هنروتجربه-جابر تواضعی: مهدی ارجمند در «ملاقات‌های شگفت‌انگیز» که در حال اکران آنلاین از پلتفرم «هاشور» است، شخصیت‌های مورد علاقه‌اش از حوزه‌های مختلفی مثل ادبیات، سینما، فلسفه، هنر و حتی علم را روبه‌روی هم قرار داده تا درباره موضوعاتی ازلی-ابدی گفت‌وگو کنند. هر یک از آن‌ها از منظر نگاه خود درباره مفاهیم بنیادی و هستی‌شناسانه‌ای مثل دوست داشتن و عشق، حقیقت، قدرت ذهن، فیزیک و متافیزیک، سفر در زمان، ناخودآگاه… و در کل، معنی زندگی گفت‌وگو می‌کنند. گفت‌وگویی که حتی گاهی به چالش میان آن‌ها منتهی می‌شود. فیلم، کولاژ بامزه‌ای است از داستانک‌هایی که موزاییک‌وار کنار هم قرار گرفته و یک مقاله تصویری را شکل داده است.

 

رویکرد محتوایی فیلم‌ساز، نشان دادن نور و روشنایی و پیروزی خیر بر شر و نفی یأس فلسفی است و با وجود تنوع موضوعاتی که انتخاب کرده، می‌توان گفت کم‌وبیش در انتقال معانی مورد نظرش موفق بوده است. هرچند به عقیده من صحبت درباره مفاهیم هستی‌شناختی و در رأس آن‌ها خدا، کاملاً به جهان‌بینی مخاطب بستگی دارد و کم پیش می‌آید کسی با دیدن یک فیلم عقایدش را نسبت به این موضوعات تغییر دهد. میزان رضایت مخاطب از محتوای این فیلم یا هر اثری شبیه این هم کاملاً به این مربوط است که چه‌قدر از افکار و عقاید خود را در این گفت‌وگوها پیدا کند و و رویکرد کلی فیلم را با خود هم‌سو ببیند.

 

«ملاقات‌های شگفت‌انگیز» با همان روش و منطقی ساخته شده که کاراکترهای فیلم هم در گفت‌وگوهایشان بر آن تأکید می‌کنند؛ یعنی تأکید بر ذهن و تخیل. فیلم، ترکیبی است از ابزارهای مختلف بصری مثل فیلم، عکس متحرک و انیمیشن که به گفته خود فیلم‌ساز به آن ایستولیشن می‌گویند. فیلم با عکسی از هیچکاک شروع می‌شود که گردن یک مرغابی را گرفته و در حالی که فقط لب‌هایش تکان می‌خورد، ما را به دیدن فیلم دعوت می‌کند. شروع بامزه‌ای است و ما را امیدوار می‌کند که با یک فیلم تجربی جسورانه و جاه‌طلبانه –مخصوصاً در فرم- طرفیم. اما کمی که می‌گذرد، می‌فهمیم که ایده بر اجرا سنگینی می‌کند و اجرای فنی متحرک کردن لب و دهان عکس کاراکترها، از نتیجه اپلیکیشن‌های تلفن همراه برای متحرک‌سازی عکس‌های قدیمی هم ضعیف‌تر است.فقط به‌عنوان نمونه نگاه کنید به کج‌وکوله شدن صورت شخصیت‌ها وقت حرف زدن یا اجرای بد و ابتدایی دندان‌ها، وقتی دهان‌شان کمی بیش‌تر باز می‌شود. این پازل با یک دوبله ضعیف تکمیل شده است. برای همین اگر نبود جذابیت داستانک‌ها و تجربه دیدار با آن‌هایی که دوست‌شان داریم، دلیلی برای حرف زدن درباره‌اش باقی نمی‌ماند. به‌هرحال فیلم به لحاظ فنی و تکنیکی حرفی برای گفتن ندارد و باید قید «جسورانه و جاه‌طلبانه» را از کنار تجربی بودن‌اش خط زد.