هنروتجربه: مراسم یادبود سیامک شایقی به صورت مجازی در صفحه اینستاگرام کانون کارگردانان سینمای ایران با حضور هنرمندان برگزار شد.

به گزارش سایت هنروتجربه، برپایی مراسم یادبود سیامک شایقی که چهارشنبه ۲۷ فروردین بعد از گذراندن دوره‌ای بیماری درگذشت، به دلیل شیوع بیماری کرونا و محدودیت برگزاری مراسم برای این هنرمند، امشب ۳۰ فرودین۹۹ به صورت مجازی در در صفحه اینستاگرام کانون کارگردانان سینمای ایران با اجرای رضا کیانیان و سخنرانی هنرمندانی از جمله رخشان بنی اعتماد، فاطمه معتمدآریا، حامد بهداد، ابوالحسن داوودی، سیروس الوند، لاله اسکندری، سعید شهرام، حبیب اسماعیلی همچنین سام شایقی فرزند سیامک شایقی و نیما شایقی برادرزاده او برگزار شد.

امروز در دنیا عزیزان زیادی از دست می‌روند
رضا کیانیان که مجری این مراسم بود در ابتدا گفت: «تیرماه سال گذشته از طرف کانون کارگردانان سینمای ایران مراسم برزگداشت برای سیامک شایقی برگزار شد که اولین بزرگداشتی بود که برای این هنرمند گرفته می‌شد . در آن مراسم ما درمورد سیامک شایقی صحبت می‌کردیم و حالا نزدیک یک سال بعد درمورد مرحوم سیامک شایقی صحبت می‌کنیم و این اسف انگیز است. به هرحال امروز در دنیا عزیزان زیادی از دست می‌روند».

در ادامه سام شایقی فرزند سیامک شایقی صحبت کرد: «پدرم همیشه مثل دوستی صمیمی صحبت‌های مرا گوش می‌داد. دو نکته از کودکی خاطرم هست که دوست دارم با شما در میان بگذارم و فکر می‌کنم کمتر شنیده شده است؛ اولین خاطره  به چهار پنج سالگی من برمی‌گردد و پدرم با علاقه‌مندی به تماشای فیلم‌ها می‌نشست و مرا هم به سینما  علاقه‌مند کرد. من با فیلم‌های وسترن مثل «خم رودخانه» و… بزرگ شدم و در مسیر ذهنی‌ام در عرصه سینما و علاقه مندی من به صورت جدی به سینما موثر بود».

او در ادامه و پس از بیان خاطره‌ای در مورد کمک‌های درسی پدرش گفت:«هرچه سنم بالا می‌رفت، سینما برایم پررنگ تر می‌شد و در سن ۱۹ سالگی فیلم دیدن عادت ما شده بود و بعد از فیلم‌ها پدر نظرم را می‌پرسید که به روحیه منتقد بودن او برمی‌گردد».

این روزها ما فضای غریبانه‌ای داریم
در ادامه سیروس الوند در این مراسم مجازی حاضر شد و گفت: «این روزها ما فضای غریبانه‌ای داریم و امیدوارم غریبانه ادامه پیدا نکند و دیگر کسی فوت نکند و ما برای این مراسم‌ها فضای آنلاین را یاد نگیریم».

الوند سپس به آشنایی‌اش با شایقی و سینمای مورد علاقه این کارگردان اشاره کرد:« سیامک شایقی را از نیمه اول دهه ۶۰ می‌شناسم؛ زمانی که منتقد بود. او در وادی فیلم‌سازی و نقد اصلا متظاهر نبود با این‌که سینماگرخیلی مهمی بود. آقایی و نجابت از خصوصیات کم نظیری بود که همه در سیامک جمع شده بود. او هیچ‌وقت علیه کسی حرف نمی‌زند. سیامک شایقی واقعا سینما را دوست داشت. او سینمای آوانگارد را هم دوست داشت و تاثیر و نگاهش در سینما نوعی وسترن ایرانی بود».


رخشان بنی اعتماد کارگردان دیگری بود که در این مراسم مجازی از شایقی گفت: «سیامک شایقی هم نسل و همکار ما در دهه ۶۰ تلویزیون بود.  او محترم، موقر و بی ادعا بود.برخلاف دوستان این مراسم یادبود مجازی را غریبانه نمی‌دانم و فکر می‌کنم همگون با شخصیت آرام سیامک است».

