هنروتجربه- فاطمه رستمی: سال گذشته مستند «خنده در تاریکی» که روایتی از تاریخ تئاتر اصفهان و هنرمندان این عرصه بود، در هنروتجربه اکران شد. یکی از جذابیت‌های این اثر صدای زنده یاد پرویز پورحسینی است که به عنوان راوی در فیلم حضور دارد. مژگان خالقی کارگردان این مستند در گفت‌و‌گویی با سایت هنروتجربه از همکاری با مرحوم پورحسینی گفته است.

مژگان خالقی درمورد همکاری با زنده یاد پرویز پورحسینی گفت: «هر کارگردانی که با زنده یاد پرویز پورحسینی کار کرده در واقع خوش شانس بوده است. واقعا می‌شد از جزئی‌ترین چیزها تا بزرگ‌ترین مسائل را از پورحسینی آموخت. او همیشه قبل از همه سر کار حاضر می‌شد و من به غیر از مستند «خنده در تاریکی» درکارهای دیگری هم با این هنرمند شانس همکاری داشتم. به نظرم زنده یاد پرویز پورحسینی هنرمند بسیار بزرگی بود، اما آنقدر که باید در سینما مورد توجه قرار نگرفت به این دلیل که او اهل بازی نبود بلکه بیشتر اهل زندگی بود و به جزئیات توجه داشت و به حواشی نمی‌پرداخت».

او یکی از تجربه‌گراترین بازیگران نسل خودش بود و احتمالا خاستگاه هنری‌شان که کارگاه نمایش بوده در این ویژگی هنری او بی‌تاثیر نبوده است… او همه فیلم‌های روز را می‌دید و با موسیقی‌های جدید آشنا بود

او ادامه داد: «ما یکی از بزرگ‌ترین بازیگران دهه ۴۰ به بعد را از دست دادیم. کارنامه کاری زنده یاد پورحسینی کاملا مشخص است. وقتی استاد بهرام بیضایی بیش از یک بار با یک بازیگر کار می‌کند، می‌توان مطمئن بود که آن بازیگر حتما استثنایی است. واقعا توقع داشتیم مرحوم پورحسینی سال‌ها کار کند و بالاخره آن نقش بزرگی که لیاقتش را داشت بازی کند. او باید آن‌طور که شایسته‌اش بود مثل الماس می‌درخشید، اما با رفتنش همه ما آهی کشیدیم چراکه او کاملا سالم و سرزنده بود و گمان می‌کردیم از بستر بیماری بلند می‌شود. وقتی کارگردانان می‌خواستند نقش بزرگی را به بازیگری بدهند حتما پورحسینی یکی از انتخاب‌هایشان بود».

مژگان خالقی در ادامه با اشاره به خاستگاه تئاتری مرحوم پورحسینی عنوان کرد: «زنده یاد پرویز پورحسینی واقعا انسان تجربه‌گرایی بود و از تجربه کردن نمی‌ترسید و از هر نوع خلاقیتی استقبال هم می‌کرد. وقتی با کارگردانان جوان صحبت می‌کرد به آن‌ها می‌گفت حتما فرم‌های تازه را تجربه کنید. این ویژگی منحصر به فرد بود. اصولا هنرمندان قدیمی‌تر روی هنر کلاسیک تاکید بیشتری دارند که خیلی ساختارشکن و خط‌شکن نباشد در حالی که پرویز پورحسینی همیشه بر تجربه‌های تازه تاکید می‌کرد».

این مستندساز تاکید کرد:«از نظر من او یکی از تجربه‌گراترین بازیگران نسل خودش بود و احتمالا خاستگاه هنری‌شان که کارگاه نمایش بوده در این ویژگی هنری او بی‌تاثیر نبوده است. حتی وقتی انقلاب شد و در سال‌هایی که تئاتر به محاق رفت، هم‌چنان پورحسینی این ویژگی ساختارشکنی را در خودش حفظ کرد و به شدت به روز بود. او همه فیلم‌های روز را می‌دید و با موسیقی‌های جدید آشنا بود. ما با از دست دادن این هنرمند در واقع گنج و الماسی را از دست دادیم».

او در ادامه درمورد خاطراتی که پورحسینی حین همکاری به آن ها اشاره داشت گفت: «پورحسینی خاطرات زیادی برای ما تعریف می‌کرد به خصوص درمورد کارگاه نمایش. خاطرم هست یک بار در استودیو پرویز پورحسینی با ناصر طهماسب دیدار کردند و از خاطرات فیلم «طلسم» گفتند که صدای طهماسب روی نقشی بود که پورحسینی بازی می کرد.جالب اینجاست که ازصحبت هایشان در می یافتی هر کدام  به یک وجوهی از نقش رسیده بودند و یک شکل متفاوت به کاراکتر فکر می‌کردند و برای ما که کنار آن‌ها به حرف‌های‌شان گوش می‌دادیم، خاطرات جالبی عنوان شد و انگار دو نفر بعد از سال‌ها به هم رسیده بودند. این لحظه برای من و همه کسانی که در استودیو بودند خیلی جذاب بود».