هنر و تجربه: علی کریم می‌گوید: برای خلق یک اثر که مدعی هستیم نگاه انسانی در اولویت است، اگر جان یک انسان در خطر قرار بگیرد چگونه می‌توانیم خودمان را ببخشیم؟ او پیش از این فیلم «چاله» را در هنر و تجربه اکران کرده بود و حالا بعد از حدود هشت ماه از صدور پروانه ساخت فیلم جدیدش، پیش تولید کارش را به دلیل کرونا متوقف کرده است.

علی کریم در گفت‌وگو با ایسنا درمورد فیلمسازی در دوران کرونا گفت: «موضوع این نیست که من نمی‌خواهم فیلم را بسازم بلکه در بهمن‌ماه که پروانه ساخت صادر شد وارد مرحله پیش تولید شدم. درواقع بعد از هفت سال در صدد بودم که این فیلم را بسازم و حدود چهار سال روی ایده و فیلمنامه آن کار کردم، اما در همان مراحل پیش‌تولید در بهمن ماه ۹۸، ویروس کرونا جهان را در برگرفت و ایران نیز از آن مستثنی نبود».

او ادامه داد: «برای خلق یک اثر که مدعی هستیم نگاه انسانی در اولویت است، اگر جان یک انسان در خطر قرار بگیرد چگونه می‌توانیم خودمان را ببخشیم و در پایان فکر کنیم یک اثر هنرمندانه خلق شده و خوشحال باشیم. برای دوری از این کابوس هولناک روند ساخت فیلم را به صورت حضوری قطع و سعی کردیم با روش‌های دیگر مانند دورکاری بخش کانسپت و طراحی استوری بورد و طراحی صحنه را پیش ببریم تا زمان مناسب که مهیا شد وارد مراحل تولید شویم، اما متاسفانه وارد پیک‌های بعدی پاندمی شدیم و برای دفعه سوم پیش تولید را متوقف کردیم و حتی مجبوریم محل جدیدی که برای تولید فیلم در اختیار گرفته‌ایم را برای هماهنگی با افزایش هولناک هزینه‌ها ترک کنیم».

این کارگردان در تکمیل موضوع توقف فیلم به دلیل شیوع کرونا، گفت: «مشکلی که برای تولید این فیلم وجود دارد این است که فضاهای فیلم‌ بسته است، تعدادی از بازیگران و عوامل پشت‌صحنه مسن و در خطر ابتلا هستند، بنابراین نمی‌توانم این ریسک را حتی به خاطر ساخت بهترین اثر متصور در ذهن هم بپذیرم و با جان عوامل فیلم و خانواده شان بازی کنم. همزمان با دورکاری و هماهنگی با گروه طراحی و مدیرفیلمبرداری منتظر هستیم تا درمان یا راهی برای پیشگیری از این بیماری مطرح شود. باورم این است که اگر هر کدام از عوامل فیلم دچار مشکل شوند، جبران ناپذیر است، بنابراین اگر واکسن یا درمانی درکار نباشد باید صبر کنیم اپیدمی پایان یابد. بر این اساس تلاش می‌کنم در این مدت کارهایی که می‌توان در زمان پیش‌تولید و به شکل دورکاری انجام داد را با دقت پیش ببریم».

این کارگردان اضافه کرد: «من فکر نمی‌کنم هنر اینقدر ارزش داشته باشد که بخواهد جان کسی را فدای آن کرد یا آرامش خانواده‌ای را به بازی گرفت. حفظ جان از هر چیزی مهم‌تر است زیرا هر کدام از افرادی که در کنار ما هستند خانواده‌ای دارند و من به عنوان کسی که مسئولیت اجرای یک پروژه را به عنوان تهیه‌کننده و کارگردان برعهده دارم خطر نمی‌کنم. خلق مهم‌ترین اثر هنری هم نمی‌تواند به بهای از دست رفتن جان یک انسان تمام شود. هنر و اثر هنری بدون توجه به این نکته بی‌ارزش و تهی است. نکته دیگر این است که فیلمسازی و خلق با این حجم از استرس و نگرانی امکان پذیر نیست، وقتی دغدغه سلامت جان و روان هم‌نوع را داشته باشیم بعید است بتوانیم با تمام وجود به خلق لحظاتی که در ذهن پرورش داده‌ایم فکر کنیم. من فکر می‌کنم اینکه ما اصرار به ساخت و اکران فیلم‌ها داریم با ذات هنر در تضاد است. به نظرم در این شرایط شبه جنگی پاندمی، سکوت، تمرکز و مراقبت از همدیگر بر هر چیزی ارجحیت دارد».

 

علی کریم در پاسخ به اینکه چرا با وجود آنکه فیلم‌ها ممکن است به سختی امکان اکران پیدا کنند، همچنان اصرار برای ساخت وجود دارد، توضیح داد: پاسخ این پرسش برمی‌گردد به پروسه پیچیده فیلمسازی در ایران. این امر نشان می‌دهد متاسفانه سود اصلی، زمان تولید و پیش‌تولید به تهیه‌کننده و صاحبان اثر می‌رسد، بنابراین شاید دلیلی برای اکران وجود نداشته باشد آن هم در شرایطی که هزینه‌های تولید یک فیلم سرسام‌آور است و یک اثر باید چند برابر هزینه خود در زمان اکران بفروشد تا به سودآوری برسد. قطعا سرمایه‌گذاری که با پول تمیز وارد شده در این شرایط متضرر می‌شود و در چرخه معیوب تولید و اکران این روزهای سینمای ایران، سود تهیه‌کننده در تولید است نه اکران.

علی کریم در پایان صحبت‌های خود به نقش سازمان سینمایی در حمایت از آثاری که در این شرایط هستند، اشاره کرد و گفت:  امیدوارم سازمان سینمایی از فیلم‌هایی که در چنین شرایطی تصمیم به توقف تولید گرفته‌اند حمایت کند. این حمایت لزوماً مادی نیست بلکه می‌تواند حمایت معنوی از آثار داشته باشد. به طور مثال من که با درآمد خودم و به صورت مستقل فیلم می‌سازم باید حداقل از حمایت‌های غیرمالی سازمان سینمایی بهره‌مند شوم و شرایطی ایجاد نشود که چند روز دیگر بگوییم چه کار اشتباهی کردیم و کاش ما هم مثل بقیه وارد این جهنم می‌شدیم  و فیلم را تولید کرده بودیم.

برچسب‌ها: