هنروتجربه: سحرعصرآزاد منتقد سینما درباره دو  فیلم کوتاه «من او نیستم» ، و «بعدی» که در سینماهای هنروتجربه در بسته «۱۰۸ دقیقه از یک قرن» در حال اکران است، یادداشت‌های کوتاهی نوشته‌است که می‌خوانید.

شک و تردیدهایی از جنس تنهایی
فیلم کوتاه «من او نیستم» بر اساس فیلم‌نامه‌ای از آزاده عباسی و کارگردانی پویا مامقانی، در روسیه می‌گذرد و زندانی‌ای که زودتر از موعد آزاد می‌شود تا به خانه و کنار همسرش بازگردد اما شک و تردیدهایی از جنس تنهایی و انزوای زندان، این مواجهه را خدشه‌دار می‌کند.

فیلم‌ساز توانسته حال و هوای این جغرافیا و اتمسفر سرد روابط انسانی را بدون اغراق و بزرگ‌نمایی در قاب‌های ساکن و تک افتاده، شیوه مواجهه با کاراکترها و زاویه نگاه به موقعیت‌های طراحی شده، به مخاطب منتقل کند تا حس سکون، یخ‌زدگی، شک و تردید برآمده از دل تنهایی و انزوای کاراکتر آندره را به عنوان یک زندانی تازه آزاد شده، از لایه‌های اثر دریافت کند.

به جهت قصه‌پردازی چه بسا نویسنده می‌توانست با انسجام بیشتر بدون تکیه بر تمهیداتی هم‌چون فالش بک یا حتی سکانس باز کردن گچ پای زن، این اطلاعات را با شیوه‌ای دراماتیک‌تر بدون آنکه روال پیش‌رونده داستان دچار لکنت شود، به مخاطب منتقل کند. به این ترتیب تعلیق و تاثیرگذاری سکانس پایانی و آنچه مخاطب انتظارش را می‌کشد بخصوص اهمیت وفادار ماندن به به لحن روایی و تصویری که از ابتدا برای فیلم انتخاب شده، بیشتر می‌شد.

قابی از زخم‌های بیرونی
 فیلم کوتاه «بعدی» به نویسندگی و کارگردانی سعید صادقی سرارودی، در لوکیشن جذاب یک عکاسخانه می‌گذرد و عکاسی که با خشونت مشتریان اجباری خود را تبدیل به قابی از زخم‌های بیرونی می‌کند که برگرفته از زخم‌های درونی خودش است. فیلمی که با نماد و نشانه سر و کار دارد و با ظرافت مفاهیم زیرلایه را در قاب تصویر به نمایش می‌گذارد.

طبعا تعابیر فرامتنی عکاس، لوکیشن بسته عکاسخانه و مشتر یان ناگزیر که تن به خشونت اجباری داده و در نهایت تبدیل به قابی زخم خورده می‌شوند، حد و مرزی ندارند ولی جذابیت فیلم تنها در این کشف فرامتنی نیست. بلکه شناخت دقیق و درست از تاثیری است که فیلمساز می‌خواسته بر مخاطب خود بگذارد تا با هر کمیت و کیفیتی از زخم‌های درونی با آن همراهی کند؛ خواه فاعل خواه مفعول.

فیلم با میزانسن‌های حساب شده، قاب‌های ایستا و عکس گون، صدای خارج از قاب و … تصویری در ذهن مخاطب می‌سازد که بسط یافته از زنجیره خشونت پذیری و خشونت طلبی و ادامه این دور تسلسل است. قابی که انتظار همگان را می‌کشد؛ حتی خشونت‌گر و خشونت‌گران.