هنروتجربه-امیر حسین علم الهدی: این ایام سخن گفتن در باره سینما یک نوع یادآوری خاطرات نوستالژی مانند شده است که مربوط به دوسال گذشته است و نه یک دهه یا یک قرن پیش !
بیش از ۱۸ ماه است سینما به دلیل پاندمی کرونا در کما قرار گرفته است(‌ علیرغم نمایش تعدادی از فیلم‌ها و استقبال ضعیف مخاطبان) و خب گویا برای اولین بار است که آنچه بردیگران رفته است بر ما نیز جاری و ساری است و یکبار بهمراه با جامعه بین الملل اتفاقی را تجربه می کنیم ! دیگر با حسرت به سینمای بین الملل در این ۱۸ ماه نگاه نکردیم و با آن ها نظاره گر پایان این پاندمی شده ایم تا دوباره چراغ سینما پر نور شود تا بتوانیم سینما را با حضور پرشمار مردم شاهد باشیم.
در روز ملی سینما و آنچه گذشت در این ۱۸ ماه با حسرت از دست دادن تعدادی از هنرمندان شریف سینما بهمراه ده ها هزار نفر از مردم به دلیل این پاندمی که قلب همه ما را جریحه دار کرد باید از نگاه گروهی نا آگاه گلایه کنم که به نظاره مرگ سینما نشسته اند و دوران رونق سامانه های نمایش آنلاین را بعنوان ناقوس مرگ سینما تعبیر کرده اند! اما این مدعیان خیالباف نمی دانند آنچه که می ماند سینما بمنزله یک آیین اجتماعی فاخر و زنده خواهد بود و هیچوقت قاب تلویزیون با هر تکنولوژی جدیدی نمی تواند ” حظ” دیدن فیلم بر پرده سینما بهمراه شنیدن صدای نفس جمعیت سالن را از عاشقان این آیین سلب نماید!
توقف جریان پویای سینما در این دوران پاندمی به ما یاد داد قدردان این هنر صنعت با تمام نواقص و قوت هایش باشیم که ما را در کوران جریانی قرار می داد که برای بالندگی یک دستاورد مهم فرهنگی و هنری و اقتصادی ( با تمام بضاعت های آن) از پا نمی نشستیم و تلاش می کردیم که این آداب فاخر همچنان پابرجا بماند تا کمی زندگی در دوران سخت تاریخ معاصر این جغرافیا تحمل پذیر باشد!
و با توجه به خواست توامان فعالان سینمایی و همراهی دولت های وقت سینمای ایران توانست طی ۶ سال از سال ۹۲ رشد خوبی را تجربه نملید ( بهتر است نگاهی بیاندازیم به آمار کمی ۶ساله سینما قبل از پاندمی کرونا : از سال ۹۲ تا سال ۹۸ تعداد مخاطب از ۸ میلیون به ۲۷ میلیون رسید و تعداد پرده های سینمایی از ۳۰۰ پرده به ۶۰۰ پرده و میزان فروش فیلم از ۳۵ میلیارد تومان به ۳۰۰ میلیارد و این نشان دهنده مسیر رو به رشد سینما هرچند بدون ثبات معنادار داشت و باید رشد این آمار کمی بعد از دوران کرونا ادامه یابد )
در این وضعیت خوف و رجا برای زنده ماندن عطش دیدن فیلم‌های مهم سینمای ایران و حتی فیلم‌های اندک شمار جهان بر پرده سینما خواب از چشمان همه ما بریده است و همه ما برای حضور پرشور در سالن های سینما لحظه شماری می کنیم تا باردیگر برای حال خوب باهم‌بودن در سالن تاریک سینما منتطر بمانیم!
سینمای ایران در آغاز ۱۲۲ سالگی خود همچنان با نفس های بشمار افتاده خود به آینده پرامید نگاه می کند تا روزهای طلایی را برای این تنها بازمانده پویای هنر و صنعت رقم زند تا بدانیم زندگی بیش از داخل خانه ، در بیرون خانه ها باید جریان داشته باشد و آوار سهمگین روانی ایام خانه نشینی کرونا بر ذهن‌و روان مردم توسط سینما بعنوان یکی از مهمترین ابزارهای باز آفرینی حال خوب روان و روح مردم به رسمیت شناخته شود و متولیان دولتی نیز بدانند که اگر بخواهند آداب حکمرانی را به جا بیاورند توجه ویژه به سینما یکی از مهمترین آداب حکمرانی در دوران پسا کرونا برای بوحود آوردن احوال خوب مردم است!
سینما در دوران پساکرونا می تواند سردمدار ” حال خوش” مردمی شود که آثار مهیب بیماری کرونا بهمراه بحران های اقتصادی بیشمار این ایام را از خاطره هایشان حتی برای لحظه ایی بزداید و این امر مشروط به این است که دولت سیزدهم حال خوبی برای فعالان سینما تدارک بیند تا این حال خوب در تولیدات سینمای ایران بروز و ظهور یابد!
سینما زنده است و همچون ققنوس دوباره از خاکستر این بیماری مهیب کرونا برمیخیزد و پرواز خیال انگیزش را در پرده های سینماهای کشور شاهد خواهیم بود…

*منتشر شده در روزنامه اعتماد