هنروتجربه:در دومین روز سیزدهمین جشنواره سینما حقیقت بیش از ۴۰ فیلم مستند در شش سالن پردیس سینمایی چارسو به روی پرده رفتند و نشست‌های نقد و بررسی این آثار نیز با همراهی کارگردان‌هایشان برگزار شد. آیین رونمایی کتاب «پژوهش سینمایی» نوشته محمد تهامی‌نژاد هم از برنامه‌های پرطرفدار دومین روز جشنواره سینما حقیقت بود. در این روز پردیس چارسو میزبان چهره‌های فرهنگی و سیاسی هم بود.

کارگاه اریک اشپیتزر مارلین صدابردار باسابقه اتریشی هم از دیگر برنامه‌هایی بود که با استقبال مخاطبان همراه شد. او در حاشیه حضورش هم‌چنین اعلام کرد می‌خواهد دستگاه ضبط صدای قدیمی خود را به «موزه سینما» هدیه کند.

از دیگر رویدادهای جشنواره سینما حقیقت می‌توان به آغاز اکران‌های شهرستان‌ها اشاره کرد که دو استان لرستان، شهرستان خرم‌آباد و استان همدان شهرستان همدان روز چهارشنبه ۲۰ و پنج شنبه ۲۱ آذر میزبان فیلم‌های سینماحقیقت هستند.

«۱۳ هزار قدم» قصه‌ای از کولبران
اولین نشست فیلم دومین روز از سیزدهمین جشنواره بین المللی سینماحقیقت به نقد و بررسی فیلم «۱۳ هزار قدم» به کارگردانی اشکان احمدی اختصاص داشت. مجری و کارشناس نشست‌های این روز شاهین امین روزنامه‌نگار و منتقد بود.

شاهین امین در ابتدای این نشست نکاتی را در مورد فیلم مطرح و سپس از اشکان احمدی درباره  فیلم‌برداری سیاه و سفید پرسید. کارگردان فیلم در این باره توضیح داد: «کنتراست و تضاد رنگی سیاه و سفید به این جنس کار نزدیک‌تر بود. هم‌چنین دلیل دیگر این بود که هیچ رنگی به موضوع مطرح شده در فیلم ربط نداشت و بیشتر می‌خواستم خطوط در حال حرکت برجسته شوند. هم‌چنین کاراکترها لباس‌هایی با رنگ‌های متفاوت از هم داشتند اما اگر سیاه و سفید تصویربرداری می‌شد، یکدستی آن‌ها بیشتر مورد تاکید قرار می‌گرفت».

در بخش دیگری از این نشست شاهین امین به استفاده از تکنیک دوربین روی دست در «۱۳ هزار قدم» اشاره و آن‌را در خدمت موضوع فیلم دانست. احمدی نیز در همین ارتباط درباره حساسیت کاراکترها و نحوه همراهی با دوربین گفت:«احساس می‌کردم همیشه فاصله‌ای با دوربین از سوی کاراکترها وجود دارد. بسیاری از آن‌ها انگار نمی‌خواستند که دیده شوند. احتمال این را هم می‌دادند که شاید فیلم‌شان در اینستاگرام پخش شود و بعدها با موانعی رو‌به‌رو شوند. بنابراین ناچار به حذف برخی سکانس‌ها بودم و در مواردی از دوربین موبایل برای ادامه فیلم‌برداری استفاده می‌کردم.همچنین به این نتیجه رسیده بودم که باید نفس به نفس کولبران در ارتفاعات حرکت کنم و شاید حس اصلی فیلم هم در این بخش‌ها نمود یافته است. چراکه هرجا احساس مانع و حائلی وجود داشته باشد، حس نزدیکی مخاطب به سوژه و موضوع از بین می‌رود».

این کارگردان که خود اهل بانه است، در پاسخ به این سوال که چرا اطلاعات بیشتری درباره حواشی و ماجراهای کولبری در «۱۳ هزار قدم» ارائه نمی‌شود، عنوان کرد:« کولبری ابعاد متفاوتی دارد. برای مثال بعد اجتماعی، اقتصادی و گسترش آن‌ها می تواند به مسائل سیاسی از جهت اقلیم خاصی که این افراد در آن زندگی می‌کنند، پهلو بزند. در این مستند می‌خواستم  از زدن حرف سیاسی و قضاوت کردن پرهیز کنم. روایت من لزوما سیاه و تلخ نبوده است. زیرا کولبران آنقدرها هم غمگین نیستند و می‌دانند می‌توانند هزینه‌های زندگی‌شان را از محل کولبری تامین کنند».

