هنروتجربه، مریم شاه‌پوری: رناتو برتا مدیر فیلم‌برداری کهنه‌کار سوییسی برای فیلم‌برداری درام متفاوت و بدون دیالوگ کارگردان ایتالیایی میکل‌آنجلو فرامارتینو با عنوان «حفره»/ Il Buco که در جشنواره ونیز روی پرده رفت، ابتدا باید تحقیقاتی می‌کرد و به روح اثر می‌رسید.

او در گفت‌وگو با نیک ویوارِلی می‌گوید برای کسب آمادگی «با میکل‌آنجلو فیلم‌های زیادی را تماشا کردیم و اختلاف نظر هم داشتیم تا این‌که عکاسی را آغاز کردیم.» این فیلم‌بردار تجربه‌گرا و جسور که با بزرگانی از سینمای اروپا مثل ژان‌لوک گدار، آلن رنه، اریک رومر و لویی مال همکاری داشته، هرگز پیش از این با چنین چالشی روبه‌رو نشده بود که فرامارتینو آن را «ظلمت مطلق این غار» توصیف می‌کند.

برتا می‌گوید: «البته که پس از فیلم‌برداری ۱۲۰ فیلم علاقه‌ای به تکرار کارهای گذشته ندارم.» این فیلم که در دهه ۱۹۶۰ می‌گذرد سفر گروهی از غارشناسان جوان را در منطقه کالابریا واقع در جنوب ایتالیا تصویر می‌کند؛ و کاوش غاری به نام «حفره»/ Buco که هفتصد متر عمق دارد. البته برتا ۷۵ ساله هرگز وارد غار نشد و از بیرون تصویربرداری را مدیریت می‌کرد: «بعضی نماها دست‌کم هشت ضریب اف متفاوت دارند که قبلاً در زندگی‌ام تجربه نکرده بودم.» به هر حال، او بجز صفحه بزرگ باکیفیتی که تصویر را روی آن می‌دید، به ابزار کنترل از راه دور برای تنظیمات دوربین هم دسترسی داشت.

برتا می‌گوید برای نورپردازی فقط از چراغ‌های روی کلاه ایمنی غارنوردها و دیودهای ال‌ای‌دی پشت‌شان استفاده شد که به لطف فناوری دیجیتال میسر شد. او شش هفته فقط به‌واسطه کلام با کارگردان و بازیگران و دستیارانش در داخل غار در تماس بود و روی‌هم‌رفته این تجربه منحصربه‌فرد را «قماری» می‌داند که با بهترین امکانات انجام شد تا جواب دهد.

  • ورایتی