هنروتجربه:پل شریدر، فیلم‌نامه نویس و کارگردان صبح امروز، چهارشنبه چهارم  اردیبهشت در یک نشست خبری در پردیس چارسو به سوالات خبرنگاران پاسخ گفت.

این نشست با همراهی کیوان کثیریان، مدیر رسانه و ارتباطات، امیر اسفندیاری مدیر امور بین‌الملل جشنواره جهانی فیلم فجر برگزار شد. بهمن نورایی ترجمه صحبت‌های شریدر را برعهده داشت.

امیر اسفندیاری در ابتدای این نشست با اظهار خوشحالی از این‌که یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های سینمایی جهان در جشنواره حضور دارد، به فیلم‌نامه‌های مطرح او هم‌چون «راننده تاکسی»، «گاو خشمگین»، «آخرین وسوسه مسیح» و «احضار مردگان» اشاره کرد و در توضیح آثاری که او کارگردانی کرده است، گفت:«شریدر «آرامش بیگانگان» را ساخت که فیلم‌نامه این اثر را هارولد پینتر نوشته است. او از نظر سبک فیلم نوآر و استعلایی در سینما  بسیار شناخته شده و کتاب‌های زیادی نوشته است.»

اسفندیاری مسترکلاس شریدر در بخش «دارالفنون» را مورد توجه توصیف کرد و گفت که دانشجویان خواستار برگزاری دوباره این مسترکلاس بوده‌اند.

در ادامه نوبت به نمایندگان رسانه‌ها رسید تا سوالات خود را مطرح کنند.

پل شریدر در پاسخ به سوال خبرنگار سایت هنروتجربه درباره سینمای هنری مستقل و وضعیت آن در حال حاضر اشاره داشت: «با وجود نتفلیکس و شبکه‌های مختلف وضعیت سینمای هنری و مستقل در آینده و در هالیوود قابل پیش‌بینی نیست. سینما در حال تغییر و پوست‌اندازی است و دیگر نمی‌شود با شیوه‌های پیشین با سینما و جریان مستقل مواجه شد. ما سینمای هنری وتجربی را در دنیا می‌شناسیم و در نزدیک اقامت من در نیویورک چندمدت پیش هفته فیلم ایران برگزار شد و جایی برای سینمای هنری وجود دارد. اما سبک و شیوه پخش سینما بسیار تغییر پیدا کرده است و معلوم نیست وضعیت چه طور می‌شود در آینده.»

او هم‌چنین درباره شناخت خود از فیلم‌سازان ایرانی و سینمای آن‌ها گفت: «سینمای کیارستمی، فرهادی و حتی چهره‌های دیگری چون جعفرپناهی غیرسیاسی است و مربوط به سینمای مستقل و هنری است. جز این‌ها کمتر با چهره‌های سینمای ایران آشنا هستم.»

این کارگردان هم‌چنین درباره جشنواره جهانی فیلم فجر در مقایسه با دیگر جشنواره های جهانی گفت:«چند جشنواره‌ مثل جشنواره فیلم تورنتو و نیویورک هستند که می‌توانم با این جشنواره مقایسه کنم. آنقدر تعداد جشنواره‌های سینمایی در جهان زیاد است که از حتی تعداد روزهای سال بیشتر هستند. چند جشنواره در شرق اروپا و ترکیه دیده‌ام که می‌توانم با این جشنواره مقایسه کنم اما انرژی برگزارکنندگان و جمعیت حاضر باعث وجد من شد. انتظار داشتم با جشنواره کوچک‌تری مواجه بشوم ولی این جشنواره بسیار پرشور است.»

