هنر و تجربه-ترجمه مریم شاه‌پوری: تاد هینز در نشست مطبوعاتی اولین مستند بلندش در جشنواره کن، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های ساخت «وِلوِت آندرگراوند»/ The Velvet Underground را بازگرداندن لو رید (موسیقی‌دان، خواننده، ترانه‌سرا و شاعر آمریکایی) به زندگی روی پرده نقره‌ای دانست: «به همین خاطر سعی کردیم راه‌هایی را پیدا کردیم تا حضور او روی صحنه احساس شود.»

هینز درباره این چالش چنین توضیح می‌دهد: «ما خیلی صدای او را از مصالح آرشیوی استخراج و استفاده کردیم ولی حفظ حضور فیزیکی او در تصاویر فیلم، به نظرم یکی از چالش‌های بزرگ ما بود. همه ما آن تصاویر مربوط به تست‌های روی صحنه این گروه موسیقی را دیده‌ایم که نورپردازی‌شان خارق‌العاده است و همه اعضای گروه فوق‌العاده به نظر می‌رسند؛ اما همیشه در قالب ایستای عکس بود. من پیش از ساخت این فیلم، هرگز یک تست صحنه‌ی این گروه را به طور کامل از ابتدا تا انتها ندیده بودم. برای همین بود که تلاش کردیم تماشاگران «وِلوِت آندرگراوند» ناگهان احساس کنند او روی صحنه حضور دارد؛ و همه اعضای گروه با این‌که بی‌حرکت‌اند ولی انگار دارند نفس می‌کشند؛ و انگار نگاه‌های اجمالی کوتاه‌شان به چیزهایی اشاره دارند که ما در قاب کناری روی‌شان تمرکز می‌کنیم. بنابراین شما واقعاً حضور در آن زمان و مکان را به شیوه‌ای شگفت‌آور با فیلمی شصت میلی‌متری از لو رید احساس می‌کنید که نشسته و نیمی از چهره‌اش در تاریکی است.»

دیگر عوامل حاضر در نشست فیلم در جشنواره کن، از فیلم‌برداری این مستند در جریان ساخت آخرین فیلم داستانی هینز با نام «آب تیره»/ Dark Water‌ و تدوین آن در روزگار قرنطینه کرونایی گفتند. مأموریت آدام کورنیتزِ تدوینگر، بدل کردن ششصد ساعت تصویر آرشیوی گرفته‌شده از لوری اندرسن (بیوه رید)، موزه هنر مدرن و کتابخانه عمومی نیویورک به یک فیلم بلند بود. کریستوفر کلِمِنتس تهیه‌کننده درباره این مرحله و کار می‌گوید: «دشوار و پرزحمت به نظر می‌رسد ولی کاوش در این مصالح و کشف لحظه‌های خاص، واقعاً خارق‌العاده است. از سوی دیگر، وقتی تصمیم می‌گیریم چنین فیلمی بسازیم، در حفظ این مصالح آرشیوی برای آینده سهیم می‌شویم و این بخشی از آن چیزی است که ساخت چنین مستندها و انجام این نوع پژوهش‌ها را بسیار رضایت‌بخش می‌کند.»

هینز روی این موضوع تأکید داشت که این مستند یک فیلم زندگی‌نامه‌ای سرخوشانه و عیاشانه نیست: «این فیلم کاری به شایعات و خوش‌گذرانی‌های مختلف این گروه موسیقی ندارد و کسی می‌تواند چنین فیلمی درباره این گروه موسیقی بسازد… ما واقعاً می‌خواستیم زندگی فرهنگی در شهر نیویورک را به تصویر بکشیم و از کمال هنری آن روزگار بگوییم و این‌که چه‌قدر پیچیده، عمیق، غنی و زیبا است… «وِلوِت آندرگراوند» همان قدر که پرتره‌ای از یک گروه موسیقی است، پرتره‌ای از شهر نیویورک هم هست.»

ورایتی