هنروتجربه: الهام فلاح در یادداشتی مستند «سبالو» را فیلم شریفی دانست که به خلق اعجازی از تصاویر و آواها و موسیقی جنوب می‌پردازد.در متن این یادداشت می‌خوانیم:

«سبالو فیلم شریفی‌ست که به خلق اعجازی از تصاویر و آواها و موسیقی جنوب می‌پردازد. سبالو را با لذت دیدم، کارگردان جوان و مستعد جنوبی در گرفتن قاب‌های درخشان و کم‌نظیر از کوچه و پس‌کوچه‌های بوشهر، که شاید برای اهالی آن شهر هم چندان آشنا نباشد و نشود هرکه را از اهالی آن شهر راه‌بلد انجا بدانی. سبالو یک تیر است باهزار نشان. غیر اینکه فیلم درخشانی را می‌بینید با مفاخر شهر در حوزه موسیقی آشنا می‌شوید، محسن شریفیان برایتان نی‌انبون می‌نوازد، با یگانه شخصیت اصلی فیلم محمود بردک‌نیا نوازنده یگانه و خودساخته‌ی سازهای کوبه‌ای و سایر سازهای نواحی جنوب از نزدیک آشنا می‌شوید. مردی از یگانه بازماندگان نسل درخشان هنر موسیقی و دمام‌زنی بوشهر.

فیلم به شما آفریقایی‌تبارهای رنگین‌پوستی را نشان می‌دهد که در سال‌های قبل به اجبار به جنوب ایران کوچانده شدند و لاجرم تاثیر عمیق موسیقی افریقایی و نوع ساز‌های ایشان بر موسیقی بومی و اقلیمی جنوب با اندک دقت و غوری در موسیقی جنوب قابل رویت است. محسن نساوند کارگردان بوشهری فیلم به خوبی توانسته با این اثر دین خود را به جنوب و مردم خونگرم و بی‌غل وغش بوشهر ادا کند. جماعتی که به بهانه عزا و عروسی و شادی و غم با تنها زبان مشترک با یکدیگر همزبانی می‌کنند. زار و رقص و هم‌خوانی‌هایی که جنسیت و سن و سال نمی‌شناسد. نگاه نساوند در هنر فیلم‌سازی مستند دقیقا همان نگاه اهالی خلیج فارس است. دقیق و در عین حال ساده. خودمانی و عمیق. بی ادعا و افتخارآفرین و نکته درخشان این اثر حضور سیمین معتمدآریا در جایگاه تهیه‌کننده است. اینکه ستارگان کارکشته‌ و مجرب، امثال معتمدآریا که با تلاش و خوردن خاک صحنه به جایگاه والا و بی‌تکرار رسیده‌اند، حضور حمایتگر و بزرگترانه خود را در کنار کارگردانان جوان و خوش‌آتیه‌ای که اتفاقا بنا نیست خود را محدود به کلان‌شهرها و نمایش‌های مدرن و فوق مدرن از زندگی‌های انسان‌های خاص کنند و به بوم و خاستگاه خویش پایبندند دریغ نکنند، قابل تقدیر و تکریم است.

با سبالو به شهر کودکی‌هایم سفر کردم و دلم به جا آمد و نمی‌توانم حالی را که با بغض بر دلم غلبه کرد به گاه دیدن سکانس خاص دمام‌زنی در سوگ حسین انکار کنم. محمود بردک‌نیا از سرمایه‌های درخشان موسیقی ایران است که شاید حتی اگر چندین صندوق دیگر به مدال‌ها و افتخارات بین‌المللی او افزوده شود، تا قدری که در خاک این سرزمین مورد تقدیر و تکریمی به‌حق قرار نگیرد، تا ابد وامدار نفس گرم و دستان هنرمندش خواهیم بود‌. تا بوده چنین بوده که از خاک جنوب هنرمند و دردانه‌پرور است، گهواره‌ای که بردک‌نیا بپروراند یا نساوند فرقی ندارد. مهم زرخیزی خاک داغ جنوب است. هنر و تعالی مردمانش بیش باد.»

برچسب‌ها: