هنروتجربه:کارگردان «اعتراض وارد نیست» با خبرگزاری ایسنا و کارگردان «درخت زندگی» با خبرگزاری موج گفت‌وگو کرده اند که در ادامه می‌آید.

فرناز جورابچیان، یکی از دو کارگردان مستند «اعتراض وارد نیست» به ایسنا گفت:«اکران این فیلم در گروه هنروتجربه، تجربه بسیار جالبی بود و چالش‌های خودش را هم داشت. یکی از اتفاقات خوب اکران این مستند این بود که این فیلم‌ها علاوه‌بر تهران در شهرستان‌ها نیز امکان اکران پیدا می‌کنند و این اتفاق بسیار مهم و خوبی است. ما فقط عادت کرده بودیم که این دسته فیلم‌ها در جشنواره‌ها و برای تماشاگران تهرانی به نمایش درآید و اکنون این تجربه جالبی بود که می‌توانستیم با تماشاگران غیرتهرانی نیز ارتباط برقرار کنیم».

این فیلم‌ساز درباره استقبال مخاطبان شهرهای مختلف از اکران مستند اظهار کرد:«اگر هنروتجربه تبلیغات گسترده‌تری برای جذب مخاطب داشته باشد مخاطبان شهرستانی با علاقه و شور وشوق بسیاری این فیلم‌ها را دنبال می‌کند».

او به استقبال اهالی مشهد و به ویژه مخاطبان افغانستانی از این فیلم اشاره کرد:«فیلم ما درباره مهاجران افغانستانی است و تعداد بسیار زیادی از آنها در شهر مشهد ساکن هستند و با این که سالن کوچکی در مشهد به این فیلم اختصاص داشت اما همه سانس‌های نمایش آن پر مخاطب بود و با استقبال بسیار زیادی روبرو شد به این دلیل که اکران فیلم برای مهاجران افغانستانی قبل از اکران اطلاع‌رسانی شد و بسیاری از آنها این فیلم را در سینما دیدند. اما این اتفاق در تهران رخ نداد اگرچه مهاجران افغانستانی در  تهران گسترده‌ترند اما پراکندگی بیشتری دارند و به همین دلیل استقبال در تهران به خوبی مشهد نبود».

به گفته این کارگردان در دیگر شهرها ازجمله اصفهان هم استقبال خوبی وجود داشته اما در شهرهای کرمان و شیراز استقبال کمتر بود اما به اعتقاد او همین تعداد کمتر هم قابل توجه بود.

جورابچیان درباره بازخوردهایی که از این فیلم دریافت کرده است، توضیح داد:«بسیاری از مخاطبان فیلم را دوست داشتند چون نگاه متفاوتی به مسایل مهاجران افغانستانی دارد. این فیلم درباره مهاجرانی است که ورزشکارند و می‌خواهند در ایران به پیشرفت ورزشی برسند. این وجه از مهاجران افغانستانی را مخاطبان سینما ندیده بودند و برایشان تازگی داشت و به همین دلیل استقبال خوبی را شاهد بودیم به طوری که بسیاری از مخاطبان چندین‌بار این مستند را دیده بودند».

او سپس به موضوع فیلم اشاره کرد:«همیشه مهاجران افغانستانی از زاویه فقر و مشکلات اقتصادی به تصویر کشیده شده‌اند و طبقه پایین جامعه به لحاظ اقتصادی و طبقه کارگر در ایران دیده شده بودند اما فیلم ما درباره آرزوهای آنها و پیشرفت هایشان در ایران است. من دوستان بسیار خوبی در مسیر تولید و اکران این فیلم پیدا کردم و متوجه شدم که چه اندازه جمعیت فرهیخته افغانستانی‌ها در ایران زیاد هستند و بسیای از آنها هم برای دیده‌شدن فیلم به ما کمک کردند».

جورابچیان درباره اکران مستند در سینماها اظهار کرد:«سینمای مستند ایران در دنیا بسیار مورد توجه قرار گرفته است و در جشنواره ایدفا که از مهم‌ترین جشنواره‌های مستند دنیاست امسال در سه بخش، سه ایرانی جایزه گرفتند. همیشه در جشنواره‌های مستند دنیا حداقل یکی دو فیلم‌ساز ایرانی یا فیلم ایرانی حضور دارد. این خیلی قابل توجه است و فکر می‌کنم توجه به سینمای مستند به همین دلیل باید بسیار بیشتر باشد».

