هنروتجربه-فاطمه رستمی: مسعود امینی تیرانی می‌گوید: «من هم دوست داشتم فیلمم در جشنواره فیلم فجر حضور داشته باشد و امکان دیده شدن پیدا کند، ولی می دانم فیلم سختی است و با قواعد معمول همراه نیست بنابراین شاید مخاطبش را باید در جای دیگری پیدا کند».

مسعود امینی تیرانی درمورد سی‌ونهمین جشنواره فیلم فجر و تفاوت‌های آن به دلیل فراگیری کرونا به سایت هنروتجربه گفت: «امسال با شرایط خاصی رو به رو هستیم و طبیعی بود به دلیل کرونا تصمیم‌گیری برای چگونگی برگزاری این جشنواره دشوار باشد، اما به نظرم بدون بررسی همه جوانب با آن برخورد کرده‌اند به این دلیل که شکل و شیوه‌ای را تصور کردند، اما در اجرا نتیجه‌ای دیگر داد. با این پیشنهاد که امسال هیات انتخاب حذف شود و داوران همه فیلم‌ها را ببینند، به نظر می‌رسید دریچه امیدی باز شده و امکانی فراهم می‌شود تا فیلم‌های بیشتری دیده شوند، ولی در عمل خلاف این ثابت شد و با میزان سخت‌گیری بیشتری برخورد کردند. شاید می‌توانستند اتفاقات را بهتر کنترل کنند و جلوی این میزان از بی‌اعتمادی را بگیرند».

او افزود: «مهم‌ترین نکته ای که می‌توان در این زمینه به آن اشاره کرد این است که حذف هیات انتخاب و داوری همه فیلم‌ها توسط داوران اساسا تصمیم غیرمنطقی بوده است. هیات انتخاب هر جشنواره وظایفی را برعهده دارد که براساس راهبرد و سیاست‌های کلان جشنواره است. داوری مسئولیت دیگری دارد که ارزیابی فنی و هنری فیلم‌ها است. وقتی این دو وجه را یک گروه قرار است انجام دهند به نظر می‌رسد که در هیچ‌کدام احتمالا موفق نمی‌شوند چرا که هربار ممکن است کاری غیر از آنچه وظیفه‌شان است را انجام دهند. وقتی جشنواره تعدادی فیلم را در اختیار داوران قرار می‌دهد، داوران می‌دانند فقط باید داوری کنند، اما وقتی همه مسئولیت‌ها به یک گروه واگذار می‌شود، احتمالا مجبور می‌شوند تصمیماتی دوگانه بگیرند. نکته دیگر اینکه شیوه‌ای که در اعلام نامزدها اتفاق افتاد،عملا تصوری برای همه ایجاد کرده که هیات انتخاب تنها ۱۶ فیلم را برگزیده‌اند.البته ممکن است این نظر برگزارکنندگان نبوده باشد، اما نتیجه‌ای که حاصل شده چنین است که از بین حدود ۶۰ فیلم که امسال امکان دیده شدن داشتند، تنها ۱۶ فیلم را انتخاب کرده‌اند و عملا این گروه کار هیات انتخابی را کرده‌اند که قرار بود در این دوره حذف شوند!».

فیلم‌هایی که در ایران با عنوان پروانه ویدئویی تولید می‌شوند، بارها اتفاق افتاده که خارج از ایران مورد استقبال قرار گرفته‌اند. این‌که داخل کشور به دلایلی مثل کاستن از حجم فیلم‌های منتظر برای اکران، فیلم‌ها را این‌گونه دسته‌بندی می‌کنند به نظرم جفای غیر قابل تحمل و نابخشودنی است

در ادامه تیرانی درمورد صدور پروانه‌های سینمایی یا ویدئویی که سال‌هاست زمینه اختلافات و بحث‌های زیادی شده است و کارکرد چنین تقسیم بندی‌هایی با توجه به رشد تکنولوژی و مسائل فنی تولید سینما عنوان کرد: «ما سال‌هاست از این موضوع حرف می‌زنیم و همه دنیا هم در این باره تکلیف‌شان روشن است. فیلم‌هایی که در ایران با عنوان پروانه ویدئویی تولید می‌شوند، بارها اتفاق افتاده که خارج از ایران مورد استقبال قرار گرفته‌اند. این‌که داخل کشور به دلایلی مثل کاستن از حجم فیلم‌های منتظر برای اکران، فیلم‌ها را این‌گونه دسته‌بندی می‌کنند به نظرم جفای غیر قابل تحمل و نابخشودنی است. فیلم‌ها تولید می‌شوند و حذف آثار از جشنواره‌ای که محل ارزیابی تولیدات یک ساله کشور است و می‌گوید ملی هستم و ارزیابی تولید سالانه سینما را انجام می‌دهد و به استقبال سال سینمایی تازه می‌رود، عمل اشتباهی است. این‌که وزارت ارشاد به دلایلی مثل اکران، فیلم‌ها را دسته بندی می‌کند مشکلی است که در جایی دیگر باید حل شود، نه آنکه جشنواره را محل حذف و پذیرش کنند».

