هنروتجربه: در چهارمین روز برگزاری جشنواره سینما حقیقت مراسم بزرگداشت دو چهره شاخص سینمای مستند منوچهر طیاب و احمد ضابطی‌جهرمی با حضور اهالی سینمای مستند و علاقه‌مندان برگزار شد.

در این مراسم محمد حمیدی مقدم دبیر جشنواره سینما حقیقت از برپایی این بزرگداشت‌ها گفت و در ادامه ارد عطارپور،فتح الله امیری و شهاب‌الدین عادل درباره احمد ضابطی جهرمی و شخصیت علمی ایشان صحبت کردند.

شهاب‌الدین عادل ویژگی احمدضابطی جهرمی را نظریه‌پردازی عنوان کرد:«دکتر ضابطی‌جهرمی یکی از محبوب‌ترین اساتید بود، ایشان جدای از شخصیت علمی‌شان که برای همه ما زبانزد است، در حوزه سینمای شوروی، سینمای مستند، ادبیات و ارتباط آن با سینما آثار متعددی را تالیف و ترجمه کردند و ساختاری در ذهن دارند که علاقه بسیاری به نظریه دارد. نظریه پردازی جزو ویژگی‌های مهم آثار ایشان است. مرکز آموزشی و دانشکده سینمایی نبوده است که دکتر ضابطی‌جهرمی نقشی در تاسیس آن نداشته باشند، از انجمن سینمای جوان تا دانشکده صداوسیما و … او بخش عمده زمان و هستی خود را بی‌دریغ به ایران زمین اهدا کرده است و هر چه از ایشان بگوییم کم است. مطمئن هستم ایشان همواره پایدار و برقرار هستند و امیدوارم بتوانیم از دانش، رفتار و منش علمی ایشان بهره ببریم. احمد جان سلامت و پایدار باشی».

همایون امامی و خسرو سینایی را هم نکاتی را درباره شخصیت منوچهر طیاب و تاثیرگذاری‌اش یر سینمای مستند ایران یادآور شدند.همایون امامی برای بزرگداشت منوچهر طیاب متنی را که به‌گونه‌ای سرگذشت سینمای مستند ایران بود، برای حضار خواند.در بخشی از این متن به منوچهر طیاب و مجموعه منحصر به فرد معماری ایران و پروژه‌های اران‌شناسی‌اش اشاره می‌شود:«طیاب معماری خوانده است و همواره به این ظرفیت معماری که رفتار انسان‌ها را سمت و سو داده و آن‌ها را فرهنگ مدار می‌کند اندیشیده است، پس طبیعی است که نخستین مستندسازی باشد که در مجموعه‌ای ماندگار معماری ایران را به خاطر جنس و جنم منحصر به فردش ثبت کند. مجموعه معماری ایران ساخته و عرضه می‌شود که امروزه همچنان کارکرد و طراوت خود را دارد به ویژه در مسجدجامع که نه با رویکردی اطلاعاتی که با دیدی هنری حس عبور از برابر این موسیقی منجمد را به خوبی به تو منتقل می‌کند. در برابر کارنامه سینمایی طیاب، ساعت‌ها می‌توان سخن گفت، افسوس که مجال بیش از حد تنگ است، پس با اشاره به آخرین بدعت طیاب این ادای دین را به پایان می‌رسانم. طیاب به عنوان ایران‌شناسی عاشق در می‌یابد که پروژه‌های ایران شناسی‌اش را اگر در چهار رده اجرایی کند زودتر و بهتر آرزو دیرینه‌اش را در ثبت پاره‌های ایران شناسی اجرایی کرده است پس ایران را در چهار بخش مستند می کند؛ کویرهای ایران، تمدن حاشیه های البرز و زاگرس و دریای پارس، در چهار فیلم با عنوان هایی چون «همراه باد»، «در دل تنهایی کویر»، «زاگرس: گاهواره تمدنی کهن»، «البرز: زادگاه تمدنی به قدمت تاریخ و دریای پارس» اما این بدعت نیست وقتی تولید این فیلم‌ها بدعت می‌شود که طیاب یک بار دیگر نواندیشی کرده و در چهار مجلد حاصل دیده‌ها و پژوهش‌هایش را با خاطراتی از روند مستندسازی این فیلم ها به هم می آمیزد و این پیام را به ما مستندسازان نسل پس از خود می‌دهد که به فکر ادبیات مستند هم می‌بایست بود. خوب باشد و از پژوهش‌های سینمایی ما که در آمیزه‌ای از لطف و ضرافت سخن بر جان مخاطب بنشیند. عمرش دراز باد که هم‌چنان می‌سازد با امیدی که هم‌چنان تا سال های سال بعد بسازد که زندگی به ساختن معنا می‌گیرد».

در این مراسم نشان فیروزه جشنواره سینما حقیقت به منوچهر طیاب و احمد ضابطی جهرمی اهدا شد.

ضابطی جهرمی هنگام دریافت نشان خود متنی را درباره جایگاه سینمای مستند برای حاضرین خواند:«سینمای مستند، سینمایی راستگو، صادق و اخلاق گراست، سینمای اشخاصی است که نظرات، اظهارات، ادعاهای خود را درباره حقایق با اسناد معتبر همراه می‌کنند، سینمای مستند سینمای افراد اهل تحقیق و تفکر است، سینمای افراد پیشرو، رادیکال، منتقد و معترض است.سینمایی است که فیلم‎سازان به حقایقی از جهان رسیده و می‌خواهند آن را با مخاطبان در میان بگذارند، سینمای مستند مختص افراد جست‌و‌جوگر، کاشف و افشاگری است که در نظر دارند دید تازه‌ای از جهان واقعی و پدیده‌های جهان در اختیار مخاطبان قرار دهند، این سینما برای افراد باهوش، دقیق و منظم است… سینمای مستند ما چشم و چراغ ماست».

منوچهر طیاب نیز در بخشی از سخنانش از آرزوهایش گفت:« اگر انسان با احساس زندگی کند آن وقت در لحظاتی که این همه محبت به او می‌شود، زبانش قاصر است و چیزی نمی‌تواند بگوید، من بسیار خوشحالم که برایم بزرگداشت گرفتند. این مراسم را شخصی نمی‌بینم، این بزرگداشت سینمای مستند ماست. ما روزی وارد این مملکت شدیم که چیزی به عنوان سینمای مستند نبود و ما هم نمی‌دانستیم در چه راهی قدم می گذاریم اما وقتی فیلم «سفال» را ساختم و آن را روی پرده دیدم به خودم گفتم آرزویی داری؟ دیدم آرزو دارم در ایران سینمای مستند پا بگیرد. با آمدن دوستان دیگر آرام آرام مطمئن شدم احتمالا این آرزوی من برآورده خواهد شد، ما نسل پشت نسل آمده‌ایم، هر کس به اندازه سهم خود کار می‌کند. آرزوی من امروز در وجود این دوستان فیلم‌ساز جوان و در وجود آقای ضابطی جهرمی برآورده شده است».