هنروتجربه مریم شاه‌پوری:ژان وان دو لد نویسنده و کارگردان هلندی، از سال ۱۹۷۹ تا امروز دوازده فیلم ساخته است و سال ۲۰۰۹ با «ارتش خاموش» / The Silent Army در بخش «نوعی نگاه» جشنواره فیلم کن رقابت کرد.

این کارگردان سال گذشته با همین فیلم تحسین‌شده‌اش، «ارتش خاموش»، مهمان هفته فیلم اروپایی موسسه «هنروتجربه» بود و کارگاه فیلم‌سازی‌اش با موضوع «تولید فیلم هنری» در تهران، اصفهان و با همراهی کارگردان‌های ایرانی برپا شد.

او حالا در ویدئویی اختصاصی برای «هنروتجربه» پیرامون وضعیت شیوع کرونا در کشورش، چگونگی بازگشایی سینماها و شروع دوباره تولیدهای سینمایی و تلویزیونی، و درسی که پاندمی جهانی کووید-نوزده به ما انسان‌های کره زمین داد، سخن گفته است.

این کارگردان درباره وضعیت کرونا در کشورش چنین توضیح داده است: «شیوع کرونا از اواسط ماه مارس آغاز شد و دولت ما «قرنطینه هوشمند» اعلام کرد به این معنی که همه سینماها، موزه‌ها و رستوران‌ها بسته شدند. بعضی از این مکان‌ها از اول ماه ژوئن (دوازده خرداد) بازگشایی می‌شوند، البته فقط در حد سی نفر می‌توانند از ظرفیت‌شان استفاده کنند؛ یعنی حتی اگر سالنی هزار صندلی دارد، فقط سی نفر می‌توانند در یک سانس حاضر شوند که شامل عوامل و ستارگان فیلم هم می‌شود. البته این فقط شروع کار است و اگر همه چیز خوب پیش برود از اول ژوییه یا اوت ممکن است شرایط تغییر کند و تا دویست نفر اجازه استفاده از هر سالن را پیدا کنند. البته که این مقدار هم برای گرداندن چرخ صنعت سینما کافی نیست اما به‌نوعی احساس بازگشت خوشایند به زندگی و روال عادی گذشته را می‌دهد».

ژان وان دو لد در بخش دیگری از صحبت‌هایش در خصوص تولیدهای سینمایی و تلویزیونی عنوان کرد: «تولیدها به‌کل تعطیل شدند؛ اما امیدوارم که فیلم‌برداری بعضی از آثار تلویزیونی از اول ژوییه (یازدهم تیر) شروع شود که با در نظر گرفتن کامل پروتکل‌های بهداشتی خواهد بود. فقط از بازیگران تست گرفته می‌شود؛ اما عوامل با فاصله سر صحنه مستقر می‌شوند. خب، شرایط اصلا طبیعی نیست اما شاید خبر خوب این باشد که همه ما، این‌جا در هلند یا غرب، ناگهان به اهمیت و لاکچری بودن آزادی پی بردیم چون وقتی ناگهان دولت اعلام کرد و مجبور شدیم در خانه‌های‌مان بمانیم، حتی با این‌که در کنار اعضای خانواده و کسانی که دوست داریم هستیم، فهمیدیم که زندگی در شرایط حبس، چه‌قدر دشوار است؛ این‌که نمی‌توانید بیرون بروید و آدم‌هایی را ببینید که دوست دارید، دوستانی که شیفته دیدن‌شان هستید. از این رو مقوله آزادی ارتباطات انسانی ناگهان برای آدم‌های زیادی در این‌جا و جوامع غربی به مسأله‌ای جدی‌تر از قبل بدل شد. ما خیلی خوش‌شانسیم که کم‌وبیش از موهبت آزادی بهره‌مندیم… پس شاید این تجربه در نهایت به پدیده‌ای خوب در آینده بدل شود. برای همه شما آرزوی سلامتی و زندگی خوب دارم در آینده‌ای نزدیک».