل متفاوتی در زندگی‌اش جاری‌ست. فیلم‌ساز ترجیح می‌دهد دوربینش را در فاصله‌ دور و ثابت نگه دارد و از لانگ‌شات‌های طولانی پرهیز نمی‌کند. گفت‌و‌گوها را با نماهای بسته تقطیع نمی‌کند و اجازه می‌دهد واقعیت ملال زندگی‌اش به شکلی طبیعی بروز کند. از آن دسته فیلم‌هایی ست که بیش از همه، به سازنده‌اش تعهد دارد و از شکست نمی‌هراسد. موفقیت «رضا» در این است که انتظار مخاطب را از خودش تعریف و تثبیت و کنترل می‌کند. در این قالب است که روایت شفاهی یک داستان تمثیلی معمولی در چند پرده، با زندگی رضا چفت و بست خوبی پیدا می‌کند و بیرون نمی‌زند. ادعای داستان‌گویی ندارد و می‌تواند خودش را به شکل بی‌پرده‌ای در برابر دوربین/ تماشاگر عرضه کند. بهترین و چه بسا تنها کسی که برای ایفای نقش رضا مناسب بود، خود علیرضا معتمدی ست. «رضا» فیلم روشنفکر دلچسبی‌ست و اگر اهل هنر و تجربه‌اید، توصیه می‌کنم آن را ببینید.