هنروتجربه:رضا فرهمند می‌گوید امیدوار است حاصل تلاش‌های مستندسازان در ساختن فیلم‌هایی پیرامون شیوع کرونا تاثیر بسیار مثبتی در بازتاب تلاش‌های انسانی کادرهای درمانی باشد.

رضا فرهمند که سال گذشته مستند «گوشواره‌های باروتی» او در گروه سینمایی هنروتجربه اکران شد، در واکنش به وضعیت آتی و چشم‌انداز سینما،به ایرنا گفت: «سینما عنصری است که به هرصورت در زندگی جوامع انسانی به نحو عمیقی وارد شده است و البته نباید فراموش کرد که سینما در سخت‌ترین شرایط زندگی انسان‌ها کمرنگ نشده است؛ شاید به نظر برسد که پس از این و به واسطه مشکلات عدیده‌ای که بیماری کرونا برای ما ایجاد کرده، شرایط اقتصادی برای سینما اندکی سخت شود، اما به هر نحو سینما زنده خواهند ماند و البته این موضوع را نباید از یاد برد که بحران‌های انسانی در طول تاریخ بشر توانسته است که اثربخشی بسیار مثبتی در فرم و محتوای سینما داشته باشد و فیلم‌های بهتری را به دنیا معرفی کند. بحران کرونا نیز به عنوان یک موضوع جهانی قطعا خواهد توانست تاثیر بسیار مثبتی در ایجاد فرم‌های جدید زندگی بشری در سینما داشته باشد».

او سپس با  اشاره به اکران آنلاین سینمایی و جایگاه آن در دوران پساکرونا، ادامه داد: «در هر صورت موضوع اکران‌های آنلاین موضوعی نیست که امروز و در شرایط کرونا به‌وجود آمده باشد؛ اصولا سال‌های مدیدی است که این نوع اکران بعد از اکران‌های سینمایی وجود داشته است؛ اما طبعا تاثیر جدی در اقتصاد یک فیلم نداشته است آن هم در ایران که متاسفانه حقوق رایت فیلم وجود ندارد و بیش از یک چشم‌انداز و راهکار موقت نمی‌توان انتظاری از آن داشت؛ به هرصورت به‌نظر می‌رسد با گذر از این دوران، سینماها دوباره به رونق خودشان بازگردد؛ امیدواریم که عبور از روزهای سخت کرونا جامعه را وارد بحران‌های بدتری نکند و سینما در بعد اقتصادی خودش دوباره بتواند به روزهای نرمال بازگردد».

فرهمند بیان کرد: «موضوع کرونا و ماهیت این بیماری پدیده اجتماعی بسیار غریبی است که تاثیرات عمیقی بر زندگی انسان‌ها بالاخص در جوامع در حال توسعه دارد. به طور قطع وقتی یک بیماری می‌تواند تا این اندازه همه‌گیر و جهانی باشد، به همین اندازه هم باید برای پرداخت به آن دچار تامل و عدم شتابزدگی بود. از سویی دیگر اندکی مشاهده در این روزها نشان می‌دهد که تولیدات با این موضوع تا چه اندازه بالاست اما اعتقاد شخصی من به عنوان یک مستندساز اصولا صبر و تامل بیشتر در موضوع و شتاب‌زده نبودن است».

این کارگردان افزود: «بسیار واضح است که مستندسازان به عنوان بخشی از سینما که اصولا در بحران‌های اجتماعی بسیار سریع‌تر از سینمای داستانی وارد می‌شوند به این بخش یعنی کادرهای درمانی توجه خاصی داشته‌اند تا این اندازه که بنده مطلع هستم مستندسازان زیادی جسارت و خطر ساخت فیلم در بیمارستان‌ها را به جان خریده‌اند که البته قابل تقدیر است و امیدوارم حاصل تلاش‌های‌شان تاثیر بسیار مثبتی در بازتاب تلاش‌های انسانی کادرهای درمانی باشد».