ماهنامه هنروتجربه- عزیزالله حاجی مشهدی:فیلم مستند داستانی «خط باریک قرمز» ساخته فرزاد خوشدست نشان می‌دهد با استفاده از زبان هنر به طور عام و با بهره بردن از هنر نمایش به طور خاص، می‌توان به درمان برخی ناهنجاری‌های رفتاری و بیماری‌های روانی پرداخت.

نمایش‌درمانی (Psychodrama) به عنوان شاخه‌ای از هنردرمانی با استفاده از ظرفیت‌های داستان‌پردازی و زیباشناختی موجود در هنر نمایش، برای نخستین بار، از سوی روان‌پزشکی رومانیایی به نام ژاکوب لِوی مورنو، اوایل سده بیستم میلادی در حومه نیویورک مورد استفاده قرار گرفت. مورنو کارش را با شناسایی چند کودک، در سایه شعار «یاری به خود» با تشکیل یک گروه درمانی کوچک با همین نام، آغاز کرد.

واقعیت این است که ساخت فیلم‌هایی از این دست در ایران، در فضایی مثل «کانون اصلاح و تربیت» دردسرهای زیادی دارد. صرف حدود سه سال وقت برای تولید چنین اثری را باید در همین نکته جست‌وجو کرد.

یک مربی هنر نمایش با سخت‌کوشی فراوان تلاش می‌کند گروهی از نوجوانان بزه‌کار را با یاری چند مربی دیگر، برای اجرای یک نمایش در جریان برگزاری جشنواره رسمی تئاتر، آماده کند. با این امید که همه آن‌ها بتوانند یک بار دیگر، بوی خوش رهایی و نفس کشیدن در هوای آزاد را تجربه کنند. به‌ویژه که به گفته یکی از نوجوانان، آن‌ها اگرچه به ظاهر در زندان نیستند، اما فرق چندانی هم با زندانی‌ها ندارند!

این فیلم مستند ظرفیت‌های مشترک موجود در هنرها و علوم و فنون مختلف برای درمان و بهبود شرایط بزه‌کاران را به‌خوبی نشان می‌دهد و می‌گوید هنر نمایش می‌تواند شانه به شانه روان‌شناسی، در ایجاد دگرگونی‌های سودمند در رفتار نوجوانان بزه‌کار حرکت کند و آن‌ها را با فاصله یک خط باریک قرمز، با زندگی سالم و هم‌زیستی به دور از تنش با سایر افراد جامعه، آشتی دهد.

اغراق در طراحی چهره‌آرایی فیلم (کار محمدرضا عباسی)، با استفاده از نقاب‌ها و صورتک‌هایی ساده و رسیدن به شکل و شمایلی دلقک‌وار- شبیه بازیگران سیرک- تمهیدی هوشمندانه برای شناخته نشدن چهره نوجوانان بزه‌کار بوده است. انتخاب تنها چند نوجوانان بزه‌کار از میان یک جمع ۱۷۰ نفره، با وسواس‌های فراوان یک مربی تئاتر (توماج دانش بهزادی) به عنوان شخصیت محوری و همراهی مشتاقانه چند بازیگر نام‌آشنای سینما و تئاتر (هنگامه قاضیانی، فرهاد اصلانی، افشین‌ هاشمی، امیر دژاکام و…) موجب می‌شود ظرفیت‌های پرشگفتِ  نمایش‌درمانی، از طریق مشارکت دل‌خواسته نوجوانان، اعتمادبه‌نفس یکایک آنان را در وجودشان زنده کند و به گواهی میان‌نوشته‌های عنوان‌بندی پایانی فیلم، به‌خوبی دریابیم که هیچ‌یک از آن‌ها هرگز حاضر نمی‌شوند بار دیگر به زندگی تلخ و پراندوه گذشته خود برگردند.

«خط باریک قرمز» گذشته از امتیازهایی چون فیلم‌برداری خوب، تدوین بسیار مناسب و موسیقی کم‌حجم و تاثیرگذار (صبا ندایی)، امتیاز برجسته دیگری نیز دارد، و آن طرح یک پیشنهاد جدی به اهالی هنر نمایش در ایران، برای شکل دادن گروه‌های تخصصی تئاتری در عرصه نمایش‌درمانی است.