این فیلم‌ساز با اشاره به استقبال تماشاگران از فیلم‌های مستند در جشنواره‌ها بیان کرد:«این میزان تماشاگر علاقه‌مند به دیدن فیلم مستند و این همه فیلم‌های مستند خوب که ساخته می‌شود، نشان می‌دهد سینمای مستند بسیار بهتر از سینمای داستانی ایران است بنابراین اگر مسئولان روی سینمای مستند سرمایه‌گذاری بیشتری انجام دهند این سینما بهتر و بیشتر هم دیده خواهد شد و این سرمایه‌گذاری درستی خواهد بود».

بابانوروزی:هنرو تجربه امکان خیلی خوبی برای فیلم‌سازان مستقل فراهم می‌کند
همچنین خبرگزاری موج با هومن بابانورزی، کارگردان فیلم «درخت زندگی» گفت‌وگو کرده است. او در پاسخ به پرسش که آیا نباید از کودکان و نوجوانان یا نابازیگران در سینما بهره برد، گفت:«قطعا این امکان پذیر نیست که از کودکان یا نابازیگران در سینما استفاده نشود و قطعا باید در سینما فیلم‌ها ساخته شوند. سبک بعضی از فیلم‌سازان مثل عباس کیارستمی این است که از نابازیگران چه کودک و چه بزرگسال استفاده می‌کنند و در واقع ما نمی‌توانیم صورت مسئله را پاک کنیم. نکته حائز اهمیت این است که ما بعد از حضور این افراد چه باید بکنیم. این مهم است که اگر یک کودک نابازیگری از روستا یا شهری وارد یک پروژه سینمایی شد و نقش یک فیلمی را بازی کرد؛ بعد از آن برای او که زندگی‌اش از حالت طبیعی خارج شده است چه باید بکنیم تا دچار مشکل نشود».

بابانوروزی همچنین درباره اینکه فیلمش از ابتدا برای اکران در گروه هنروتجربه تولید شده بود، اظهار کرد:«خیر. ما زمانی که اقدام به ساخت فیلم کردیم هیچ چشم‌انداز و تصمیمی برای اکرانش نداشتیم و به تنها چیزی که فکر کردیم این بود که این موضوع برایمان جذاب است و به هرحال دغدغه‌ای برایمان ایجاد شده بود و می‌خواستیم آن را به سرانجام برسانیم. بعد من این فیلم را به دفتر هنروتجربه تحویل دادم و در آنجا یک هیات پنج شش نفره آن را دیدند. شانس با من یار بود که آن را پسندیدند و قرار بر این شد که در این گروه اکران شود. از آن موقع حدود هفده هجده ماه در نوبت بودیم تا زمان اکران آن فرا برسد و بالاخره فیلم به نمایش در آمد».

او درباره اکران فیلمش در هنروتجربه گفت:«به نظر می‌آید که هنروتجربه خیلی فضای خوبی دارد و امکان خیلی خوبی برای فیلم‌سازان مستقل فراهم می‌کند و این خیلی ارزشمند است و جای تقدیر و تشکر دارد. به هرحال به این فکر کنید که در هر فصلی این گروه تعداد زیادی فیلم را اکران می‌کند و تقریبا می‌توان گفت که این گروه شبیه به یک جشنواره عمل می‌کند. راجع به فیلم‌ها خبر تهیه می‌شود، بولتن و مجله منتشر می‌شود، گفت‌وگوهای متعدد صورت می‌گیرد و جلسات نقد و بررسی برگزار می‌شود که همه اینها شبیه یک جشنواره است اما جشنواره‌ای که در طول زمان طولانی سه چهار ماهه اتفاق می‌افتد و همه اینها خیلی مثبت و مفید است. از بهترین امکاناتش این است که در تهران و شهرستان‌ها سالنی برای اکران در اختیار این فیلم‌ها قرار می‌گیرد».

او ادامه داد:«در هنروتجربه امکانات و جریان‌سازی خیلی خوبی بوجود آمده، ولی متاسفانه به نظرم بازوهای تبلیغاتی ضعیفی دارند که من نمی دانم مشکل از کجا است که البته جای افسوس دارد چراکه وقتی امکان به این خوبی فراهم می‌شود، فیلم‌ساز تاحدی می‌تواند از بازوهای تبلیغاتی همچون روابط عمومی یا تبلیغات مستقیم بهره بگیرد و از آنجایی که این خدمات هزینه‌بر هستند، از یک جایی به بعد نیازمند این هستیم که یک سازمان و ارگان قوی‌تری پشت این کار را بگیرد. احتمالا برای هنروتجربه هم بیشتر از این مقدور نیست اما در این میان برخی از فیلم‌ها هم خیلی مهجور می‌مانند».