هنروتجربه: به تازگی سازمان سینمایی دستورالعمل نظام درجه‌بندی سنی فیلم‌های سینمایی را به سینماداران، تولیدکنندگان، پخش‌کنندگان و تهیه‌کنندگان فیلم‌های سینمایی ابلاغ کرده‌ که با واکنش‌های کارشناسان و سینماگران روبه‌رو شده است. امیرحسین علم الهدی در همین ارتباط با ایسنا گفت‌وگو کرده و نکاتی را درمورد این طرح که به عقیده او تاثیرات مثبتی می‌تواند در سینما داشته‌باشد، عنوان کرده‌است.

امیرحسین علم‌الهدی درباره درجه‌بندی سنی فیلم‌های سینمایی با توجه به تجربه آن در سینمای دیگر کشورها عنوان کرد: «این طرح سال‌هاست در سینمای جهان تجربه شده و بازخوردهای خوبی هم داشته است و به طور کلی اجرایی شدن آن می‌تواند تاثیرات مثبتی داشته باشد. این بحثی است که از نظر جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و مخاطب‌شناسی، کلیت آن مورد تایید همه سینماگران است و نباید به آن به صورت صفر و صد نگاه کنیم.»

او ادامه داد: «برخی فیلم‌ها را نباید همه اقشار جامعه ببینند. به این نکته در سینمای ما توجهی نشده بود، بنابراین مطرح شدن آن در این زمان یک حرکت رو به جلو است. امیدوارم این آیین‌نامه بتواند بخشی از مشکلات ممیزی را حل کند زیرا وقتی سیاست این می‌شود که «همه فیلم‌ها، همه مردم» ممیزی سختگیرانه‌تر می‌شود، اما وقتی طیف‌بندی و درجه‌بندی برای هر یک از فیلم‌ها انجام شود شاهد بازخوردهای خوبی خواهیم بود.»

و در ادامه به  ضعف‌هایی که در این آیین نامه وجود دارد،اشاره داشت:« «در جایی از این آیین نامه نوشته شده که در میانه فیلم باید گروه سنی حتما زیرنویس شود! این کار برای تلویزیون است نه سینما و یا این‌که در پوستر یک فیلم سینمایی چند درصد از آن باید مختص مطلع کردن مخاطب از گروه سنی مناسب آن اثر باشد. این کارها درست نیست و هرچیزی برای خودش قاعده‌ای دارد و نکات فنی آن باید در نظر گرفته شود.»

علم‌الهدی هم‌چنین به لزوم وجود یک پیوست فرهنگی در کنار این آیین نامه اشاره کرد و توضیح داد: «نکته دیگر بحث فرهنگ سازی است. بر این اساس برای انجام این‌کار باید یک پیوست فرهنگی وجود داشته باشد تا ببینند چه راه‌کارهایی برای انجام آن صورت بگیرد. برای اجرایی شدن این طرح بحث نظارت بر آن پیش می‌آید. می‌گویند در سینماها افرادی حضور دارند و مانع حضور گروه‌های سنی که نباید این فیلم را ببینند خواهند شد. اما از طرف دیگر باید شرایطی ایجاد شود که این نظارت توسط خود مردم انجام شود و بار حقوقی را بر خود خانواده واگذار کنند. بنابراین یک پیوست آموزشی و فرهنگ‌سازی برای انجام این کار نیاز است. سیاست گذار این نکته را پذیرفته و برای درجه بندی فکر کرده ولی حالا چنین موضوعی باید نهادینه شود.»

او افزود: «سینما فقط بخش‌نامه نیست، بلکه نیاز به فرهنگ‌سازی دارد و قرار نیست یک شبه همه چیز در مخاطب نهادینه شود. این آیین‌نامه نیاز به مکمل دارد و کلیپ‌های آموزشی ساخت شود. باید یک استراتژی تبلیغاتی و اطلاع‌رسانی ضمیمه آن قرار بگیرد و در نهایت اگر همه باهم در یک، پک قرار بگیرند می‌توانیم بگوییم فیلم‌سازها می‌توانند وارد یک سری مسائل ممنوعه در رابطه با مشکلاتی که جامعه با آن دست و پنجه نرم می‌کند، شود. به این معنی که بر اساس درجه‌بندی سنی می‌تواند مخاطب خودش را داشته باشد و تاثیرگذارتر عمل کند. به این ترتیب یک سری فیلم‌سازان جدی ما مثل کیانوش عیاری که چندین سال فیلم «خانه پدری» اش توقیف است به راحتی با داشتن مخاطب خاص خودش می‌تواند به نمایش گذاشته شود و مخاطب بالای ۱۸ سال بدون حذف سکانس تکان دهنده که اصل داستان را بیان می کنند، این اثر را ببیند.»

علم الهدی اشاره داشت: «می‌دانیم که سینمای ما تنها یک اختیاردار ندارند، بلکه جاهای مختلف از نیروی نیروی انتظامی و امنیتی کشور تا حوزه علمیه قم و … نسبت به سینما حسن مدیریتی دارند. اگر فرهنگ سازی برای اجرای این آیین نامه انجام نشود، این آیین‌نامه مترقی که کارکردهای مختلفی هم دارد نمی‌تواند در ایران جواب بگیرد و با این حساسیت‌هایی که هنوز خط قرمز هستند فیلم‌ساز نمی‌توانند در حوزه تولید کارکردهای فرهنگی خودش را به منصه ظهور بگذارد و به همین راحتی این آیین‌نامه به یک کاغذ پاره تبدیل خواهد شد.»

این مدیر سینمایی در ادامه تاکید کرد: «همچنین اجرای این دستورالعمل باید به نهادهای مردمی واگذار شود و دولت صلاحیت این کار را ندارد. گروه‌های مرجع جامعه مثل معلم‌ها، دانشگاهیان، فرهنگیان و … باید مسئولیت درجه‌بندی سنی فیلم‌ها را برعهده بگیرند و نه شورای پروانه نمایش ارشاد. شرایط باید به گونه‌ای باشد که فرد خودش بداند نباید سراغ آن فیلم برود. این نکته باید نهادینه شود و با اعمال زور اتفاقی نمی‌افتد همانطور که ۴۰ سال است می‌خواهیم فرهنگ را با منع کردن و اجبار و زور پیش ببریم که هیچ نتیجه‌ای نمی‌دهد بلکه مخاطب باید اقناع شود تا فیلمی را ببیند یا نببیند.»