هنروتجربه- فاطمه رستمی: فیلم سینمایی «بی‌گاه» به کارگردانی پویا اشتهاردی که داستان سربازی را به زبان بلوچی روایت می‌کند، از دوم مهرماه بر پرده سینماهای هنروتجربه آمده‌است. با پویا اشتهاردی در گفت‌وگو با سایت هنروتجربه از تجربه کارگردانی اولین فیلم بلند داستانی‌اش گفته است.

اشتهاردی در ابتدای صحبت‌هایش درمورد تمهیداتی که برای بهتر دیده شده فیلم «بی‌گاه» در نظر گرفته است، توضیح داد: «شرایط فعلی سینماها به فیلم‌ها ضربه می‌زند و حتی خیلی از دوستان نزدیک به خاطر کرونا به سینما نیامدند و عذرخواهی کردند. ما هم تبلیغات مختلفی را در نظر داریم و امیدواریم با بهبود شرایط، استقبال مخاطبان از فیلم‌های درحال اکران هم بیشتر شود».

او در ادامه در پاسخ به سوالی درمورد استفاده از زبان بلوچی در فیلم و ارتباط مخاطبان با این ویژگی اثر گفت:« فکر می‌کنم وقتی موضوعی انسانی مطرح می‌شود، دیگر زبان و فرهنگ خاصی مطرح نیست و چنین موضوعاتی بین همه انسان‌ها مشترک است. هر فردی زبان انسانی را درک می‌کند و موضوعات جهان‌شمول چنین ویژگی دارند که پرداختن به آن جذاب است. «بی‌گاه» هم از موضوعی انسانی حرف می زند که به هر زبانی بیان شود مخاطب با آن ارتباط برقرار می‌کند».

او افزود:« اکثر کسانی که به سیستان و بلوچستان نرفته‌اند فکر می‌کنند با مردم این منطقه غریبه هستند، اما این‌گونه نیست و بعد از یک هفته رفت و آمد با این مردمان اتفاقا با آن‌ها به شدت احساس نزدیکی می‌کنید. البته من خیلی تهران را دوست ندارم و کلا سایر شهرهای ایران برایم جذاب‌تر است».

 تلاش کردم ابزار سینما را به خوبی بشناسم و از همراهی دوستانم بهره ببرم. خوشبختانه دوستان خیلی خوبی دارم که در حین کار واقعا کمک کردند و حتی برخی از آن‌ها دستمزد هم نگرفتند. این نکات کمک می‌کند که حتی اگر بودجه اندک باشد با مدیریت درست و همکاری گروهی به نتیجه مطلوب برسیم

او در ادامه درمورد موضوعی که «بی‌گاه» سعی دارد درباره اش حرف بزند عنوان کرد:«چند کلیدواژه است که می‌توان آن را درمورد «بی‌گاه» به کار برد مثل سرنوشت، فداکاری، انتخاب راه و تصمیم‌گیری. قصه چندخطی که برای «بی‌گاه» نوشته بودیم از سربازی می‌گوید که به خاطر سیگار کشیدن لغو مرخصی شده و به عروسی خواهرش نمی‌رسد. این یک کلیت است و داستان زندگی این سرباز تا بزرگسالی و رسیدن به دوران سربازی و هرچه بر او حادث شده مسائل مختلفی پیرامونش دارد که دوست داشتیم در فیلم «بی‌گاه» به آن‌ها بپردازیم».

اشتهاردی افزود: «اگر قرار بود گفته‌های من درمورد اثرم در چند جمله خلاصه شود به همان اکتفا می‌کردم و فیلم نمی‌ساختم. دوست ندارم به مخاطب درس بدهم و او را فقط را به دیدن فیلم دعوت می‌کنم. من در جایگاهی نیستم که برای او حکم صادر کنم که چه نظری در مورد فیلم داشته باشد یا چه برداشتی از آن کند. دوست دارم آنچه برای خودم جالب بوده را به بینندگان فیلمم منتقل کنم».

او ادامه داد: «دوستان بعد از دیدن فیلم نکته‌های جالبی را به من می‌گویند که خیلی کمک کننده است. شاید برخی از این نکته‌ها قصد اصلی من در فیلم «بی‌گاه» نبوده، اما اثر هنری به هرحال نتایجی در پی دارد که ارزشمند است».

این کارگردان در ادامه بر این نکته تاکید کرد که جوایز یک فیلم در عرصه جهانی موفقیت اصلی نیست بلکه موفقیت اصلی رضایت و خوشحالی مخاطب از تماشای اثر است.

او گفت: «فیلم وقتی به موفقیت می رسد که هم از نظر اقتصادی برد داشته باشد هم تماشاگرانش از او حمایت کنند».

اشتهاردی درمورد فیلم‌سازی با بودجه محدود و تاثیرات آن بر عملکرد کارگردان توضیح داد: «فیلم‌های کوتاه و مستند زیادی ساخته‌ام و تقریبا همیشه مجبور بوده‌ام با بودجه اندک فیلم بسازم و به این دلیل که از اول روی کیفیت وسواس زیادی داشتم تقریبا می‌دانم چطور بدون این‌که به کیفیت آسیب برسد با سرمایه کم کار کنم. من تلاش کردم ابزار سینما را به خوبی بشناسم و از همراهی دوستانم بهره ببرم. خوشبختانه دوستان خیلی خوبی دارم که در حین کار واقعا کمک کردند و حتی برخی از آن‌ها دستمزد هم نگرفتند. این نکات کمک می‌کند که حتی اگر بودجه اندک باشد با مدیریت درست و همکاری گروهی به نتیجه مطلوب برسیم».

او در پایان گفت:« خیلی تلاش کردیم فیلمی برای پرده سینما بسازیم و می دانم شرایط فعلی خیلی مناسب نیست، اما از دوستانم دعوت می‌کنم در صورت فراهم شدن شرایط به سینماهای هنروتجربه بیایند و فیلم‌ها را روی پرده سینما ببینند به این دلیل که اصلا فیلم دیدن در سینما با تماشای فیلم در خانه و تلویزیون قابل مقایسه نیست».

برچسب‌ها: