هنروتجربه: نخستین برنامه کانون فیلم خانه سینما در سال جدید که به فیلم«آشغال‌های دوست داشتنی» اختصاص داشت، سه‌شنبه بیستم فروردین‌ماه در سالن سیف‌الله داد برگزار شد. در ابتدای این نشست ناصر صفاریان، دبیر کانون فیلم خانه سینما به برخی حاشیه‌ها پیرامون نمایش عمومی «آشغال‌های دوست‌داشتنی» اشاره کرد:«این فیلم از جمله آثاری است که ظاهراً بررسی‌ آن بدون پرداختن به حواشی خاص پیرامونش امکان‌پذیر نیست. حاشیه‌هایی که در مورد «آشغال‌های دوست‌داشتنی» از هنگام آماده شدن نهایی همراه فیلم بود و متاسفانه نمایش آن را حدود شش سال به تعویق انداخت.»

محسن امیریوسفی درادامه با اشاره به این نکته که :«در مورد این فیلم می‌توان یکی داستان پر آب چشم»تعریف کرد که شامل مشکلات و موانع موجود بر سر راه نمایش آن و در طول سال‌های گذشته می‌شود» ابراز امیدواری کرد که در این نشست به جای پرداختن به این نکات درباره خود فیلم صحبت شود.

این کارگردان سپس در پاسخ به پرسش دبیر کانون فیلم درباره‌ تغییرات در فیلم‌نامه‌‌ و محصول نهایی گفت:«برخلاف چنین تصوری اتفاقاً من به شکلی کاملاً قانونی فیلم می‌سازم و نه تنها یک کلمه جابه‌جا نمی‌کنم بلکه گاهی به دلیل محافظه‌کاری، حتی برخی از آن‌ها را تعدیل می‌کنم.»

امیریوسفی با اشاره به پایبندی خود به پروانه ساخت فیلم‌های خود افزود:«نکته این‌جاست که وقتی برای من که این‌قدر قانونمند هستم، چنین حواشی و مشکلاتی ایجاد می‌شود باید گفت وای به حال کسانی که به دلیل مصلحت‌های موجود در زمینه‌ کارگردانی تغییراتی در فیلم‌نامه به وجود آورده و می‌آورند! خوش‌بختانه گزارش مکتوبی وجود دارد که در آن قید شده بر اساس تطابق فیلم با فیلم‌نامه‌ ارائه شده، در نسخه‌ اولیه‌ فیلم‌نامه دیالوگ‌هایی وجود دارد که به نظر می‌رسد کارگردان فیلم بر اساس مصلحت‌ِ موجود، از استفاده از آن‌ دیالوگ‌ها صرف‌نظر کرده است. نکته‌ای که نشان می‌دهد شائبه‌ ایجاد تغییر در فیلم‌نامه‌ اولیه و تفاوت آن با نسخه‌ نهایی صحت ندارد.»

در ادامه این نشست ناصر صفاریان «آشغال‌های دوست‌داشتنی» را«فیلمی در نکوهش برخورد افراطی و تند ایدئولوژیک» توصیف و نظر امیر یوسفی را در این مورد جویا شد. امیر یوسفی عنوان کرد:« الان که با فاصله فیلم را می‌بینم متوجه می‌شوم بحث‌های درون آن منطقی بوده و فیلم در ستایش گفت‌وگو است اما زمانی که فیلم را می‌ساختم بیش‌تر به دنبال نمایش ویژگی‌های فنی و تکنیکی آن بودم. نکته‌هایی که ظاهراً در کشور ما کم‌تر کسی علاقه دارد به آن‌ها توجه کند.»

