هنروتجربه:احمد طالبی نژاد معتقد است،اگر فیلم‌های هفته‌های فیلم  درست انتخاب شود که ما به عنوان مخاطب بتوانیم با فرهنگ، هنر و صنعت سینمای آن کشور آشنا شویم، خوب است. به خصوص اینکه این مساله به فیلم‌سازان جوان هم کمک می‌کند.

هفته فیلم ایتالیا در ایران به همت موسسه هنروتجربه سینمای ایرانیان و سفارت جمهوری ایتالیا در ایران از پنجشنبه اول اسفند آغاز شده است. روزنامه اعتماد به همین بهانه در صفحه هنر و ادبیات امروز(شنبه سوم اسفند) با احمد طالبی‌نژاد پیرامون هفته فیلم ایتالیا در ایران گفت‌و‌گو کرده‌است.

احمد طالبی‌نژاد با اشاره به این‌که برگزاری هفته فیلم کشورها از یک رسم قدیمی حکایت دارد که در جهان برگزار می‌شود و از این به بعد هم شاهد برگزاری آن خواهیم بود، گفت: «برگزاری چنین رویداد‌هایی با انگیزه‌های مختلفی همراه است. از طرفی با آشنایی فرهنگ و هنر و جاذبه‌های توریستی کشورها همراه است و از سوی دیگر مخاطب با هنر سینمایی آن کشور مربوطه آشنا می‌شود. پس در جهت اشاعه و گسترده‌تر کردن روابط فرهنگی بین کشورها چنین مجالسی مهم است».

به اعتقاد این منتقد اگر مسائل سیاسی را که همیشه مانع سلامت این نوع رویدادها می‌شود جدا کنیم برگزاری این هفته‌ها از جمله راه‌هایی است که جهانیان می‌توانند از این طریق با دنیای هم آشنا و به دهکده کوچک جهانی تبدیل شوند به تعبیری فیلم‌ها می توانند عامل یگانگی یا یک رنگی و یکی‌شدن انسان‌ها روی کره زمین باشند.

طالبی‌نژاد در ادامه عنوان کرد «اما اینکه چه کشورهایی با چه قصد و نیتی این هفته‌های فیلم را برگزار می‌کنند و همچنین از چه کشورهای دیگری در این برنامه‌ها حضور پیدا می‌کنند، نکته قابل بحثی است. در جمهوری اسلامی ایران طی چهل سال اخیر هفته فیلم ایران در جهان زیاد برگزار شده، ولی برگزاری این هفته‌ها بیشتر در کشورهای دوست و برادر بوده. البته در دهه شصت و هفتاد هم ایران حضور گسترده‌ای در زمینه هفته فیلم ایران در کشورهای آسیایی و مسلمان تا کشورهای اروپایی حتی امریکا هم داشته که عمدتا برگزار‌کننده‌ها نهادهای دولتی بوده‌اند مثل همین کاری که گروه هنروتجربه چند سالی است شروع کرده و هفته فیلم کشورهایی که با ایران روابط فرهنگی و سیاسی مثبتی دارند هم در این هفته‌ها شاهدیم».

طالبی‌نژاد درباره تاثیرگذاری این هفته‌های فیلم معتقد است اگر فیلم‌ها درست انتخاب شود که ما به عنوان مخاطب بتوانیم با فرهنگ، هنر و صنعت سینمای آن کشور آشنا شویم، خوب است. به خصوص اینکه این مساله به فیلم‌سازان جوان هم کمک می‌کند: «البته در حال حاضر با گسترده‌تر شدن فضای مجازی و گسترش ارتباطات بین‌المللی ناشی از این امکانات نقش و جایگاه این هفته‌ها کمرنگ شده برای اینکه دیگر کسی منتظر نمی‌ماند تا مثل دهه شصت و هفتاد که هفته فیلم اسپانیا برگزار شود و فیلمی از آلمادور در آن برنامه دیده شود چرا که در حال حاضر به محض این‌که کسی اراده کند آخرین فیلم هر فیلم‌سازی در هر جای دنیا را می‌تواند در خانه‌اش ببیند. بنابراین انتخاب فیلم‌ها در این برنامه‌ها باید هوشمندانه صورت گیرد، این‌که چه مجموعه‌ای در این هفته به مخاطب ارایه می‌شود تا او یک هفته‌اش را به این فیلم‌ها اختصاص دهد تا بینشش درباره سینمای آن کشور بالا برود، در غیر این صورت این هفته‌های فیلم کارکردی نخواهد داشت و بیشتر حالت تشریفاتی پیدا می‌کند؛ چیزی که در حال حاضر کم و بیش شاهد آن هستیم».