او افزود: «اولین فیلم سیامک شایقی؛ «جهیزیه‌ای برای رباب» یکی از خاطره‌های سینمایی ما است. برای آخرین اثرش «ماه در جنگل» در مراسم افتتاحیه شوق زیادی داشت و به او گفتم که من هم فیلمش را دوست دارم و خوشحالم که از کاری که کردی راضی هستی. او در این فیلم به محیط زیست که موضوع مورد علاقه او بود پرداخت البته بدون چنگ زدن به موضوعات بازاری، کار دلی کرده بود. به او گفتم فکر می‌کنم کار باارزشی که کردی پاسخی به سازما‌ن‌های زیربط است که می گویند باید با فرهنگ برای محیط زیست کاری کرد و منتی برتو نیست و باید از تو حمایت شود، اما او با متانت لبخند زد. من با دوستانی که به محیط زیست مرتبط هستند صحبت کردم و گفتم خوب است از این فیلم حمایت شود و همه آنجا گفتند بله حتما، اما بعدها سیامک را دیدم و پرسیدم سرنوشت فیلم چه شد؟ و او باز لبخند زد که هزار معنا داشت!».

 فیلم‌ساز موقر و آرامی بود
حامد بهداد هم در ادامه با تسلیت به خانواده شایقی از وقار و آرامش این کارگردان گفت.

رضا کیانیان در ادامه این صحبت‌ها افزود: «همه دوستان از آرامش و صداقت او صحبت می‌کنند. سکوت در فیلم‌های سیامک شایقی نقش مهمی داشت و این سکوت در فیلم هایش جاری بود مثل «باغ فردوس پنج بعدازظهر» که پر از سکوت بود».

لاله اسکندری هم که در فیلم «شراره» این کارگردان بازی کرده،او را کارگردانی دغدغه‌مند توصیف کرد:«خیلی ها مدیون شایقی هستند. در دهه ۶۰ و ۷۰ شایقی سینماگر مستقل بود و دغدغه و باور اجتماعی داشت و مسیرش را رها نکرد. شاید برای همین مهجور شد و کمی فاصله گرفت. من شانس نداشتم مجدد با او همکاری کنم ولی می دانم دهه ۹۰ خیلی اذیت شد و شاید بیماری او از همان روزها شروع شد. صورت آرام او باعث شد فراموش کنیم که روح لطیفی دارد.»

حبیب اسماعیلی هم در ادامه به این مراسم مجازی آمد و گفت: «من از این اتفاق خیلی متاسفم و این اولین بار است که این‌گونه در غم از دست دادن عزیزی ابراز همدردی می کنیم.من در اولین فیلم شایقی تهیه کننده و مدیر تولید بودم و این یک افتخار بود. سیامک شایقی غیر از این‌که کارگردان شریفی بود، انسان متینی هم بود و من از کار کردن با او لذت بردم و بعد از اولین فیلمش باز هم با او همکاری داشتم».

سعید شهرام که تعدادی از موسیقی فیلم‌های شایقی را ساخته است هم در این مراسم حضور یافت. او که قطعه‌ای هم به یاد این کارگردان نواخته بود، درباره‌اش عنوان کرد: «خیلی نمی‌توانم صحبت کنم و با موسیقی حرف‌هایم را می‌گویم. سیامک این قطعه را در بین همه کارهایی که باهم انجام دادیم خیلی دوست داشت. لحظه اولی که این ملودی را شنید چیزی گفت که تکانم داد. او گفت تو از منی که این فیلم را نوشته‌ام بهتر توانستی اثر را ترجمه کنی و من گفتم تصاویر و بازی‌های خوب فیلم تو به من کمک کرد».

کسی از او دلخور نبود
فاطمه معتمدآریا بازیگر اولین ساخته شایقی«جهیزیه‌ای برای رباب» درباره خصوصیات مثبت و انسانی سیامک شایقی صحبت کرد:«او موجود بی نهایت بی آزار و انسان بود. همه چیز برای او معنا داشت. ممکن نبود با شایقی در مورد مساله‌ای حرف بزنیم و او بی‌تفاوت باشد حتی اگر چند روز فکر می‌کرد، اما بعد حتما پاسخی می‌داد. او حساس و نکته بین بود این اخلاق سیامک از تربیت فوق العاده‌ای آمده بود. او برای سینما تربیت شده بود و ایده آل‌هایی داشت و آن‌ها را پایین نمی‌آورد و در رفتارهای اجتماعی هم همین‌طور بود».

