هنر و تجربه ترجمه رضا حسینی: جشنواره فیلم‌های کوتاه «اَسپِن»شب گذشته برای اولین بار در بیش از یک دهه گذشته، فیلم بلندی را به نمایش درآورد؛ و البته دلیل خوبی برای این کار داشت.

این فیلم بلند «بخش کوتاه‌مدت ۱۲» بود (یکی از تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های مستقل سال ۲۰۱۳ که با بودجه‌ای کم‌تر از یک میلیون دلار ساخته شد) به نویسندگی و کارگردانی دستین دنیل کرتن که در واقع نسخه بلند فیلم کوتاهش – به همین نام – است. کرتن بعد از نمایش فیلم در گفت‌وگویی نیم‌ساعته شرکت کرد و از اولین سال‌های فیلم‌سازی‌اش گفت: «خوره سینما نبودم اما به سینما رفتن عادت کرده بودم. من در جزیره کوچک ماوی وسط اقیانوس آرام بزرگ شدم که معمولاً فیلم‌های مستقل چندانی به آن‌جا نمی‌رسند و برای همین با تماشای بلاک‌باسترهای عظیم بزرگ شدم. وقتی در سن‌دیئگو به دانشکده رفتم ابتدا با لارس فون تریه آشنا شدم و یکی از اولین فیلم‌های مستقلی که تماشا کردم «شکستن امواج» بود. تا دو هفته پس از تماشای فیلم، غم‌زده بودم و اصلاً فکر نمی‌کردم فیلمی بتواند این طوری مرا تحت تأثیر قرار بدهد.»

کرتن در ادامه می‌گوید که مدتی بعد از تجربه سینمایی متفاوتش، نخستین فیلم کوتاهش را با دوربین سوپرهشت و به صورت سیاه‌وسفید ساخت. او درباره سینما و رویدادهایی مثل نمایش فیلمش در چنین جشنواره‌ای افزود: «شاید عجیب باشد اما به‌واسطه چنین تجربه‌هایی است که فکر می‌کنم هنوز کورسوی امیدی در جهان باقی‌ست و انسان‌ها می‌توانند در چنین سطحی با هم ارتباط برقرار کنند… از همه شما متشکرم چون مرا تحت تأثیر قرار دادید.»

نکته جالب این‌که دستین دنیل کرتین ماه گذشته برای کارگردانی «شانگ‌چی» از سوی «مارول استودیوز» به کار گرفته شد.

  • ایندی‌وایر