هنروتجربه:به دنبال توقیف فیلم «خانه پدری» به کارگردانی کیانوش عیاری روزنامه اعتماد امروز(چهارشنبه هشتم آبان) نیز در گزارشی به اتفاق‌های پیرامون اکران و توقیف این فیلم پرداخته‌است و ستون نقد و نظر صفحه اول خود را به یادداشتی از ابوالحسن داودی درباره این فیلم اختصاص داده‌است.ابوالحسن داودی کارگردان سینما در این یادداشت که عنوان«عیاری،عدالت،قانون» برای آن انتخاب شده،می‌نویسد:

«کیانوش عیاری را سالیان دوری است که به عنوان سینماگری می‌شناسم که اگر نگویم یکه‌ترین، بلکه جزو چند نفری است که زبان سینما را برای رسیدن به مفاهیم انسانی و اجتماعی می‌شناسد و از آن به خوبی استفاده می‌کند، اما شاید بدشانسی او باشد یا غرقه‌شدنش در این حرفه که مجال چندانی برای رصدکردن زمان استفاده درست از موقعیت‌های مناسب زمانی در این بازار مکاره سیاست و دعواهای حیدر – نعمتی سیاسی و جناحی را نمی‌یابد. ما سینماگران کمابیش تجربه‌هایی مشابه در رویارویی با این سیاهچاله‌های فرهنگی توقیف کارهای‌مان داشته‌ایم و با هر ترفندی آموخته‌ایم با همه تلاش‌های سیزیف‌وارمان که بی‌اغراق جملگی‌مان را یک یا چندین بار در خودش غرق کرده است و گاه حاصل سالیانی دراز از عمرمان را به هدر داده است مجال حرف زدن بیابیم.

بارها در گذشته گفته‌ام که انگار ما سینماگران در دولت‌هایی که فاصله دورتری بنا به سلیقه سیاسی با آنها داریم، تکلیف‌مان روشن‌تر است، چرا که حداقل وجهه المصالحه دعواهای جناحی و سیاسی و… قرار نمی‌گیریم.

ژان پیاژه فیلسوف نامدار سوییسی معتقد بود که کودکان تا قبل از ٧ سالگی از منطق استدلالی تبعیت نمی‌کنند، ذهن‌شان از منطق بدیلی تبعیت می کند، به این معنی که بچه‌ها تا هفت سالگی تصورشان این است که مرکز جهان هستند و همه اتفاقات و پدیده‌های جهان به خاطر آنهاست که به وقوع می‌پیوندد. جمعی از وابستگان به سیاست و تفکر سنتی و گروهی از اهالی حاکمیت هم اگرچه خود را اهل معرفت می دانند اما در مواردی انگار گاهی مرحله عقل استدلالی را کنار می گذارند و به همان دوران عقل بدیلی پناه می‌برند چراکه این‌گونه برخوردهای شلاقی به خاطر اختلاف سلیقه‌های سیاسی یا عقیدتی با پدیده‌ای که همه مسیرهای قانونی خود را پیموده و با مجوز بالاسری و باز هم به حکم قانون به نمایش درآمده است، فقط اعلام امری قضایی نیست که نسبت به عادلانه یا غیرعادلانه بودن آن قضاوت کنیم، بلکه بیشتر به نظر می‌رسد غیرمستقیم می‌تواند به بی‌اجر کردن روال قانونی و خود قانون بینجامد، مرجع رسمی نمایش فیلم‌ها وزارت ارشاد و شورای پروانه ساخت است. اینکه اگر تسامح یا حتی خطایی در این رابطه صورت گرفته باشد، برخورد با معلول به جای علت حداقل ظاهرش با بنیان عدالت همخوانی ندارد. ما سینماگران در طول این چند دهه آموخته‌ایم که مطیع قانون باشیم؛ حتی اگر جایی با عقاید و منافع‌مان نخواند، اما زمانی دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود که همه اهل فرهنگ ندانند که با چه قانون و چه مرجعی سر و کار دارند و چگونه باید نسبت به آن تمکین کنند. مسوولان فرهنگی اگرچه ممکن است هم سلیقه با بعضی دیگر از مسوولان و حاکمان در مراجع دیگر نباشند، اما طبعا نفس مسوولیت اگر قرار باشد خدشه ببیند همه سلایق سیاسی و عقیدتی را مورد هجمه قرار می‌دهد.

لطفا اجازه دهید که ما اهل سینما و فرهنگ مرجع مستقیم قانونی خود را بشناسیم و به آن پاسخگو باشیم».

ایرج تقی‌پور:سینما محل برخورد افکار است و باید تحمل این شرایط را داشته باشیم
در گزارش روزنامه اعتماد درباره توقیف «خانه پدری» هم که در صفحه هنرو ادبیات منتشر شده‌است،با ایرج تقی‌پور تهیه‌کننده و عضو شورای سیاستگذاری گروه هنروتجربه گفت‌وگو شده‌است. تقی‌پور با اشاره به قانون تاسیس وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی عنوان کرد:««قانون تاسیس وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مصوب ۱۳۶۸ مجلس مبنای تشکیل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است و همین قانون است که اختیار صدور و لغو پروانه نمایش را به این وزارتخانه محول کرده است. حال چطور می‌شود یک‌عده بدون توجه به قانون تصمیماتی می‌گیرند که باعث تبعات اجتماعی سنگینی می‌شود. در حالی که همه می‌دانیم اگر دادگاه و مرجع تشخیص رسیدگی بخواهد، رای را در این زمینه صادر کند باید دستگاه قضایی نظر این وازرتخانه را استعلام کند. در مورد فیلم «خانه پدری»، نه وزارت ارشاد شاکی بوده و نه مرجع اعلام نظر تخصصی و کارشناسی. اینکه هر کسی تصمیم بگیرد علیه فیلمی جوسازی کرده و دستگاه قضایی را با فشار وادار به رفتار انفعالی کند، عواقب جبران‌ناپذیری به دنبال خواهد داشت. نباید عده‌ای قوه قضاییه را بازیچه نظرات خود قرار دهند».

در بخش دیگری از این گزارش آمده است که از نظر تقی‌پور در سینمای ایران برانداز و معاند نداریم. معاندین خودبه‌خود و به سرعت از سینمای ایران حذف شده و بیرون می‌روند:«سینما محل برخورد افکار است و همه ما باید تحمل این شرایط را داشته باشیم نه اینکه تا حرفی در سینما به مذاق ما خوش نیامد بلافاصله به قوای قهریه متوسل شویم و دستگاه قضایی را تحت فشار بگذاریم. اگر تا این اندازه هم تحمل حرف دوستانمان را نداشته باشیم، ابتذالی که همه‌مان از آن شکایت داریم، سریع‌تر و کشنده‌تر سینمای ما را به تحلیل خواهد برد. اگر امروزه سقف سینمای ایران این چیزی است که می‌بینیم و خبری از فیلم‌های عمیق و تاثیرگذار در آن دیده نمی‌شود، فشارهای اینچنین، شرایط را بدتر هم خواهد کرد».

تقی‌پور در بخش دیگری از صحبت‌هایش تاکید کرد:«اجازه بدهیم، مسوولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که قطعا درجه انقلابی بودن‌شان کمتر از دوستان قوه قضاییه نیست، بتوانند کارشان را در آرامش انجام دهند. کشور در شرایطی نیست که چنین تشنجاتی به نفع مردم نجیب ایران باشد».