رضا کیانیان در تکمیل این صحبت‌ها اشاره داشت:«کمتر کسی را می توان پیدا کرد که از او دلخور باشد و این چیز عجیبی است! چندنفر در سینما این‌طور بوده‌اند؟».

نیما شایقی برادرزاده سیامک شایقی که مستند «پسرانی با گوش‌های شکسته» را به تهیه‌کنندگی عمویش کارگردانی کرده، از تاثیر و نقش عمویش در زندگی و علاقه‌اش به سینما نکاتی را یادآور شد:«برای من نقش عمو سیامک در زندگی‌ام خیلی پررنگ است. عمو مثل کتاب صحبت می‌کرد و وقتی می‌خواست در «رنو تهران۲۹» بازی کنم این تجربه برایم مثل آلیس در سرزمین عجایب بود و لحظه به لحظه من را آدمی کرد که امروز هستم».

فرشته طائرپور هم با ارسال پیامی از سیامک شایقی یاد کرد و به خانواده او تسلیت گفت.

خسرو دهقان منتقد سینما هم در ادامه ضمن عرض تسلیت گفت:«فیلم‌های سیامک فروش جادویی نداشت اما علتش چه بود؟ چون او اهل این چیزها وجشنواره و… نبود و نگاهش به فروش نبود نه اینکه اعتنایی به سینما نداشته باشد بلکه تلاش برسر این بود که سینمای واقعی را بشناسد. او سینمای کلاسیک را دوست داشت و به سینمای پست مدرن چندان علاقه نداشت. او علاقه‌مند بود فیلم‌هایی بسازد که برای دل خودش باشد و برای مخاطب هم اثری دوست داشتنی باشد. تلاش سیامک این بود که دوست داشتنی‌های خودش را برای مخاطب دوست داشتنی از آب دربیاورد».

سیامک اگر فوت نمی‌کرد، دوستی ما ۵۰ ساله می‌شد!
ابوالحسن داوودی همکار و دوست سیامک شایقی هم از سال‌های دیرین آشنایی صحبت کرد:«سابقه آشنایی من با سیامک شایقی اگر فوت نمی‌شد تا سه سال دیگر ۵۰ ساله می‌شد. ما زندگی سینمایی‌مان را باهم شروع کردیم اگرچه دیر اخت شدیم اما یادم هست کلاس‌های بیضایی علایقمان را به هم نزدیک کرد. سیامک از زمانی که نوشتن نقد را  در مجله «فیلم» آغاز کرد، من  هم در «سروش» می نوشتم. او زودتر از من به سینما رفت».

داوودی گفت: «وقتی فضای محزون وغریبانه ختم او را دیدم احساس کردم چرا باید این‌طور باشد؟ من برای مجله «فیلم» مطلبی در این باره نوشته‌ام و ادعایی کردم که شاید خیلی ها آن را دوست نداشته باشند، اما من فکر می‌کنم سینما و بی‌رحمی‌های سینما او را کشت و سرطان او را سینما ایجاد کرد».

محسن امیریوسفی رئیس کانون کارگردان‌ها در آخر این لایو اینستاگرامی توضیح داد: «خیلی‎ها در انتظار بودند و قرار بود در این مراسم مجازی درمورد سیامک شایقی صحبت کنند که فرصت به ما اجازه نداد. از کسانی که نتوانستیم در خدمت آن‌ها باشیم عذرخواهی می‌کنم. خوشحالم که استقبال خوبی از این مراسم یادبود صورت گرفت. فکر می‌کنم جدا از فضای مراسم ترحیم می‌توانیم جلسات زنده این چنینی پیرامون بحث‌های مختلف مرتبط با سینما برگزار کنیم». او در آخر به خانواده محترم سیامک شایقی تسلیت گفت.

اجرای قطعه موسیقی دیگری از فیلم «خواب زمستانی» توسط سعید شهرام،پایان بخش این مراسم یادبود بود.