هنروتجربه:رضا فرهمند کارگردان مستند «زنانی با گوشواره‌های باروتی» در گفت‌وگویی تاکید می‌کند باید به مخاطب جهانی توجه و برای رساندن آثار به آن‌ها تلاش کرد.

 رضا فرهمند درباره اکران مستند «زنانی با گوشواره‌های باروتی» در هنروتجربه به قدس آنلاین گفت:« درباره اکران این فیلم نمی‌توان به سادگی اظهارنظر کرد،شاید این نکته من به این خاطرباشد که این فیلم در دوسال گذشته تقریبا مخاطبان خودش را پیدا کرده و دیده شده است. به طور مثال ما در جشنواره فجر بیست اکران داشتیم و حدود ۲۰ هزار نفر در آن زمان به تماشای فیلم نشستند. تعداد زیادی هم پیش از جشنواره فجر این فیلم را در جشنواره حقیقت دیده بودند اما به هرحال این فیلم به این شکل برای همه مردم در سراسر کشور اکران نشده بود و می‌شود گفت که مردم شهرستان‌ها تاکنون این فیلم را ندیده‌اند. از این جهت اکران فیلم اتفاق خوبی است چون گروهی از تماشاگران که در شهرستان‌ها حضور دارند می‌توانند به تماشای فیلم بنشینند.در مورد تهران چنین حسی ندارم چون می‌دانم که مخاطبان خاص این اثر را در جشنواره «حقیقت» و سپس مخاطبان عام فیلم را در جشنواره فجر دیده‌اند اما این اتفاق در مورد اکران سراسری پیش نیامده بود و  من خوشحالم که فیلم به این شهرستان‌ها رفته و می‌رود به خصوص که استقبال هم خوب بوده است. با اینکه برخلاف فیلم‌های دیگر گروه هنر و تجربه کارگردان کنار فیلم نیست و تبلیغاتی هم صورت نمی‌گیرد اما بازتاب‌ها نشان می‌دهد که مخاطب به سراغ این فیلم رفته و اثر در شهرستان‌ها هم دیده شده است».

کارگردان مستند « نت‌های مسی یک رؤیا » در بخشدیگری از این گفت‌وگو در پاسخ به این پرسش که آیا سازندگان این اثر دغدغه مخاطب داخلی را نداشتند و تنها به اکران‌های بین‌المللی فکر می‌کردند، عنوان کرد:« این گونه نبود. نه من و نه تهیه‌کننده چنین دیدگاهی نسبت به اکران داخلی نداشتیم اما این نکته را در نظر بگیرید که بیننده داخلی نسبت به این ژانر اشباع شده آنقدر که کارهای مختلف با درجه‌های متفاوت و کیفیت‌های مختلف از رسانه‌ها به خصوص تلویزیون پخش شده‌اند، تشنگی در خصوص این گونه آثار وجود ندارد. هرچند وقتی تفاوت و نگاه جدید وجود دارد مردم به سراغ همین ژانر هم می‌روند، چنانکه در خصوص مستند ما هم اتفاق افتاد و بدون تبلیغات مردم به تماشایش نشسته‌اند. علاقه من و تهیه‌کننده به اکران جهانی این اثر از یک واقعیت برمی‌خیزد. واقعیت این است که پس از انقلاب در این حوزه اکران جهانی ما نزدیک به صفراست. این موضوع تنها شامل سینمای مستند نیست و اگر به سینمای داستانی هم نگاه کنید آثار شاخص ما در مورد جنگ هشت ساله دیده نشده‌اند و هیچ وقت به طور جدی اکران جهانی را تجربه نکرده‌اند. در حوزه مستند هم ما شاید دو یا سه فیلم داشته باشیم که اکران در خارج از کشور داشته  و موفق هم بوده‌اند. این مهم است که اتفاقات منطقه ما را مردم منطقه و همچنین سراسر جهان از زبان ما دریافت کنند. این مهم است که یک فیلمساز ایرانی به سراغ این موضوعات برود، از نگاه خودمان اثری را بسازد و بعد برای مخاطب جهانی اکران شود.  این اتفاقی بود که برای« زنانی با گوشواره‌های باروتی» پیش آمد و ما دیدیم که به این اثر توجه شده و مخاطب جهانی آن را پیگیری می‌کند. این اتفاق بیشتر نگاه ما را به این سمت برد که باید به مخاطب جهانی توجه و برای رساندن آثار به آن‌ها تلاش کرد».

فرهمند هم‌چنین با اشاره به اتفاقات سایر کشورهای منطقه و اهمیت پرداخت به آن‌ها عنوان کرد: «با این همه بحران‌های انسانی که در اطراف ما در حال وقوع است، از افغانستان گرفته تا عراق و یمن،  کار ما در حوزه جهانی بسیار کم است. می‌توان  گفت محصولاتی که  بتوانند از زاویه دید خودمان درباره این اتفاقات با دنیا صحبت کنند، نداریم. ما تقریباً در بعضی از حوزه‌ها مانند مسئله یمن صفر هستیم».

این کارگردان در  پایان علت این فقدان را شتاب در عرصه تولید دانست و افزود:«نظر من این است که ما در این حوزه‌ها با شتاب وارد می‌شویم. سازنده معمولاً به جهت آن چیزی که سفارش‌دهنده از آن می‌خواهد اصرار دارد که یکسری مطالب را به مخاطب حقنه کند و برود. در حالی که این دست  محصولات فرهنگی باید با آرامش و هوشمندی بالا و از روی فکر ساخته شوند تا بتوانند با مخاطب گسترده‌تری ارتباط  بگیرند. در حال حاضر مخاطب داخلی هم از نگاه یکسویه در این موضوعات زده شده و اشباع شده است. یک هوشمندی در ساخت این گونه آثار لازم است. ما نباید توقع داشته باشیم یک اثری را صد درصد براساس ارزش‌های خودمان بسازیم و مخاطبی که هیچ شناخت و دیدگاهی در خصوص این ارزش‌ها ندارد آن را درک کند. همان طور که گفتم ما برای مطرح کردن این بحران‌های انسانی که در اطرافمان است  نیازمند زاویه دیدی انسانی هستیم که مخاطب جهانی هم قادر به ارتباط گیری با آن باشد».