هنر و تجربه: مهدی رحمانی کارگردان «کارت پرواز» که در گروه هنروتجربه اکران شده است، می‌گوید سینمای مستقل و هنری ایران زیر بار گرانی تولید فیلم در حال نابودی است و انگار دیگر برای کسی مهم نیست در این کشور کسی فیلم مستقل و دغدغه‌مند بسازد.

مهدی رحمانی با اشاره به وضعیت تولید سینمای ایران و نبود رونق در عرصه اکران به ایلنا گفت:« سینمای ایران در زمینه تولید، اکران و جشنواره با سازوکارهایی متفاوت از همه جای دنیا اداره می‌شود. سینمای ایران یک هنر وابسته به پول‌های دولتی است که هیچ‌گاه دغدغه‌ای برای بازگشت سرمایه وجود ندارد. واقعیت این است سرمایه‌هایی که هیچ‌گونه توضیحی برای خرج کردن آن وجود ندارد سینمای ایران را تنبل کرده است. بر خلاف تمام کشورهای دنیا که برای تمام تولیداتشان توجیه اقتصادی دارند و روی بازگشت سرمایه آن فکر می‌کنند، سینمای ایران برای به دست آوردن بودجه یک فیلم و تلاش برای سودآوری هیچ زحمتی نمی‌کشد».

او افزود:« وقتی در مرحله تولید به سودآوری در اکران فکر نمی‌کنیم و با هر شیوه‌ای فیلم‌ها ساخته می‌شوند، آنوقت سرنوشت اقتصادی یک فیلم دیگر وابسته به اکران نیست. در واقع اکران شدن یا نشدن یک فیلم دیگر محل بحث نیست. چون به نظر می‌رسد تمام جنبه‌های تبلیغاتی و اقتصادی در زمان تولید شکل می‌گیرد و فیلم‌ساز و صاحبان آثار برای نمایش فیلم هیچ دغدغه‌ای ندارند. هیچ کشوری به اندازه ایران در زمان کرونا مشغول تولید فیلم نیست. حتی آمریکا و هندوستان که صاحب صنعت بزرگی در فیلمسازی هستند در این شرایط که مردم کمتر به سینما می‌روند، تولیدات خودشان را متوقف کردند ولی با کمال تعجب می‌بینیم در ایران تولیدات بسیاری در حال تصویربرداری است و از سویی سالن‌های سینما به دلیل اکران نشدن فیلم خوب در حال تعطیلی است».

رحمانی افزود: « در این شرایط حتی کمدی‌هایی که به امید فتح گیشه هم ساخته می‌شد نمی‌تواند جوابگوی نیاز مخاطب باشد. ضمن آنکه سینمای مستقل و هنری ایران زیر بار گرانی تولید فیلم در حال نابودی است و انگار دیگر برای کسی مهم نیست در این کشور کسی فیلم مستقل و دغدغه‌مند بسازد».

کارگردان فیلم «برف» در پایان گفت:«سینمای ایران مانند سازه‌هایی که با چوب کبریت ساخته شده است با هر تلنگر و اشاره‌ای فرو می‌ریزد و کرونا حکم همان وزش بادی را داشت که واقعیت‌های مشکلات سینمای ایران را عیان کرد. پیش از اینکه ویروسی به اسم کرونا جهان را دربربگیرد فیلم‌سازان مطرح و صاحب اندیشه گوشه‌نشین شده بودند و نظام سرمایه‌داری با غلبه بر کلیت سینما اجازه نفس کشیدن به اندک نگاه‌های متفاوت و دغدغه‌مند را نداد. از یک جایی به بعد دیگر پول حرف اول را می‌زد و رقابت برای گرانتر شدن دستمزدها دیگر رمقی برای فیلمسازان مستقل باقی نگذاشت، چراکه با این ارقام نجومی نمی‌توان به ساخت فیلم فکر کرد و هر روز تعداد فیلم‌های مستقل در سینمای ایران کمتر می‌شود».