هنروتجربه ترجمه و تألیف مریم شاه‌پوری: در هفته گذشته جشنواره فیلم بَم BAM (Brooklyn Academy of Music: یک مرکز هنری در بروکلین نیویورک که بیش از ۱۵۰ سال قدمت دارد) مجموعه‌ای از آثار نوآورانه فیلم‌سازان جوانی از سراسر جهان را به نمایش گذاشت.اما کریس اوفالت نویسنده «ایندی‌وایر» در جریان برگزاری این رویداد سینمایی به سراغ این کارگردانان جوان رفته است و از آن‌ها پرسیده که وقتی در چنین جشنواره‌هایی حضور ندارند و فیلم‌های‌شان را عرضه نمی‌کنند یا آثار شخصی‌شان را نمی‌سازند، برای امرار معاش و گذران زندگی چه می‌کنند؟

مایکل تایبرسکی کارگردان «آوای خاموشی» (۲۰۱۹)
درام «آوای خاموشی» (یا «اهمیت سکوت» / The Sound of Silence) در جشنواره‌های مختلفی به نمایش درآمد ولی بیش از همه به خاطر نمایش در بخش مسابقه دراماتیک آثار آمریکایی جشنواره ساندنس دیده و تحسین شد. این فیلم که قرارست از سیزدهم سپتامبر (۲۲ شهریور) روانه اکران محدود در سینماها شود، اولین فیلم بلند مایکل تایبرسکی پس از ساخت چهار فیلم کوتاه است. او که فیلم‌سازی را از سال ۲۰۱۱ با فیلم «فرشته‌ماهی» آغاز کرد، درباره منبع درآمدش می‌گوید: «اعتراف می‌کنم که امیدوارم به جایی برسم که با ساختن فیلم‌های مستقل بتوانم مخارج زندگی‌ام را تأمین کنم اما در حال حاضر آگهی‌های تبلیغاتی می‌سازم که ویژگی‌های خودش را هم دارد. یکی این‌که باعث می‌شود در این حوزه مشغول به کار باشم و به‌نوعی از این فضا دور نشوم؛ و دوم این‌که به من اجازه می‌دهد با همکاران جدیدی کار کنم. در واقع بیش‌تر کسانی را که در فیلم‌هایم با آن‌ها همکاری کردم، در دنیای تبلیغات بازرگانی ملاقات کرده‌ام. ساخت فیلم‌های بلند، وقت و انرژی فراوانی طلب می‌کند و واقعاً دوست دارم بین کارهای کوتاه و بلند در رفت‌وآمد باشم. به دلایل مشابهی، اخیراً به کار کردن در تلویزیون هم علاقه‌مند شده‌ام.»

«آوای خاموشی» با بازی پیتر سارسگارد مورد توجه بیش‌تر منتقدان قرار گرفته و در سایت «متاکریتیک» به امتیاز میانگین ۶۵ از صد بر اساس شش نقد دست پیدا کرده است.

 

بِن بِرمَن کارگردان «مستند جاناتان شگفت‌انگیز» (۲۰۱۹)
برمن که با این مستندش در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۹ نامزد دریافت جایزه بزرگ هیأت داوران بود می‌گوید: «من وقتی فیلم‌های شخصی و سینمایی نمی‌سازم، برای کسب درآمد خودم را با کارگردانی و تدوین برنامه‌های تلویزیونی کمدی سرگرم می‌کنم از جمله «تیم و اریک»، «بانو دینامیت» و… گاهی وقت‌ها آگهی‌های بازرگانی هم می‌سازم.»

بسام طارق کارگردان فیلم کوتاه «اشباح سرزمین شکر» (۲۰۱۹)
بسام طارق پاکستانی که امسال با فیلم کوتاهش توانست جایزه هیأت داوران بهترین فیلم کوتاه غیرداستانی را در جشنواره ساندنس برنده شود و در جشنواره SXSW هم نامزدی جایزه بزرگ هیأت داوران برای بهترین مستند کوتاه را کسب کرد، مستندسازی را از سال ۲۰۱۳ با «این پرنده‌ها راه می‌روند» آغاز کرد. او که تا امروز بیش‌تر مستندسازی کرده چنین پاسخ می‌دهد: «من از یک خانواده مهاجر طبقه کارگر هستم و هیچ تکیه‌گاهی ندارم. به‌علاوه، صاحب فرزند هستم. در اولین سال‌هایی که پدر شده بودم، همسرم نان‌آور اصلی خانه بود و من ریسک‌های بزرگ‌تری در فیلم‌سازی می‌کردم و خیلی هم شکست خوردم. خوش‌شانس بودم که چند سال پیش توانستم در «تِد» سخنرانی کنم و به این ترتیب، دانشگاه‌های مختلفی در سراسر ایالات متحده مرا دعوت کردند و درآمدهایی کسب کردم. البته این منبع درآمد هم به‌تدریج کم‌رنگ می‌شود چون همه چیز طبق خواسته‌های من پیش نرفته است. در ضمن، من سهمی هم در یک قصابی و همبرگرفروشی دارم که مبلغ ناچیزی هم از آن‌جا درمی‌آورم… خلاصه این‌که برای امرار معاش هر کاری می‌کنم!»

رادنی اِوِنس کارگردان «پرتره‌های خیالی» (۲۰۱۹)
اونس فیلم‌سازی را از اواسط دهه ۱۹۹۰ آغاز کرد ولی سال‌ها زمان برد تا دیده و تحسین شود. در واقع، درام «برادر به برادر» (۲۰۰۴) بود که در جشنواره‌های متعددی روی پرده رفت و جایزه ویژه هیأت داوران جشنواره ساندنس را برای او به ارمغان آورد تا آغازی باشد بر موفقیت‌های بعدی‌اش. رادنی اونس که امسال با مستند «پرتره‌های خیالی» به جشنواره SXSW رفت و حسابی مورد توجه منتقدان قرار گرفت (امتیاز میانگین فیلم در «متاکریتیک» ۷۵ از صد بر اساس چهار نقد است) چنین توضیح می‌دهد: «وقتی در دنیای فیلم‌سازی غوطه‌ور نیستم در زمینه فیلم‌سازی تدریس می‌کنم به‌خصوص تولید و فیلم‌نامه‌نویسی در دانشکده مطالعات سینمایی و رسانه‌ای سوارتمور که بیرون شهر فیلادلفیا است. البته رفت‌وآمد از بروکلین به آن‌جا گاهی وقت‌ها چالش‌برانگیز می‌شود اما این دانشکده دانشجویان تیزهوش، پرشور و حسابی درگیر هنر فیلم‌سازی دارد که به‌خوبی در جریان پیرامون‌شان و مقوله‌های فرهنگی و سیاسی-اجتماعی هستند… به‌علاوه، مهم است که آن‌ها مرا به عنوان الگویی برای فعالیت در سینمای مستقل می‌بینند که با تدریس اموراتم را سپری می‌کنم. یکی از خاطرات فوق‌العاده‌ام که امسال در جشنواره SXSW رقم خورد این بود که هم‌زمان با نمایش افتتاحیه مستندم «پرتره‌های خیالی» دوتا از دانشجویانم هم با فیلم داستانی کوتاه‌شان «مه» در این رویداد سینمایی حضور داشتند و از حمایت خانواده‌های‌شان هم برخوردار بودند.»

***
جشنواره فیلم بَم روز گذشته ۲۳ ژوئن (دوم تیر) به کارش پایان داد.

  • ایندی‌وایر