هنروتجربه: سام کلانتری می‌گوید آثاری چون «جایی برای فرشته‌ها نیست» بازخورد خوبی از مخاطب داشته به این دلیل که بستر مناسبی را برای روایت انتخاب کرده و توانسته احساس مخاطب را درگیر کند.

به گزارش سایت هنروتجربه به نقل از ارتباطات و اطلاع رسانی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، سام کلانتری که با ساخت مستند «جایی برای فرشته‌ها نیست» سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر و چهار جایزه از جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت» از جمله جایزه ویژه تماشاگران این جشنواره را کسب کرده است، گفت: «اگر قصه و شخصیت‌های جذاب و داستان دراماتیک مناسب داشته باشیم قطعا مخاطب می‌تواند با فیلم ما ارتباط برقرار کند. آثاری چون «جایی برای فرشته‌ها نیست» بازخورد خوبی از مخاطب داشته به این دلیل که بستر مناسبی را برای روایت انتخاب کرده و توانسته احساس مخاطب را درگیر کند.»

وی با تاکید بر این که اگر اتفاق‌های واقعی درست انتخاب و به درستی روایت شوند مخاطب جذب می‌کنند، تصریح کرد: «وقتی براساس منطق مستند روایت درستی انتخاب کنیم هر بیننده‌ای می‌تواند با فیلم ارتباط برقرار کند.»

این مستندساز با بیان این که «جایی برای فرشته‌ها نیست» مستند ورزشی محسوب نمی‌شود، گفت: «این مستند از بستر ورزش برای بیان حرف‌های بزرگ‎تر و مشکلات پایه‌ای‌تر استفاده کرده تا اتفاقاتی که در زیر ساخت‌های روحی و روانی ما وجود دارد را به تصویر بکشد. بانوان ما در این کشور، کم مشکل ندارند و در مستند ما ورزش وسیله‌ای برای بیان این مشکلات است.»

وی در پاسخ به این پرسش که چرا از قهرمانان ملی کشورمان در عرصه ورزش و غیر ورزش کمتر مستند پرتره ساخته می‌شود، بیان کرد: «ساختن مستند پرتره امر پیچیده و دشواری است. من تجربه ساخت این‌گونه فیلم را یک بار در کارنامه‌ام دارم. «از خانه شماره ۳۷» که روایتی از زندگی صادق هدایت است. در حال حاضر هم فیلمی درباره علی اکبر صادقی نقاش بزرگ در دست ساخت دارم. اصولا نزدیک شدن به چهره‌های ملی در هر عرصه‌ای کار پیچیده‌ای است. اگر فرد در قید حیات است که باید ارتباط خوبی با او برقرار کنید و سعی کنید تصویری درست از او ارائه دهید. اگر هم در قید حیات نیست باید از اسنادی مطمئن برای معرفی او استفاده کرد.»

کارگردان مستند «مانکن‌های قلعه حسن خان» دلیل دشواری شناخت قهرمانان ملی را توضیح داد: «ابتدا باید این افراد را خوب شناخت و دید این فرد در زندگی شخصی‌اش تا چه میزان قهرمان است. انطباق لایه بیرونی فرد با لایه درونی و خصوصی او امری دشوار است و به همین دلیل کمتر سراغ ساخت چنین سوژه‌هایی می‌رویم.»