«سوسن در سحر می‌شکفد» و آرزوهای بزرگ 
«سوسن در سحر می‌شکفد» به کارگردانی روح الله اکبری در دومین نشست روز دوم جشنواره سینما حقیقت مورد نقد و بررسی قرار گرفت.کارگردان فیلم در ابتدا در پاسخ به سوال کارشناس جلسه پیرامون انتخاب موضوع  این مستند توضیح داد:« روزی مشغول جست‌وجو در اینترنت بودم که متوجه شدم خانم عشایری با سختی‌های فراوان قهرمان ورزشی شده اما پدرش به دلیل برخی از فرهنگ‌ها او را حبس کرده است. در ادامه‌ تحقیقاتم او را پیدا کردم اما راضی کردن خانواده او و بقیه عشایر برای آمدن جلوی دوربین بسیار سخت بود.برخی فکر می‌کنند موضوع «سوسن در سحر می شکفد» درباره زنان است در حالی که موضوع ما انسان‌ها بود. این را هم باید بگویم که من یک و سال و نیم قبل از آغاز ضبط، با خانواده سحر زندگی کردم و از آرزوهای بزرگ سحر شنیدم . یکی از آن دایر کردن باشگاه ورزشی بود که البته به وقوع پیوسته است».

اکبری هم‌چنین درمورد بازخوردهایی که از نمایش فیلم گرفته‌است، گفت:«استقبال مردم «سوسن در سحر می شکفد» خوب بوده است.این فیلم برای مرکز سیمای استان‌ها ساخته شده و برآورد این فیلم دقیقه‌ای ۸۰۰ هزار تومان است در حالی که ما در پنج شش استان در کوه  بودیم و هزینه زیادی خرج کردیم به طوری که اصلا با برآورد اولیه فیلم جمع نشد. این را هم باید عنوان کنم که کل هزینه فیلم بین ۶۰ تا ۶۵ میلیون تومان تمام شد یعنی عوامل من با وضعیت تولید و بودجه ما کنار آمدند».

«دیوارهای نخی» بانوی عشایر و فوتبال
نشست فیلم خبر «دیوارهای نخی» به کارگردانی عباس عمرانی بیدی هم با حضور کارگردان و وحید بیوته فیلم‌بردار این مستند برگزار شد.

در ابتدای این نشست شاهین امین به طرح نکاتی درباره این فیلم و ایده آن پرداخت و در ادامه از عباس عمرانی خواست تا درباره در شکل‌گیری ایده فیلم توضیح دهد.این کارگردان گفت:«به مستندسازی درباره عشایرعلاقه داشتم و به دنبال فرصتی برای پرداختن به این گروه بودم. بنابراین جام جهانی را فرصت مناسبی برای رفتن به سراغ این فضا دیدم. برای سوژه‌یابی این فیلم.از سه گروه پژوهشی کمک می‌گرفتم که یکی از آن‌ها در کردستان بود و دیگری در قوچان و در نهایت یکی از دوستانم پیشنهاد داد سراغ بانویی از اهل عشایر ایران که همسرش را از دست داده و به فوتبال علاقه دارد، برویم. از خانم زینال‌پور کاراکتر اصلی این فیلم خواستم اجازه دهد تا از اطلاعات او درباره مسائل روز سیاسی، اجتماعی و ورزشی که بسیار زیاد بود، استفاده کنم».

او هم‌چنین در مورد دلیل انتخاب عنوان «دیوارهای نخی» برای این مستند عنوان کرد:« دیوار نمادی از جدایی در باور عمومی است و چادرهای عشایر از نوعی نخ تهیه شده است و بین‌شان دیوار می‌کشد اما دیواری است که مثل دیوارهای بتنی مرزبندی ندارد. عشایر با یکدیگر بسیار خودمانی هستند و همدیگر را محرم اسرار می‌دانند و من هم عنوانی نمادین برای مستند انتخاب کردم».

