هنروتجربه: زاویه دولان یکی از تحسین‌شده‌ترین فیلم‌سازان جوان سال‌های اخیر است که جوایز متعددی را هم برای آثارش برنده شده، از جمله جایزه هیأت داوران جشنواره کن ۲۰۱۴ برای «مامان» و جایزه بزرگ جشنواره کن ۲۰۱۶ برای «این‌جا ته دنیاست».

دولان که در مقام نویسنده و کارگردان امسال با درام کانادایی «ماتیاس و ماکسیم» در جشنواره کن حضور داشت، در گفت‌وگوی تازه‌ای با «کولایدر» از یک تغییر اساسی در فعالیت‌هایش در عرصه سینما خبر داده است: «راستش را بخواهید در دهه چهارم زندگی‌ام می‌خواهم بازیگری کنم. به نظرم رضایت‌بخش‌تر و رهایی‌بخش‌تر از کارگردانی فیلم‌هاست. البته دلیلش این نیست که دیگر نخواهم داستانی را روایت کنم بلکه به خاطر این است که برایم دشوارتر است.»

دولان در بخش دیگری از صحبت‌هایش به این موضوع اشاره کرده که او قربانی بوده است چون به نقد باور داشته و نقدهای منفی را به دل می‌گرفته است. اماپس از فیلم «مرگ و زندگی جان اف. دونووِن» (۲۰۱۸) که پشت صحنه ناآرامی هم داشت و مشکلاتی گریبان‌گیر دولان شد، این فیلم‌ساز جوان قوی‌تر از قبل ظاهر شده و کم‌تر از آرای عمومی تأثیر می‌پذیرد. خودش چنین توضیح می‌دهد: «گلایه‌ها و نقدهای نامطبوع زیادی دریافت کردم. برخی قابل درک بودند و برخی نشان از حماقت دارند. من ده سال سعی کردم با نقدهای دیگران کنار بیایم ولی حالا احساس می‌کنم ضرورتی ندارد.»

  • پلی‌لیست