هنروتجربه:فیلم «حوا،مریم،عایشه» به کارگردانی صحرا کریمی این روزها در سینماهای گروه هنروتجربه در حال اکران است. روزنامه ایران به این بهانه با صحرا کریمی گفت‌وگو کرده و یادداشتی را هم درباره این فیلم منتشر کرده‌است.
صحرا کریمی در بخشی از این گفت‌وگو در پاسخ به سوالی درباره مقایسه تجربه فیلم‌سازی خود با فیلم‌سازان افغانستانی مقیم ایران گفت:«من در داخل افغانستان و در مورد مسائل داخلی افغانستان بخصوص درباره مسائل مربوط به زنان فیلم می‌سازم؛ برادران محمودی در داخل ایران فیلم می‌سازند و غالباً محور و موضوع فیلم‌هایشان درباره مسائل مبتلابه مهاجرین افغانستان است. در واقع هر کدام از ما سبک خاص فیلم‌سازی خودمان را داریم. با این حال من خیلی خوشحالم که برادران محمودی می‌توانند در داخل ایران فیلم بسازند و صدایی برای انعکاس مسائل مهاجرین هموطن‌شان شده‌اند».
این کارگردان سپس درباره دغدغه‌های فردی و اجتماعی خود از ساختن این فیلم توضیح داد:«همه در مورد من و کارهای من چه در عرصه نوشتن؛ چه فیلم ساختن و چه فعالیت مدنی می‌دانند که مهم‌ترین و اصلی‌ترین دغدغه‌ام زنان و بخصوص مسائل زنان در افغانستان است. من به عنوان یک زن، دنیای زنانه به‌ویژه دنیای زنان سرزمین‌ام را به‌خوبی می‌شناسم و سینما را بهترین مدیوم برای انعکاس مسائل اجتماعی می‌دانم. متأسفانه در سال‌های اخیر بیشتر با نگاهی کلیشه‌ای و پروژه‌گونه به موقعیت و وضعیت زنان افغانستان پرداخته شده است؛ هدف من دیدی واکاوانه‌تر و در عین حال تحلیلی‌تر و درونی‌تر است. برای من امر زنانگی و دنیای زنان سرزمین‌ام مسأله و دغدغه‌ای است که سال‌ها با خود حمل می‌کنم».
او در بخش دیگری از این گفت‌وگو در مورد چرایی انتخاب ساختار اپیزودیک برای فیلمش تاکید کرد:«می‌خواستم شخصیت‌هایم از سه قشر مختلف زنانی باشد که با یک مسأله مشترک در جامعه سنتی مواجه هستند. در عین حال وقتی حرف از زن افغان می‌شود همواره کلیشه رایج زن سنتی و برقع پوش و فقیر و بدبخت در ذهن‌ها تداعی می‌شود. فیلم من در مورد فقر اقتصادی نیست بلکه در مورد درونی‌ترین احساس یک زن است که می‌تواند کاملاً جهانی باشد و لزوماً از افغانستان آمدن نباید سبب شود نتوانی حرفی جدی‌تر یا جهانی‌تر بزنی».
کریمی هم‌چنین درباره تصویر جامعه‌شناختی فیلم از افغانستان گفت:«به نظرم مخاطبان تصویری نو و جدید و درونی‌تر از وضعیت زنان را در این فیلم می‌توانند ببینند. مردمان جهان خیلی کم در مورد زنان افغانستان می‌دانند و این فیلم دریچه ورودی است به دنیای زنانه زنانی که سال‌ها در زندان سنت و تعریف‌ها و تعبیرهای سنتی خاموش بوده‌اند  یا دیده نشده‌اند».
و درباره تفاوت وضعیت  فیلم‌سازان افغانستان در سال‌های اخیر عنوان کرد:«وضعیت بهتر شده است اما هنوز با چالش‌های مهمی روبه‌رو هستیم که باید بیشتر و جدی‌تر در این عرصه فعالیت و کار شود. سینمای افغانستان اما دیگر گمنام نیست. در چهار سال اخیر که فیلمسازان نسل نو با همکاری تهیه‌کنندگان بین‌المللی فیلم‌هایشان را ساخته‌اند بخوبی در جشنواره‌های بین‌المللی مهم دنیا درخشیده‌اند؛ اما در داخل افغانستان هنوز مقوله سینما با مشکلات جدی روبه‌رو است».
این کارگردان در پاسخ به پرسشی درباره یفلم‌سازان زن افغانستان توضیح داد:«در داخل افغانستان فقط دو زن فیلم‌ساز هستند که فیلم می‌سازند؛ من و رویا سادات. دیگر زنان فیلم‌ساز در مورد افغانستان فیلم می‌سازند اما لوکیشن‌هایشان در خارج از افغانستان است. مشکلات زنان فیلم‌ساز در افغانستان بیشتر امکانات و بودجه است؛ از لحاظ جنسیتی مشکلی ندارند، بیشتر بازیگران زن هستند که با نگاه سنتی جامعه روبه‌رو هستند و در عین حال تابوشکنی می‌کنند».