هنروتجربه: نشست پرسش و پاسخ فیلم «زالاوا» به کارگردانی ارسلان امیری با اجرای علیرضا غفاری و با حضور عوامل فیلم در سالن‌ همایش‌های برج میلاد برگزار شد

در ابتدای این نشست، علیرضا غفاری ضمن تبریک روز زن، از عوامل فیلم «زالاوا» دعوت کرد که روی صحنه بیایند.

امیری در ابتدای این نشست درباره انگیزه خود برای ساخت این فیلم گفت: «یک احساس و کنجکاوی درباره باور من شکل گرفت و ماجراها و داستان‌هایی درباره موضوعات متافیزیکی در خانواده پدری می‌شنیدم که گاهی منجر به باورهای غیرمنطقی می‌شد».

او افزود: «همه ما این داستان‌های عام را شنیده‌ایم. روزی که پدرم داشت خاطراتش را تعریف می‌کرد، جزو اولین خاطراتش تسخیر و استخدام یک جن در خانواده پدری‌اش بود. این برای من جذاب بود، نه خود داستان بلکه شیوه‌ای که پدرم آن را تعریف می‌کرد و به گونه‌ای باورپذیر بود همه از این داستان‌ها دارند من آن شیوه‌ای را که منجر به باورپذیری شود، دوست داشتم و تصمیم گرفتم این قصه را بنویسم.ما در این مسأله وارد مبحث درام می‌شویم واز سو استفاده‌هایی که از این جنس باورها می‌شود، گفتیم».

نوید پورفرج بازیگر این فیلم هم گفت: «به نظرم سکانسی که عاشقانه شروع می‌شد و تا پایان فیلم ادامه داشت سکانس سختی بود، بیست تا بیست و پنج روز همان سکانس پایانی طول کشید حفظ راکورد خیلی سخت بود. تیمی که کار می‌کردیم درجه یک بود و همکاری با آن‌ها باعث افتخار بود، فیلمنامه بسیار خوب بود در صفحه دوم به این نتیجه رسیدم که باید در آن حضور داشته باشم».

ارسلان امیری هم درباره حضور نوید پورفرج در فیلم عنوان کرد: «همه سکانس‌ها برای نوید مشکل بود او زحمت زیادی برای فیلم کشید ما دو و ماه و نیم در حال تمرین دو زبان با او بودیم. هرچند او کرمانشاهی است اما باید به گونه‌ای صحبت می‌کرد که مخاطبان متوجه شوند».

در بخش دیِگری از این نشست سمیرا برادری تهیه‌کننده این اثر هم عنوان کرد: «فیلم‌نامه این اثر برای من فاکتورهایی داشت که همان ابتدا خواندم متوجه شدم با زبان مردم، برای مردم و با در نظر گرفتن شعور مردم بود».

محمد رسولی مدیر فیلم‌برداری هم توضیح داد: «بزرگترین چالش این کار کارگردانی ارسلان امیری بود من الفبای سینما را از او یاد گرفتم و این باعث می‌شد هم بخواهم عرض اندام کنم و هم تواضع در مقابل استاد را داشته باشم.فیلم برداری کار پیچیده‌ای بود قرار بود فیلم نامه بین ژانری باشد و مسیر سر راستی نداشته باشد این موضوع هم در فیلم‌نامه و هم در فیلم‌برداری خودش را نشان بدهد یعنی هرچند می‌خواستم شیطنت‌هایی در ژانر وحشت کنم اما گاهی ترمز خودم را می‌کشیدم تا وارد ژانر رئال شوم. ما در بیست روز دو سکانس را گرفتیم که باید وحدت زمانی حفظ می‌شد».

امیری در ادامه درباره زبان فیلم گفت: «اساساً من زبان کردی را دوست دارم و دوست داشتم فیلم با این زبان ساخته شود ولی می‌خواستیم مخاطب عام‌تری داشته باشیم. سینمای اقوام به نظرم باید تقویت شود من دوست دارم نشانه‌های قومیت را در فیلم‌ها داشته باشم اما داستان این فیلم می تواند در همه جای دنیا اتفاق بیفتد. اگر همه اقوام صدا، فیلم و رسانه داشته باشند این موضوع باعث صلح پایدار خواهد شد و بیشتر شناخته می‌شوند».

محمدحسین کرمی طرح صحنه این اثر گفت: «ارسلان خودش قبلاً به آن لوکیشن رفته و آن را دیده بود. آن روستا به قدری زیبا و عجیب بود که ما به لحاظ اقلیمی چالشی نداشتیم. چالش ما ایجاد ترس را المان‌های ساده بود اینکه بدون نشان دادن شمایل جن بتوانیم ترس را القا کنیم».

پوریا رحیمی سام دیگر بازیگر این فیلم هم درباره نقش آفرینی در این فیلم عنوان کرد: «از چهار پنج سال پیش در جریان تولید این فیلم بودم حتی قرار بود نقش دیگری بازی بکنم. معتقدم بازی در این نقش برای من یک شانس بود، چالش زبان یک ترس بزرگ برای ما بود ».

امیری در بخش دیگری از نشست درباره ساختن فیلم کردستان توضیح داد: «فیلم را در کردستان ساختم چون آدم در زمین خود راحت‌تر بازی می‌کند کردستانی‌های اهل موسیقی و هنر هستند یک انعطاف و علاقه عجیبی به هنر دارند از آنجایی که بودجه فیلم من کم بود، باید از دوستانم و همشهریانم استفاده می‌کردم اگر فیلمم را در کردستان ساختم به خاطر این است که به کردستان و فرهنگش علاقه دارم».

برادری هم گفت: «گیشه نباید مختص یک عده خاص باشد ما باید بیشتر به سلیقه مخاطب احترام بگذاریم. پروسه پیش تولید فیلم دو سال تولید کشید.این فیلم  اگر همه فرمول‌های گیشه را نداشته باشد بخشی از آن را دارد و آن قصه گفتن برای مردم است».