هنروتجربه-مرسده محمدی: پردیس سینمایی سیتی سنتر اصفهان عصر دوشنبه سیزدهمین روز از خرداد ماه، میزبان نمایش فیلم‌های کوتاه روزهنروتجربه بود.این مجموعه فیلم کوتاه شامل فیلم‌های «تو فقط مادرم باش»به کارگردانی رقیه توکلی،«استون»به کارگردانی بهرنگ دزفولی زاده،«آلان» به کارگردانی مصطفی گندمکار،«درس»به کارگردانی مهدی بوستانی شهربابکی و«اینجا جاده‌ها پایان ندارد» به کارگردانی توفیق امانی است.

اجرای نشست نقد و بررسی فیلم‌های کوتاه روز را سید مهدی سجادزاده برعهده داشت و میهمانان این نشست مهدی بوستانی و مصطفی گندمکار بودند.

در ابتدای این نشست مجری برنامه به مقایسه شلوغی نشست فیلم‌های کوتاه بهاره و این مجموعه فیلم‌های کوتاه پرداخت و نظر مهدی بوستانی را در این مورد جویا شد. مهدی بوستانی در پاسخ عنوان کرد:«نمایش‌های فصلی این‌گونه است که مثلا پنج کارگردان پیشنهاد اکران فیلم‌شان را در یک مجموعه می‌دهند. به دنبال آن برای تبلیغات انرژی و وقت ‌می‌گذارند و به روش‌های مختلفی هم متوسل ‌می‌شوند. مثلا با تک تک آدم‌هایی که ‌می‌شناسند تماس می‌گیرند تا تماشاگر را به سالن بیاورند. به نظر من این کارها وظیفه فیلم‌ساز نیست. وظیفه فیلم‌ساز با پخش کننده فیلم و کسی که تبلیغات کار ‌می‌کند، متفاوت است.»

مصطفی گندمکار:وقتی خودمان داور‌ یک جشنواره می‌شویم و فیلم‌هایی را می‌بینیم که با یک گوشی ساده ساخته‌شده خیلی خوشحال می‌شویم چون همین فیلم خلاق و بکر، نشان می‌دهد که کارگردانش چقدر فیلم‌سازی را بلد است.مطمئن باشید این آدم راهش را پیدا ‌می‌کند

او در ادامه درباره شکل‌گیری فیلم‌های مجموعه فیلم کوتاه روز و این‌که چرا دیگر  کارگردان‌ها در نشست‌های نقد و بررسی حضور ندارند هم توضیح داد:« مجموعه‌ای که فیلم‌های ما در آن به نمایش در می‌آید را خود هنروتجربه انتخاب کرده است. در واقع هرکدام از ما به صورت جداگانه در فواصل زمانی متفاوت فیلم‌مان را به هنروتجربه داده‌ایم. مثلا من سه سال پیش ۹ فیلم به هنروتجربه دادم که همان سال گفتند شش فیلم را انتخاب کرده‌اند و با عنوان مرور آثار در یک مجموعه نمایش می‌دهند اما بعد از مدتی مطرح کردند که مرور آثاری که برای دیگر فیلم‌سازان گذاشته‌اند، راضی کننده نبوده‌است و بعد قرار شد فیلم در این مجموعه نمایش داده شود. مصطفی{گندمکار} را از قبل ‌می‌شناختم ،با دوستان دیگر هم ناآشنا نبودم اما اگر همه کارگردان‌ها در نشست‌های نقدو بررسی شرکت نمی‌کنند، دلایلی دارد مثلا رقیه توکلی یزد است و توفیق امانی سنندج و بهرنگ دزفولی زاده هم درگیر ساخت فیلم بلندش است. در مورد اکران بهاریه فیلم کوتاه اما ماجرا متفاوت است و آن‌ها فیلم‌های به روز هستند و الان در جشنواره‌های مختلف به نمایش در می‌آیند و جایزه می‌گیرند.در واقع فکر می‌کنم فیلم‌ها هم تاریخ مصرف دارند و تماشاگر دوست دارد فیلم را تا تازه است، ببیند.البته دلایلی مثل توقیف هم مخاطب را کنجکاو ‌می‌کند،همانند فیلم«آشغال‌های دوست داشتنی» که به دلیل توقیف چندساله پرمخاطب ‌می‌شود.»

در ادامه این نشست مصطفی گندمکار در پاسخ به پرسش یکی از تماشاگران که چطور ‌می‌توان بدون جذب سرمایه فیلم ساخت، گفت:« شما در فیلم‌سازی اگر یک گروه سه یا چهار نفره مثل خودتان را تشکیل دهید و تکنسین شوید، ‌می‌توانید موفق باشید. البته باید تا فرصت دارید برنامه‌هایی مثل پریمیر و غیره یاد بگیرید و شیوه‌ها و ابزارهای ساخت فیلم را بیاموزید. برای مثال با امکانات همین گوشی‌های موبایل ‌می‌توانید پنج فیلم اول‌تان را بسازید. خود من یک فیلم تک نفره به اسم«قاب‌های ساده از زندگی مادر» را با یک دوربین هندی کم ساده ساخته‌ام. فوکوس فیلم مشکل داشت اما ‌می‌گفتند ایده و داستان فیلم درآمده البته بدون توجه به تکنیک. مهم این است که این فیلم‌ها مسیر را برای شما باز ‌می‌کند. وقتی خودمان داور‌ یک جشنواره می‌شویم و فیلم‌هایی را می‌بینیم که با یک گوشی ساده ساخته‌شده خیلی خوشحال می‌شویم چون همین فیلم خلاق و بکر، نشان می‌دهد که کارگردانش چقدر فیلم‌سازی را بلد است.مطمئن باشید این آدم راهش را پیدا ‌می‌کند.این تجارب حتی ساده، بهتر از این است که منتظر یک امکانات و بودجه‌ای باشید که به شما بدهند و دست و پای شما را هم ببندند. امروز حتی بزرگان سینما هم به فیلم‌سازی تک نفره و شخصی بر‌می‌گردند مثل آقای داوود نژاد که ‌می‌خواهد سینما را به بوم نقاشی خودش تبدیل کند. الان وظیفه شما این است که فیلم ببینید، تحلیل کنید و زندگی بکنید و راجع به زندگی ایده داشته باشید.این ایده از پیرامون خود شما ‌می‌آید. وقتی بالاخره یکی از فیلم‌های موفق شما دیده شود، خودشان به سراغ شما ‌می‌آیند که این ایده و فیلم را بازسازی کنید. این‌گونه ‌می‌توان شروع کرد و فیلم‌ساز شد.»

در ادامه این نشست سوالی هم درباره بازیگران فیلم«درس» مطرح شد.مهدی بوستانی در مورد به چشم آمدن بازی بازیگران فیلمش توضیح داد:«در فیلم دو بازیگر دارم که تلاش می‌کنند بیشتر از بقیه که نابازیگرهستند، خودشان را نشان دهند و به همین دلیل است که دیده ‌می‌شوندو  فکر ‌می‌کنید بازی آن‌هاغلوآمیزتر از نابازیگران است. این خواستن برای دیده شدن ویژگی‌ای است که نابازیگران ندارند.»

مهدی بوستانی:ناصر تقوایی اعتقاد دارد فیلم‌ساز باید تا یک مقطعی در مورد آنچه ‌می‌داند و اطرافش است و ملموس زندگی‌اش، فیلم بسازد. همان مثل قدیمی‌ که هرچه از دل برآید بر دل نشیند.برای فیلم‌های اول تا جایی که ‌می‌شود روی فیلم‌نامه کار کنید

در بخش دیگری از این نشست، سید مهدی سجادزاده از این کارگردان‌ها در مورد کارهایی پرسید که در حال انجام آن هستند. مصطفی گندمکار در پاسخ گفت:«دو سه سال است، تلاش ‌می‌کنم یک فیلم کوتاه بسازم. تعدادی از فیلم‌نامه‌ها را خودم نمی‌پسندم،برخی هم شرایط ساخت‌شان فراهم نمی‌شود . الان هم به دنبال ساخت یک فیلم لوباجت سینمایی هستم.  پیدا کردن سرمایه‌گذار مشکل است اما تمام تلاشم این است که بتوانم این فیلم را بسازم و داستان هم درباره یک پیرزن در شهر تهران است.»

مهدی بوستانی نیز در پاسخ به این پرسش به فیلم‌های کوتاه و مستندی که بعد از«درس» ساخته،اشاره کرد:«بعد از این فیلم کوتاه که در سال ۹۱ ساختم، چهار فیلم دیگر را کارگردانی کردم . دو مستند«بلانسبت شما» که درباره فحاشی و دعوای خیابانی در سطح شهر تهران است و «حرفه خلبان» که زندگی یک زن خلبان می‌پردازد را هم ساخته‌ام.انیمیشن«مراسم پرده‌برداری»  و داستانی«عروس دریایی »هم از کارهای بعدی من هستند.یک فیلم‌نامه کودک هم دارم که فارابی در جشنواره کودک از آن حمایت کرده‌بود، اما متاسفانه نتوانستم برای آن سرمایه‌گذار پیدا کنیم و من هم با آن‌که دو سه سال به دنبال ساختش بودم، بی‌خیال آن شدم .برنامه امسالم هم ساخت یک فیلم کوتاه و یک مستند است. مستندی درمورد قالیبافان شهر کرمان که بیست سال قبل هم یک مستند با این موضوع ساخته بودم و فیلم کوتاهی به نام «زخم» که قرار است در جنوب کرمان بسازم و قصه زنی است که شوهر قاچاقچی‌اش به زندان ‌می‌افتد و باو‌رهای این زن را خراب ‌می‌کند.»

درپایان این نشست مهدی بوستانی در پاسخ یکی از تماشاگران درباره چگونگی انتخاب موضوع  برای فیلم‌های اول توضیح داد:« ناصر تقوایی اعتقاد دارد فیلم‌ساز باید تا یک مقطعی در مورد آنچه ‌می‌داند و اطرافش است و ملموس زندگی‌اش، فیلم بسازد. همان مثل قدیمی‌ که هرچه از دل برآید بر دل نشیند. برای فیلم‌های اول تا جایی که ‌می‌شود روی فیلم‌نامه کار کنید. یک فیلم‌نامه قطعی،جدی وخوب که هر کس ‌می‌خواند تحت تأثیر قرار ‌می‌گیرد را انتخاب کنید و هیچ‌گاه با این تصور که در ساخت ببینیم چه ‌می‌شود و بازیگر آن‌را چطور در‌می‌آورد، فیلم‌تان را شروع نکنید.»