هنروتجربه-رهام یعقوب زاده: فیلم کوتاه «تردید» که در مجموعه فیلم کوتاه هفت در سینماهای هنر و تجربه اکران شده روایتی از مسئله «کارما» است و تلاش می کند تا چرخه ای را نشان دهد که نتیجه رفتار انسان ها به خودشان برمی گردد. مصداقی از این ضرب المثل که از هر دست بدی از همان دست می گیری. علی تصدیقی که سالهاست در عرصه تصحیح رنگ فعالیت کرده در اینجا پیرنگ قصه اش را به قصه ای می زند که غصه جامعه امروز ماست. گویی او می خواهد تلنگری به مخاطب بزند که تا پیش از هر چیز به خودش و رفتارهایش بیاندیشد. اینکه چه خوبی کند چه بدی به خودش برمی گردد.

فیلم با توجه به جنس قصه اش شاید به حضور بازیگری مثل پژمان جمشیدی نیاز نداشت اما مسئله فقط در اینجا شهرت او نیست که منجر به دیده شدن فیلم می شود، مسئله این است که او به درک درستی از نقش رسیده و در ایفای آن به درستی عمل می کند. نقشی که بیش از هر چیز به بازی با نگاه و میمیک صورت نیازمند است تا عواطف مختلف مثل اضطراب و ترس و نگرانی و در عین حال خونسردی و بی خیال بودن را توامان بازنمایی کند. پژمان جمشیدی در این کنشمندی عاطفی موفق است و به تعمیق بخشیدن قصه از حیث مفهومی کمک کرده است. به ویژه اینکه تردید فیلم فرم محور است و مضمون اخلاقی و انسانی آن باید در ساختار فرمیک آن صورت بندی شود. بر این اساس کارگردان تلاش کرده تا روایتی چرخشی را برای بازنمایی این چرخه رفتاری یا همان کارما طراحی کند. شاید اوج این طراحی پلان آخر فیلم باشد که نوعی غافلگیری تکان دهنده در خود دارد و ضربه اصلی را به ذهن مخاطب می زند. در واقع تلنگر اخلاقی نهفته در قصه به شکل فرم و صورتی بیانی و تصویری جلوه می کند و شمایلی سینمایی به خود می گیرد.

به عبارت دیگر «تردید» فیلمی است که یک موقعیت انتزاعی را در صورتی انضمامی دراماتیزه می کند و ارزش هنری آن بیش از هر چیز به همین زیبایی شناسی فرمی برمی گردد. ضمن اینکه می تواند به موقعیت یا تجربه تردید در این فیلم، تجربه سرگیچگی را هم افزود. به این معنا که مخاطب لحظاتی به ویژه در رمزگشایی پایانی دچار سرگیچه می شود. نه به این معنا که از فهم موقعیت عاجز مانده بلکه به خاطر شدت و حدت رخداد که تلخی یا قدرت اثرگذاری آن در یک لحظه مخاطب را دچار شوک می کند. همین شوک پایانی همان تجربه حسی-دریافتی مخاطب است که پیام فیلم را صورت بندی می کند. به این معنا که پیام فیلم نه صرفا در یک شناخت ذهنی که در یک تجربه روحی و همذات پندارانه با شخصیت اصلی فیلم محقق می شود. تماشای «تردید» تامل کوتاهی است بر سایه بلند تاثیرات رفتار آدمها در زندگی خودشان.