«همه چیز درباره آرزو»داستان بی‌انتهای حیات وحش
چهارمین نشست دومین روز جشنواره سینما حقیقت به مستند «همه چیز درباره آرزو» به کارگردانی  کتایون جهانگیری اختصاص داشت. کارگردان «همه چیز درباره آرزو» در ابتدای نشست درباره این مستند زیست محیطی گفت:«محیط زیست دغدغه من است، اگر قابل باشم خودم را فعال محیط زیست می‌دانم ضمن این‌که طبیعت را دوست دارم و عاشق حیوانات هستم. درباره «همه چیز درباره آرزو» هم باید بگویم که این اثر در سال ۹۵ کلید خورد و در ارتباط با امداد و نجات حیات وحش بود. وقتی از ماجرای این پلنگ باخبر شدم به محیط زیست گیلان زنگ زدم و پرس‌وجو کردم در آن هنگام به من گفتند آرزو را به تهران فرستاده‌اند. وقتی پیگیر شدم به من گفتند او زنده نمی‌ماند اما وقتی به دفتر صید و شکار مراجعه کردم، متوجه شدم تصمیم گرفته‌اند که او را جراحی کنند درواقع حساسیت زیادی روی این مسأله به وجود آمده بود.جامعه دامپزشکی و علمی رقابت شدیدی دارند به همین ترتیب در این ماجرا یک طرف می‌گفتند آرزو باید کشته شود تا درد بیشتری نکشد و یک طرف دیگر می‌گفتند او باید جراحی شود. در این میان من هم تصمیم گرفتم به فیلمبرداری وقایع بپردازم اما مسئولان امر به من گفتند اگر می‌خواهی فیلمی بسازی باید به تنهایی فیلم‌برداری کنی که من هم پذیرفتم هرچند کار بسیار سختی بود. موقع جراحی آرزو هم پزشکان به قدری استرس داشتند و در تکاپو بودند که دوست داشتم موقع تدوین این استرس به تماشاگر منتقل شود».

این مستندساز با بیان این‌که داستان «همه چیز درباره آرزو» داستان بی‌انتهای حیات وحش است، عنوان کرد:«دیدن یک پلنگ از نزدیک بسیار هیجان‌انگیز است البته پلنگ‌ها بسیار خجالتی و پنهانکار هستند. آرزو هم بسیار باهوش بود. برایم جالب بود که به دو دوربین من نگاه و آن‌ها را مقایسه می‌کرد و متوجه می‌شد که دوربین‌های ما آزاری به او نمی‌رساند»

اودر پایان در پاسخ به سوالی درباره نحوه ارتباط تماشاگران با این مستند گفت:« دوست دارم فیلمم را خیلی‌ها ببینند. «همه چیز درباره آرزو» فیلمی ساده، روان و صمیمی است که روایت تقریبا خطی دارد».

«آدور» در جست‌وجوی هویت
آخرین نشست دومین روز جشنواره سینما حقیقت متعلق به مستند «آدور» به کارگردانی محمدصادق اسماعیلی بود. شاهین امین مجری و کارشناس این نشست، ضمن طرح نکاتی درباره این مستند و موضوع آن از کارگردان درباره شکل‌گیری سوژه فیلم پرسید. اسماعیلی بیان کرد:  «با کاراکتر اصلی فیلم در حاشیه جنوب کرمان آشنا شدم؛ منطقه‌ای که به آن زیاد تردد دارم اما روند نزدیک شدن به مصطفی پسربچه‌ای که نه شناسنامه‌ای داشت و نه هویتی و حتی یک‌بار هم مادرش را ندیده بود، زمان برد. وقتی با او آشنا شدم دو ماه بود که از پدرش جدا شده و با عمه‌اش زندگی می‌کرد. او می‌خواست مادرش را پیدا کند و این جست‌وجو کشمکش و درام خوبی به مستند می‌داد».

نکته بعدی که در این نشست به آن اشاره شد نحوه ارتباط گرفتن شخصیت‌های فیلم با دوربین بود که کارگردان در مورد آن توضیح داد:«خانواده مصطفی سخت مقابل دوربین حاضر می‌شدند و باید اعتمادشان جلب می‌شد. تماس تلفنی مصطفی با مادرش اولین و آخرین ارتباطش با اوست. مصطفی پذیرفته که مادرش هم به نوعی زندانی است و حتی مادر نیز نمی‌تواند به او کمکی کند. ما حتی نتوانستیم در مرز که سه شبانه روز را در آنجا سپری کردیم، شاهد دیدار مصطفی با مادرش باشیم».