هنروتجربه:سعید نجاتی عنوان کرد که ترجیح می‌دهد مخاطب فیلم‌هایش خاص باشد تا اگر از فیلم خوشش نیاید بتواند تعامل فکری با او برقرار کند.

سعید نجاتی، کارگردان فیلم کوتاه «دابُر» درباره سفرهایی که به جشنواره‌های مختلف داشته است، به ایسنا گفت:«فیلم‌ساز یا هنرمند چیزی به جزء مخاطب نمی‌خواهد و به دنبال مخاطبش می‌گردد و بسیار برایش خوشایند است که این مخاطب، جهانی هم باشد. از چندین سال پیش تصمیم گرفتم علاوه‌بر اینکه فیلم‌هایم در جشنواره‌های خارجی پذیرفته می‌شوند، حضور هم داشته باشم و اتفاقاً طولانی مدت در آن کشور می‌ماندم و رویکردم این نبود که فقط یک مهمان توریستی باشم. قصدم این بود در این مسیر، با دبیر و دیگر اعضای آن جشنواره تعامل داشته باشم و شیوه برگزاری، داوری و … جشنواره‌ها را بررسی می‌کردم و به همین دلیل در حال حاضر از چند و چون جشنواره‌هایی که حضور داشته‌ام، خیلی خوب اطلاع دارم».

نجاتی که فیلم «باران آهسته می‌بارد» از او در سینماهای هنروتجربه اکران شده است، درباره تجربه حضورش در جشنواره‌های جهانی گفت:«در طول سفرهایی که به کشورهای مختلف برای حضور در جشنواره‌ها داشتم، احساس کردم مهم‌ترین نکته‌ای که برای به دست آوردن مخاطب جهانی وجود دارد، این است که در مورد خودم و جامعه خودم فیلم بسازم و این نگاه یک فیلم‌ساز است که برای مخاطب جهانی مهم است».

نجاتی درباره پایان‌بندی فیلم «دابر» و نمایش ندادن لحظات خلوت پدر با دختر قصه که ممکن است مخاطب آن را لازم بداند، گفت:«در رویکرد نئوفرمالیسم مبحثی وجود دارد که به مخاطب از این منظر می‌پردازد که همانطور که مطلع هستید رویکرد کتاب‌ من درباره ابوالفضل جلیلی در این‌باره است. این مبحث مشارکت دادن مخاطب در فیلم، از مباحث مورد علاقه من است. معتقد به این هستم که مخاطب از زمانی که فیلم تمام می‌شود با این دو کاراکتر همراه می‌شود و در ذهن خود تحلیل‌های متفاوتی دارد که رابطه این خانواده چه خواهد شد و من سعی کردم ذهن مخاطب را درگیر آن کنم و او را به مشارکت بطلبم و منِ کارگردان دیگر از آن فیلم حذف شدم. در واقع ترجیح می‌دهم مخاطب، ادامه فیلم را در ذهنش بسازد».

او درباره شرایط ساخت فیلم کوتاه در ایران یادآور شد:««دابُر» پانزدهمین فیلمی است که ساخته‌ام و این تعداد به غیر از چند فیلم اکسپریمنتال دیگری است که ساخته‌ام و در همین جشنواره فیلم کوتاه تهران رد شد. تصورم این بود که قبل از ساخت «دابُر»، به راحتی می‌توانم تهیه‌کننده پیدا کنم اما این اتفاق نیفتاد. از طرف دیگر نیز خوشحالم که فرصتی شد تا توانایی خودم برای جذب سرمایه را بسنجم. «دابُر» به نسبت فیلم‌های دیگرم، هزینه‌های بیشتری داشت و من هم قصد داشتم فیلمی بسازم که به استانداردهای جهانی نزدیک‌تر باشد و همچنین از ماهیت و ویژگی‌های فیلم کوتاه خارج نشود. تصورم این بود که به دلیل حضورهای متعددم در جشنواره‌های جهانی، می‌توانم به راحتی تهیه‌کننده پیدا کنم اما این اتفاق نیفتاد و با لطف چند دوست توانستم «دابُر» را در بدترین شرایط اقتصادی جامعه بسازم».

کارگردان فیلم «دابُر» در مورد شیوه‌های کم‌هزینه شدن فیلم کوتاه بیان کرد:«به نظرم در فیلم کوتاه، تلاش حداکثری بر کم‌هزینه بودن است به عنوان مثال تمام تلاشم این بود که همانند دیگر فیلم‌های کوتاهم با گروهی جمع و جور، کار را پیش ببریم که خوشبختانه همراه بودن عواملی که فیلم را از آن خود می‌دانستند باز هم باعث این اتفاق شد. تحصیلات دانشگاهی من در رشته تدوین است و در این مورد هم افتخار می‌کنم در کنار عماد خدابخش یاد گرفتم».

او درباره موانع و کمبودهای موجود سر راه ساخت فیلم کوتاه در ایران توضیح داد:«دوست دارم نکته‌ای را به دوستان فیلم‌سازم بگویم؛ در ایران سالیانه دو الی سه هزار فیلم ساخته می‌شود و سالیانه هزار نفر فارغ‌التحصیل انجمن سینمای جوانی داریم و به نظر من دولت باید رویکرد خود را تغییر دهد چون ما نیاز به این تعداد فیلم‌ساز نداریم. نکته مهم‌تر این است که مگر می‌توان هزینه اینها را تامین کرد با توجه به اینکه ما در حال بار آوردن پرتوقع این هنرجوها هستیم که از بین آنها معترضان بسیاری نیز متولد می‌شوند که خیلی اوقات خواسته‌هایشان به حق نیست. اگر کسی استعداد دارد مطمئن باشید لنگ نمی‌ماند».

نجاتی درباره تجربه اکران فیلم‌های کوتاه در گروه سینمایی هنروتجربه و اکران‌ در سینماها گفت:«در مسیر اکران‌های هنروتجربه به این نتیجه رسیدم که پروسه جذب مخاطب نیز بسیار دشوار است و نیاز به یک دفتر مستقل دارد. خیلی دلم می‌خواهد مخاطبان عادی فیلم‌هایم را ببینند اما تا این سن که رسیدم تکلیفم را با خودم روشن کرده‌ام که نمی‌خواهم فیلم‌های گیشه پسند امروزی بسازم و میلیاردی درآمد داشته باشم. ترجیح می‌دهم مخاطب فیلم‌هایم خاص باشد که اگر هم از فیلم خوشش نیاید بتوانم تعامل فکری با او برقرار کنم».