امینی تیرانی ادامه داد: «این فیلم‌ها به هرحال یک اثر هنری و سینمایی هستند و وقتی ساخته می‌شوند در شکل و شمایل تفاوتی باهم ندارد به خصوص با همه اتفاقاتی که از نظر تکنولوژی رخ داده، واقعا ظاهر فیلم‌ها فرقی باهم ندارد در نتیجه این نوع دسته‌بندی کاری نادرست است و هرچقدر زودتر جلویش را بگیریم برای خودمان منفعت دارد. ما هرسال شاهد موفقیت‌های بین‌المللی فیلم‌هایی از ایران هستیم که اتفاقا پروانه ویدئویی دارند. چطور می‌شود داخل کشور این فیلم‌ها را نپذیریم یا آنقدر سخت‌گیری کنیم که اگر موفقیتی هم داشتند نتوانند به نمایش عمومی برسند. اشکال بزرگ این است که ما مجموعه مخاطبان سینمای کشور را محدود و شناخته شده تصور می‌کنیم که جمعیتی چند میلیونی هستند و همه سازوکار و نظام‌نامه‌های سینمایی را براساس بازخورد این دوسه میلیون تنظیم می‌کنیم، یعنی می‌گوییم برای این تعداد ذائقه این مدل فیلم را باید بسازیم در نتیجه به آن‌ها اجازه نمی‌دهیم فیلم موفقی مثل «دشت خاموش» را ببینند و امکان اکران به آن اثر نمی‌دهیم. به نظرم این تصمیمات غلط تاریخی است و اجازه تغییر آن را هم به خودمان نمی‌دهیم. هربار که جشنواره فیلم فجر قدمی به سوی تغییر این مسائل برمی‌دارد بلافاصله با واکنش‌های عجیبی روبه‌رو می‌شویم که ناشی از تصمیماتی است که با جسارت و جدیت گرفته نمی‌شود. به نظر یک تصمیمی یک سال گرفته شده و فکر می‌کنیم نباید دیگر تغییر کند! چنین دیدگاهی غلط است و باید هرچه زودتر این مرزبندی‌ها برداشته شود».

فیلم‌های هنروتجربه می‌تواند جشنواره‌ای برای خودش داشته باشد، ولی همزمان خیلی از آن‌ها می‌توانند در فستیوالی مثل فجر شرکت کنند و دیده شود. متاسفانه در جشنواره فیلم فجر به این دلیل که می‌خواهیم استقبال مردمی هم داشته باشیم، همیشه بخشی از فیلم‌ها را با این نیت انتخاب می‌کنیم

در ادامه این فیلم‌ساز درمورد برگزاری جشنواره‌ای مستقل برای فیلم‌های هنروتجربه و تاثیرگذاری آن در بیشتر دیده شدن فیلم‌های هنری و تجربی بیان کرد: «من موافق چنین تقسیم بندی نیستم. البته هرجشنواره ای با هر شکل و شمایلی امکانی را فراهم می‌کند، اما مسئله این است که به فیلم‌های هنروتجربه برچسب فیلم‌های نازل‌تر و مهجورتر که باید در جای جداگانه‌ای عرضه شوند، زده می‌شود و تا زمانی که چنین دیدگاهی وجود دارد باز اشتباهی تاریخی کرده‌ایم. اگر قرار است اتفاقی بیافتد، پذیرش سینما با همه ظرفیت‌هایش لازم است یعنی هر امکانی که در سینمای ایران وجود دارد باید در جشنواره‌ای ملی مثل فجر دیده شود. اشکالات ساختاری فجر اساسی‌تر از اشکالات سینمای ماست و این اشکالات تاریخی و ساختاری هم به این دلیل است که هنوز مرزبندی دقیقی بین این‌که فجر جشن بزرگ است یا جشنواره وجود ندارد. این میزان اکران مردمی در هیچ جشنواره‌ای در دنیا وجود ندارد. اگر قرار است جشن مردمی برگزار شود این‌همه داوری وارزیابی و… لازم نیست و فقط جشنی بگیرند و مردم بروند فیلم‌های هرسال را تماشا کنند. به نظرم اشکالات ساختاری جشنواره فیلم فجر نباید باعث شود در بقیه سینما دست به تغییر بزنیم. فیلم‌های هنروتجربه می‌تواند جشنواره‌ای برای خودش داشته باشد، ولی همزمان خیلی از آن‌ها می‌توانند در فستیوالی مثل فجر شرکت کنند و دیده شود. متاسفانه در جشنواره فیلم فجر به این دلیل که می‌خواهیم استقبال مردمی هم داشته باشیم، همیشه بخشی از فیلم‌ها را با این نیت انتخاب می‌کنیم. این‌که همه چیز را به صورت نصفه و نیمه می‌خواهیم هم باشد هم نباشد و هر سال با نیتی برایش تصمیم‌گیری می‌کنیم، یک اشتباه است».

در پایان امینی تیرانی درمورد نبودن فیلمش در سی‌ونهمین جشنواره فیلم فجر گفت: «من به نظر دبیران و داوران احترام می‌گذارم و حتما فیلم با سلیقه آن‌ها جور نبوده است و به هردلیل نخواستند که فیلم «سه روز و سه قتل» در جشنواره باشد. به نظرم بدون این‌که درمورد یک فیلم یا گونه‌های مختلف فیلم تصور بازتری وجود داشته باشد و این‌که یک جشنواره می‌تواند ویترینی باشد برای تبلیغ و معرفی گونه‌های جدیدتری از فیلم، مخالف هستند و همیشه شاهد شکل خاصی از فیلم‌ها در فجر هستیم. من هم دوست داشتم فیلمم در جشنواره فیلم فجر حضور داشته باشد و امکان دیده شدن پیدا کند، ولی می‌دانم فیلم سختی است و با قواعد معمول همراه نیست بنابراین شاید مخاطبش را باید در جای دیگری پیدا کند».