بخش بعدی جلسه به صحبت‌های امیر پوریا درباره‌ این فیلم اختصاص داشت. این منتقد سینما در پاسخ به پرسش دبیر کانون فیلم درباره‌ تاثیرگذاری زمان بر تازگیِ حرفِ فیلم گفت: «این نکته در مورد هر فیلم دیگری که دچار برخورد تُند ممیزی شده نیز وجود دارد و نشان می‌دهد در اغلب موارد، نکته‌هایی که به عنوان ضرورت‌های اصلاح به فیلم تحمیل می‌شود، به شکل عجیبی همان چیزهایی است که موضوع اثر را تشکیل داده است.خود این نکته نشان می‌دهد که موضوع این آثار از نظر انسانی و اجتماعی، و در دل فرهنگ معاصر ایرانی، درست مطرح شده؛ و اتفاقاً همین که گذر زمان تاثیری بر کهنه شدن موضوع فیلمی با ویژگی‌های «آشغال‌های دوست‌داشتنی» نداشته ماجرا را کمی تلخ‌تر جلوه می‌دهد. بحث این فیلم، کنار گذاشتن اعتقادات و ایدئولوژی‌ها نیست و فیلم‌ساز می‌کوشد در داخل آن به عواطف و مهربانی‌هایی بپردازد که جدا از برخوردهای ایدئولوژیک می‌توانند مبنای خویشاوندی قرار گیرند و مفهوم اصلیِ هم‌زیستیِ اجتماعی، انسانی و فرهنگی باشد. موضوعی که شاید از نگاه رسمی دچار مساله باشد اما با گذشت شش سال از ساخته شدن فیلم، هنوز هم تازه و قابل بررسی است.»

در ادامه نشست صفاریان و پوریا نکاتی را در مورد شخصیت‌های فیلم مطرح و آن‌ها را به گونه‌ای نمایندگان بخش‌هایی از جامعه عنوان کردند.

محسن امیریوسفی هم در ادامه این بحث درباره شخصیت‌های فیلم توضیح داد:« «شاید بتوان گفت قاب‌هایی که به عنوان شخصیت‌های محوری حضور دارند در بر گیرنده‌ گوشه‌ها و بخش‌هایی از شخصیت اصلی فیلم یعنی منیر (با بازی شیرین یزدان‌بخش) محسوب می‌شوند. بخش‌هایی شامل خشم، آرامش، عشق و حسرت‌های او که در نهایت، گویی همدیگر را تکمیل می‌کنند و منیر و دغدغه‌های او برای حفظ خانه‌اش را به وجود می‌آورند. این تیپ شخصیت‌ها که در فیلم و از طریق قاب‌ها با هم گفت‌وگو می‌کنند، آگاهانه در عالی‌ترین لحظه‌ و موقعیت زندگی خودشان هستند. به عنوان مثال امیر (صابر اَبَر) رزمنده‌ای است که با اسلحه‌‌ و یک علامت پیروزی در اوج قرار دارد. منصور (شهاب حسینی) با عکس سیاه و سفیدی که خودش با لباس چریکی در آن حضور دارد، رامین (حبیب رضایی) با لباس فارغ‌التحصیلی و محمدعلی (اکبر عبدی) در کنار ماشین قدیمی و باغ دوست‌داشتنی‌اش نیز چنین وضعیتی دارند و تصویر آن‌ها در اوج به ثبت رسیده است.این شخصیت‌ها که به نوعی شخصیت منیر (شیرین یزدان‌بخش) را تشکیل می‌دهند در نهایت باعث می‌شوند او به این نتیجه برسد که ظاهراً همه چنین شرایطی دارند و برای رسیدن به مفاهمه و آرامش، همه‌ آن‌ها چنین مسیری را پشت سر گذاشته‌اند.»می‌توان گفت شخصیت‌های فرعی فیلم در قاب‌های تعصب‌آمیز و ایدئولوژیک خود باقی مانده‌اند و به همین دلیل در میان تماشاگران فیلم، تنها، کسانی از تماشای «آشغال‌های دوست‌داشتنی» لذت می‌برند که از زاویه دید مادر (منیر) با فیلم همراه شده‌اند.»

در انتهای جلسه‌ نقد و بررسی «آشغال‌های دوست‌داشتنی» محسن امیریوسفی توقیف آثار هنری را غیرمنصفانه توصیف و ابراز امیدواری کرد:«امیدوارم شرایطی فراهم شود که در کشور ما هیچ فیلمی در توقیف نباشد.امیدوارم در آینده هیچ‌کدام از مدیران به چنین عملی دست نزند و آرزویم این است که روزی فیلم‌هایی از کیانوش عیاری، عبدالرضا کاهانی و سامان مقدم که این روزها به عنوان فیلم توقیفی شناخته می‌شوند به نمایش عمومی درآیند.»