او درباره هفته فیلم ایتالیا در ایران هم عنوان کرد: «ایتالیا سینمای خیلی قدر و غنی و تاثیرگذاری زیادی داشته و دارد به خصوص بعد از نهضت شرافتمند و ارزشمند نئورئالیسم، تاثیرگذاری سینمای ایتالیا برای خیلی از کشورها از جمله ایران بیشتر شد. خیلی از فیلم‌سازان ایرانی از کیارستمی، شهید ثالث و فیلم‌سازان بعد از انقلاب هم‌چون پناهی از جریان نئورئالیسم تاثیر گرفته‌اند. کشور ایتالیا سینمای روشنفکرانه‌ای هم‌چون آنتونیونی دارد و در حال حاضر هم‌ نسل خوبی از ایتالیایی‌هایی مثل نانی مورتی در آن فعالیت می‌کنند. اگر برگزارکنندگان بتوانند از این فیلم‌سازان دعوت کنند و جلسات گفت‌وگویی را با آن‌ها ترتیب دهند به رونق این هفته‌ها کمک می‌کنند و بازارش را گرم می‌کنند».

به اعتقاد این منتقد متاسفانه هفته‌های فیلمی که تا به حال در ایران برگزار شده آن جلوه‌ای که باید داشته باشد نداشته و بیشتر محافظه‌کارانه بوده با تمام تلاشی هم که از حسن‌نیت برگزار‌کنندگان ناشی می‌شود این برنامه‌ها بیشتر خنثی بوده مهم‌ترین دلیل بی‌رونقی آن هم این است که این فیلم‌ها یا قبلا دیده شده یا اطمینانی وجود ندارد که نسخه کامل آن به نمایش در‌آید.

این منتقد در ادامه به خاطره‌ای که از هفته‌های فیلم دارد اشاره کرد: «در موزه هنرهای معاصر که هفته فیلم اسپانیا در ایران برگزار می‌شد و قرار بود فیلم «همه‌چیز درباره مادرم» پدروآلمودوار را نشان دهند ما چند منتقدی که در این مراسم شرکت کرده بودیم از ازدحام و شلوغی‌ای که ایجاد شده بود جا نبود بنشینیم، ما را به بخش آپارات سینما هدایت کردند که از آنجا فیلم را ببینیم. مسوول آپارات نسخه ممیزی شده‌ای را در دستگاه می‌گذاشت اما دستگاه فیلم را نمایش نمی‌داد. در نظر بگیرید سفیر و رایزن اسپانیا هم در این مراسم حضور داشتند هرچه تلاش کردند فیلم در دستگاه نخواند. مسوول آپارات به ما گفت نسخه اصلی فیلم را دارم اما اگر آن را نمایش دهم ممکن است مساله‌ساز ‌شود. ما به او گفتیم نسخه اصلی را نشان بده بهتر از این است که آبروی ما جلوی سفیر اسپانیا برود. نسخه ممیزی‌نشده را نمایش داد، باور کنید نه‌تنها اتفاقی نیفتاد که آب از آب هم تکان نخورد و آسمان هم به زمین نیامد. منظورم این است که محافظه‌کاری زیاد در ارایه و نمایش فیلم‌ها به مخاطب خودش دلیل بی‌رونقی چنین رویدادی است».