 این نویسنده و کارگردان سینمای جهان در پاسخ به پرسشی درباره دو برداشت متفاوت از پایان فیلم‌نامه «راننده تاکسی» عنوان کرد: «در زمان ساخت فیلم این ایده را نداشتیم که حال و هوای فانتزی داشته باشد و بعد از اکران فیلم این نظریه مطرح شد البته من با آن تفسیر مشکلی نداشتم اما نیت ما در زمان ساخت چنین پایانی نبود. آخرین فیلم من با نام «اولین اصلاح شده» فیلمی است که پایان باز دارد و این ایهام را عامدانه وارد فیلم کردم و ناشی از تفسیری بود که درباره «راننده تاکسی» ایجاد شده بود.»
او هم‌چنین در مورد میزان آشنای‌اش با فیلم‌های ایرانی گفت: «در مورد جایگاه سینمای ایران تردیدی نیست. در طول ده، پانزده سال گذشته سه نهضت سنیمایی شکل گرفت که هر سه سرشار از زندگی هستند؛ نهضت سینمایی ایران، رومانی و آرژانتین. امروزه در هر فستیوال معتبری انتظار می‌رود که حداقل یک فیلم ایرانی وجود داشته باشد. برای بیشتر ما در غرب سینمای ایران با عباس کیارستمی شروع شد و بعد به اصغر فرهادی رسیدیم. من دوستی دارم که در مورد سینمای ایران کتاب می‌نویسد. در طول چندسال گذشته چند فیلم ایرانی به من توصیه کرده که من آن‌ها را دیده‌ام.»
این سینماگر جهانی در پاسخ این که آیا مسیر منتقد بودن به سمت فیلم‌سازی مسیری یک طرفه است، توضیح داد:«: «من از نقد فیلم به سمت کار مستند و بعد داستانی آمدم به این دلیل که یک‌سری دغدغه شخصی داشتم که جز با کار داستانی نمی‌توانستم به آن‌ها بپردازم ولی وقتی از این پل عبور می‌کنید و از یک منتقد به یک فیلمساز تبدیل می‌شوید دیگر نمی‌توانید برگردید. می‌دانید فیلم‌سازان به لطف کسانی که قبول می‌کنند با آن‌ها کار کنند رشد می‌کنند و اصلا نمی‌دانید که چه زمانی لازم است با فلان بازیگر همکاری کنید و این فرصت چه زمانی پیش می‌آید، بنابراین چطور می‌توانید کار او را نقد کنید؟ من همچنان به نوشتن ادامه می دهم اما نه به شکل نقد بلکه جسته گریخته خواهم نوشت زیرا ممکن است هر آنچه درباره کسی بنویسید بعدا گریبان‌گیرتان شود.»
در بخش دیگری از این نشست سوالی درمورد توجه آکادمی اسکار به فیلم‌های مستقل مطرح شد، شریدر عنوان کرد:« «احترام زیادی برای اسکار و جایزه اسکار قائل نیستم و به نظرم این رقابت، شایسته‌سالاری نیست. درست است که امسال من نامزد بودم ولی واقعا نمی‌دانم اگر جایزه را می‌بردم از دست کسانی که قبولشان ندارم و جایزه‌ای که برایش ارزشی قائلی نیستم، چه احساسی داشتم. اسکار نوعی از اولویت‌بندی کاذب است و در این سال‌ها کمتر شاهد انتخاب درست بودیم و در اکثر مواقع مردم انتخاب‌های اسکار را فراموش می‌کنند.در مورد سینمای مستقل در بازار سینمای غرب بدین شکل است که هر سال حدود ۱۰، ۱۲ فیلم مستقل در سال عرضه می‌شوند یعنی هر ماه حدود یک فیلم ولی توجه داشته باشید این فیلم‌ها از بین ۱۰ هزار تا ۱۵ هزار فیلمی است که ساخته می‌شوند. برای همین جشنواره‌های بسیاری ساخته شده‌اند تا این فیلم‌ها کشف شوند ولی باید بدانید که اگر انتظار دارید بدون اینکه بودجه تبلیغاتی در نظر گرفته باشید فیلم موفقی بسازید، احتمال آن بسیار کم است. جمعیت رای‌دهندگان در حال تغییر است مثلا امسال فیلمی آلمانی نامزد دریافت جایزه فیلم‌برداری شد اما جایی که ۱۵هزار جمعیت رای دهنده داشته باشد همیشه نازل‌ترین‌ها انتخاب می‌شوند.»
این کارگردان هم‌چنین در پاسخ به سوالی درباره دولت ترامپ و تحریم‌های جدیدی که علیه ایران وضع شده‌است، گفت: «در حال حاضر در دورانی قرار داریم که خیلی نمی‌توان به آمریکایی بودن افتخار کرد. من در گذشته و حتی در دوران جنگ ویتنام به آمریکایی بودنم افتخار می کردم اما اکنون نه. دولتی در آمریکا خواهان تغییر رژیم ایران و دستیابی به منافع نفتی شماست و از سویی هم شاید خواهان تغییراتی در شما باشد. این برنامه ۱۰۰ سال گذشته است که می خواهد ایران جور دیگری باشد.»

و درباره تاثیر سینماگران در این وضعیت تاکید داشت: «تاثیری که یک هنرمند می‌گذارد قابل مقایسه با تاثیر بزرگ ماشین پروپاگاندا و حکومت‌ها نیست. ما کاری که از دستمان بربیاید  را انجام می دهیم اما وضعیت سخت و عذاب آور است.»

این کارگردان در پایان نشست خبری گفت: «قبل از اینکه به ایران بیایم در فیس بوکم یک پست گذاشتم و نوشتم که دارم به ایران می‌آییم. می‌خواستم هر روز مطلبی درباره تجربه حضورم در ایران منتشر کنم، ولی متوجه شدم نظرم هر روز در حال تغییر است بنابراین تصمیم گرفتم وقتی باز می‌گردم نظراتم را درباره این سفر بنویسم.»