هنروتجربه-فاطمه رستمی: فیلم سینمایی «پارمیدا» به کارگردانی آرش سنجابی به تازگی اکرانش را در هنروتجربه آغاز کرده است. این فیلم پر بازیگر روایت‌های شش شاهد از مرگ دختری جوان را در یک فضای ثابت ارائه می‌کند، روایتی که هربار از دیدگاه افراد مختلف ابعاد تازه‌ای پیدا می‌کند و مخاطب تا پایان داستان در تلاش است تا بفهمد کدام یک از این شاهدان صادقانه‌ترین روایت از این قتل را ارائه می‌دهند. آرش سنجابی پیش از این فیلم سینمایی«بازدم» را در هنروتجربه اکران کرد و در زمینه تئاتر هم فعالیت‌های بسیاری داشته است. با او درمورد تجربه ساخت فیلم تجربی «پارمیدا» گفت‌وگویی داشتیم.

آرش سنجابی در ابتدای صحبت‌هایش درباره دومین تجربه اکران فیلم در «هنروتجربه» آن هم در شرایط فعلی و پیش‌بینی‌اش از استقبال مخاطبان بیان کرد:«همیشه فکر می‌کنم در کنار جریان سینمای بدنه و تجاری، سینمایی وجود دارد که تغذیه‌کننده آن است؛ هنروتجربه همان سینما است و چنان‌چه شریان سینمای هنروتجربه قطع شود منجر به از کار افتادن سینمای تجاری هم خواهد شد. فیلم سینمایی «بازدم» در همین مسیر اکران شد و حالا «پارمیدا» را هم با همین اندیشه در هنروتجربه اکران می‌کنیم. فیلم دیگری هم دارم که در ماه‌های آینده احتمالا در گروه هنروتجربه اکران خواهد شد».

او افزود: «اصولا هیچ‌وقت به استقبال مخاطب از فیلم نگاه نمی‌کنم بلکه به دیده شدن یک فیلم در نگاه مخاطب ویژه خودش فکر می‌کنم. به نظرم اگر آدم‌هایی می‌خواهند دنبال خط روایت و رسیدن از راوی اول شخص به راوی مرکب و شکل رئالیسم جادویی شرقی باشند، می‌توانند مسیرشان را در این فیلم پیدا کنند. اگر چنین تماشاگرانی برای فیلم «پارمیدا» وجود داشته باشند، من حظ واقعی را از این اتفاق برده‌ام».

به نظرم اگر آدم‌هایی می‌خواهند دنبال خط روایت و رسیدن از راوی اول شخص به راوی مرکب و شکل رئالیسم جادویی شرقی باشند، می‌توانند مسیرشان را در این فیلم پیدا کنند. اگر چنین تماشاگرانی برای فیلم «پارمیدا» وجود داشته باشند، من حظ واقعی را از این اتفاق برده‌ام

این کارگردان در ادامه در مورد دلیل وقفه شش ساله از زمان ساخت تا اکران این فیلم و اکرانش در شرایط فعلی عنوان کرد: «در شرایط، کشور و ویژگی‌ای از سینما زندگی می‌کنم که هیچ‌گاه نمی‌توانیم روال طبیعی اکران را داشته باشیم. همین که «پارمیدا» این شانس را پیدا می‌کند که بعد از چندین سال روی اکران را ببیند، برای من کافی است. ضمن این‌که روایت موضوعی نیست که هیچ‌گاه قائل به زمان باشد یعنی اگر فیلم سینمایی «پارمیدا» ده سال بعد هم اکران می‌شد، کار خودش را می‌کرد. وقتی از طرف دوستان هنروتجربه به من پیشنهاد اکران داده شد، پذیرفتم ضمن این‌که از یاد نبریم ما در دوره تاریخی عجیبی هستیم؛ دوره‌ای که باید برای احیا و ماندن سینما تلاش کنیم. چندماه است که سینماها تعطیل است و اگر فیلم من و سایر همکاران باعث شود این چرخه ادامه پیدا کند و این سیکل حرکت کند، من حاضرم در هر زمانی فیلمم را اکران کنم».

کارگردان «پارمیدا» در ادامه درمورد بهره گیری از تجربیات تئاتری خود در ساخت فیلم‌هایش گفت: «قطعا مدیوم تئاتر تفاوت‌هایی با تصویر دارد، اما دغدغه من در سه چیز مشترک است که از تئاتر به «پارمیدا» این اشتراکات وجود دارد؛ نخست برای من سبک رئالیسم جادویی مهم است که در این اثر و تئاترهایم از آن بهره می‌برم. مسئله مهم دیگر اعتراف به عدم قطعیت است. ما در کشور و شرایطی زندگی می‌کنیم و خاستگاه و موقعیت جغرافیایی داریم که اعتراف در آن کم دیده می‌شود. من به همین دلیل سراغ این سوژه رفتم و دوست داشتم در آثارم اعتراف و عدم قطعیت وجود داشته باشد. سومین فضا برای من رسیدن به دکوپاژ صوتی بود که در تئاتر هم دنبالش بودم. این اشتراکات در تئاترهایم و فیلم «پارمیدا» وجود داشته و امیدوارم هم‌چنان در کارهای دیگرم استمرار داشته باشد».

آرش سنجابی با اشاره به این‌که فیلم تک لوکیشن ساختن سختی‌هایی دارد، تاکید کرد: «طبیعتا فیلم تک لوکیشن ساختن آن هم چنین لوکیشن کوچکی کار سختی بود. از علی رضوانی فیلم‌بردار «پارمیدا» یاد و تشکر می‌کنم که در استرالیا زندگی می‌کند و رزومه جهانی دارد و شناخته شده است. او کمک زیادی به من در این فیلم کرد. امیدوارم هرجا هست موفق باشد. کار کردن در آن شرایط به معنای واقعی لذت بخش بود و همدلی بازیگران در این حس نقش زیادی داشت».

در پایان آرش سنجابی درمورد ایده اولیه فیلم سینمایی «پارمیدا» توضیح داد: «من قصه‌ای به نام «شش روایت از شش شاهد در مرگ معصومه» داشتم که در کتاب «از میان تارهای مرتعش» که نشر مروارید سال‌ها قبل  منتشر کرده بود، چاپ شده‌است. ایده اولیه فیلم «پارمیدا» از همان قصه آمد که شش آدم در مورد مرگ دختری به نام معصومه حرف می‌زدند. همین سوژه را گسترش دادم و به شکل فیلم «پارمیدا» رسیدم. دلم می‌خواست ببینم چطور می‌شود در فضایی محدود و تنها با یک صندلی، کاراکترها نود دقیقه تماشاگر را با خود همراه نگه دارند».

برچسب‌ها: